tag:blogger.com,1999:blog-352762852011-04-21T18:44:56.716-07:00อีกครั้งที่ 'สุดคะเน' ระเหระหน เผชิญโชคโลกบนความคิดฝัน อีกครั้งกับเสน่หาสารพัน เหมือนกระต่ายหมายจันทร์ ฝันใฝ่ปองการะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.comBlogger161100tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-35207713164940567592007-05-06T22:15:00.000-07:002007-05-06T22:38:53.087-07:00<span style="color:#000000;"><strong>[สุดคะเนจ๊ะ...</strong><br />ฉันอ่านผลงานของเธอจากไหนก็ช่างเถอะนะ <br />อาจจะเป็นที่ใดที่หนึ่ง ซึ่งเธอเคยส่งไปตั้งแต่หลายปีก่อน <br />แล้วฉันก็เคยเห็นเพียงฉบับเดียว ไม่เคยเห็นฉบับอื่นอีกเลย <br />จะสำคัญอะไรล่ะว่าใครเป็นคนรับ ในเมื่อฉันได้พบเธอแล้ว...<br /><br />แต่ถ้ามันสำคัญสำหรับเธอ...ไว้มีโอกาสเจอกัน ฉันจะเล่าให้ฟัง<br />ดีใจที่เธอบอกว่าอยากเจอฉัน แต่ฉันไม่ได้น่ารัก <br />ไม่ได้ใสอย่างตัวหนังสือที่เธอเห็นหรอกนะ <br />เอ๊ะ คะเนเป็นคนที่ไม่ชอบคาดหวังใครนี่นา...”]<br /><br /><br /><br /><strong>ยังคงมีสายลมเหมือนทุกวัน</strong> หูกวางผลัดใบ <br />เด็กๆ เล่นฟุตบอลส่งเสียงเอะอะมาจากด้านหลังบ้าน <br />สุดคะเนถอดรองเท้าหน้าห้อง ชำเลืองดูไม้ในกระถาง <br />ดินแห้งผากทั้งที่ให้น้ำทุกเช้าเย็น<br />ห้องหมายเลขเจ็ดยังปิดเงียบ<br />เปิดห้อง วางกระเป๋า นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเปิดเพลงที่ฟังซ้ำหลายวันมานี้<br /><br />“...ถ้าเราจะนัดพบกัน เมื่อตะวันพลบค่ำ ธรรมชาติชุ่มฉ่ำ ฉ่ำชื้น ชื่นใจ <br />ใต้ร่มไม้ใบบางบาง แสงสว่างรำไรรำไร ไม่ต้องระวังไม่ต้องระไว <br />จะอายทำไมกับพระจันทร์”<br /><br />แมวน้อยลายเหลืองวิ่งมาหยุดหน้าระเบียง ส่งเสียง “แอ๊ว” <br /><br /><br /><br /><strong>[...ฉันมีเพื่อนทางจดหมาย 2 คน </strong><br />คนหนึ่งรู้จักกันมาสิบสามปีเข้านี่แล้ว <br />นึกถึงตอนรู้จักกันทีไรก็ยิ้มได้ทุกที <br />ฉันเขียนการ์ตูนไปประกวดที่หนังสือชัยพฤกษ์ เผอิญได้ตีพิมพ์ <br />เพื่อนคนนี้เกิดรักแรกพบกับการ์ตูนของฉัน เลยเขียนจดหมายมาหา<br />โอ๊ย มีความสุข เขียนกันไปมาเป็นร้อยๆ ฉบับ <br />บางฉบับหนาเตอะยังกะเขียนรายงาน อยากเจอกันแทบตาย <br />แต่อยู่ห่างกันคนละจังหวัด จนฉันเข้ากรุงเทพฯ ตั้งนานถึงได้เจอกัน<br />ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าอะไร<br /><br />แล้วเชื่อไหม ตลอดเวลา 13 ปี <br />ได้พบหน้ากันจริงๆ 2 ครั้งเท่านั้น เป็นเวลาที่น่ารักและน่าจดจำ<br />เรารักกัน สนิทกันมากขึ้น โทรศัพท์คุยกัน ปรับทุกข์ปันสุข <br />เพื่อนบอกว่าเมื่อคิดถึงก็อยากคุยเลย ใช้โทรศัพท์เร็วกว่าเขียน<br /><br />...ฉันยังเขียนอยู่นะ แต่เพื่อนมักตอบกลับมาเป็นโทรศัพท์มากกว่า...<br />แม้ความผูกพันระหว่างเราจะแน่นแฟ้น ใกล้ชิดกันมากขึ้น <br />แต่ฉันก็รู้สึกเหมือนสูญเสียบางอย่างไป<br />ถ้าเราพบกัน...สุดคะเน...เธอยังจะเขียนจดหมายถึงฉันเหมือนเคยหรือเปล่า”...]<br /><br /><br /><br /><strong>“หิวหรือ?”</strong><br />สุดคะเนนั่งลง ยื่นมือแตะหัวที่มีลายสวย <br />แมวน้อยตอบทันที “แอ๋ว” แล้วลงนอนเกลือกกลิ้งให้ท่า<br /><br />เด็กสาวยิ้มออก “งั้นรอเดี๋ยว อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ”<br /><br />เดินกลับเข้าครัวเล็กๆ <br />ในแสงสว่าง ลูกกรงเหล็กดัดดูกระด้าง เปื้อนคราบฝุ่นละออง <br />แว่วเสียงครวญในคืนมืดมน รีบสลัดบางภาพในทรงจำทิ้ง <br />อาหารบางอย่างแปลกใหม่เมื่อได้ชิม พออิ่มก็นึกพิศวงว่ารับเข้าไปทำไม<br />ค้นหาของเหลือในตู้ แทบไม่มีอะไรเลย นอกจากหมูทอดชิ้นเล็กๆ <br />จะเป็นอันตรายกับสุขภาพเจ้าสี่ขานั่นไหม? <br />สุดคะเนตัดใจ ล้างหมูซ้ำๆ ในน้ำสะอาด<br /> ฉีกเป็นเส้นฝอย ชิมดูจนแน่ใจว่าไม่เค็มเกินไป<br />กลับออกมา เจ้าตัวดียังตาแป๋วอยู่กับที่ ไม่วุ่นวาย ไม่หลบหนี<br /><br />“มา...กินนี่ไปก่อน” เรียกก็เข้าหา สุดคะเนนึกเอ็นดูจับใจ <br />แมวที่บ้านของ The Moon สีแบบนี้หรือเปล่านะ<br /><br /><br /><br /><strong>[คะเนจ๊ะ...เสียใจกับเธอด้วยเรื่องแม่</strong><br />ชีวิตเป็นอย่างนี้ละนะ <br />ได้รับและสูญเสีย ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป<br />ใกล้ๆ เวลาที่แม่ของคะเนป่วย คุณยายของฉันก็อยู่โรงพยาบาลเหมือนกัน <br />ฉันลาพักร้อนไปเฝ้าคุณยาย โรงพยาบาลอำเภอเล็กๆ<br />ตั้งอยู่ใกล้ๆ ภูเขา อากาศหนาวจับใจ<br />ฉันนั่งกอดอกอยู่ข้างเตียง มองใบไม้สีเหลืองที่กำลังจะหล่นจากกิ่ง <br />รู้สึกเหงาและว้าเหว่อย่างบอกไม่ถูก<br /> <br />เพราะอะไรรู้ไหม...<br />คุณตาคุณยายเป็นความสวยงามของชีวิตฉัน...อาจจะยิ่งกว่าพ่อกับแม่<br />ฉันเพิ่งสูญเสียคุณตาไปตอนปีใหม่ พอใกล้สิ้นปี คุณยายก็ล้มเจ็บ <br />เจ็บอย่างทรมานด้วยโรคมะเร็ง ของขวัญปีใหม่ทั้งสองปีติดต่อกันที่ฉันได้รับ <br />คือการจากไปของบุคคลอันเป็นที่รัก<br />แล้วรู้ไหม...อ่านจดหมายของคะเน ฉันร้องไห้อยู่ในใจ <br />ได้ยินเหมือนเสียงคุณยายเรียกเหมือนเคย อยากกอด อยากพุดคุยด้วย <br />อยากให้มือเหี่ยวย่นแต่อบอุ่นลูบหัวเหมือนเคย<br />คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงแสงตะเกียงและเสียงขลุ่ยข้างมุ้งสีขาว <br />ที่คุณตากางให้ทุกคืน ทุกอย่างแจ่มชัดเหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน<br />จริงๆ แล้ว ไม่มีใครตายจากเราไปได้หรอก ตราบที่เรายังรักเขาอยู่...]<br /><br /><br /><br /><strong>“ค่อยๆ กินก็ได้” </strong><br />สุดคะเนบอกกับแมวน้อย<br /><br />“แอ๋ว” เสียงตอบหวานใส สลับเสียงเคี้ยวฮึ่มฮั่มๆ<br /><br />“พี่คะเนขา...” กระต่ายวิ่งพรวดขึ้นบันไดมาเหมือนเคย<br /> แมวน้อยตกใจสะดุ้งสุดตัว วิ่งแผล็วทั้งที่อาหารคาปาก<br /><br />“อุ้ย! แมว...มาจากไหนคะ” กระต่ายตาโต<br /><br />“จากไหนก็ช่างมันเถอะ เดินเบาๆ ไม่เป็นหรือไงกระต่าย”<br /><br />เด็กสาวหน้าเสีย สุดคะเนชะโงกหาแมวน้อย ตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ <br /><br />“หนูแอ๋ว...ไปไหนแล้วล่ะ มากินให้หมดซี”<br />อีกครั้งที่กระต่ายยืนนิ่ง ความน้อยใจพุ่งขึ้นเป็นริ้วๆ <br />แต่คนที่ห่วงแมวมากกว่าคนยังไม่สนใจสักนิดเดียว<br /><br />“พี่คะเนคะ”<br /><br />“...คะ”<br /><br />เสียงเรียบ เหมือนไม่เคยใกล้กัน...อีกแล้ว<br /><br />“อาทิตย์นี้ กระต่ายกับเพื่อนๆจะลองไปเล่นเปิดหมวกกันดูค่ะ<br /> พี่คะเนไปให้กำลังใจกระต่ายมั้ยคะ”<br /><br />“ดูก่อนนะ ไม่แน่ใจ พี่อาจมีงานข้างนอก”<br /><br />เด็กผมเปียหน้าสลด <br />ความเจ็บปวดที่ไม่คิดว่าจะมีซึมแทรกเข้ามาเหมือนไฟไหม้กระดาษ <br /><br />ตาดำยังมองอย่างเฉยเมย<br />ประสบการณ์ระยะสั้นบอกกับหนูน้อยว่า<br />พี่คะเนจะดีกับเธอเมื่อ...อยู่ในโลกเร้นลับเท่านั้น<br /><br />ฝืนยิ้ม บอกกับรุ่นพี่ว่า<br />“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นกระต่ายไปเตรียมอาหารนะคะ พี่คะเนหิวหรือยัง”<br /><br />“ไม่รอกินกับเค็นหรือ”<br /><br />“เค็นไปบ้านเพื่อนอีกแล้วค่ะ ถ้าพี่คะเนยังไม่หิว ยังไม่ทำก็ได้ค่ะ จะได้ทานตอนร้อนๆ”<br /><br />สุดคะเนถอนใจ ก้มลงเก็บเศษอาหารที่หนูแอ๋วกินทิ้งไว้ เสียงอ่อนลง<br />“ทำเลยก็ได้ค่ะ กระต่ายจะได้ทำการบ้านเร็วๆ...<br />แต่ที่จริง ไปกินข้างนอกก็ได้นะ ไม่ต้องเหนื่อยหรอก”<br /><br />“เหรอคะ!” กระต่ายตาใสขึ้น “พี่คะเนว่างไปได้หรือคะ”<br /><br />“รีบไปรีบมาไหมล่ะ กินอะไรง่ายๆ หน้าปากซอยแล้วกัน”<br /><br />“ดีค่ะ” กระต่ายกระโดดเข้าหอมแก้ม “พี่คะเนน่ารักที่สุดเลย...”<br /><br /><br /><br /><strong>[...คะเนจ๊ะ</strong><br />บ้านริมคลองคงเป็นที่รวมความสวยงามในชีวิตของเธอสินะ <br />คะเนเล่าจนฉันรู้สุกอบอุ่นไปด้วย นึกรักบ้านของเธอขึ้นมา ทั้งที่ไม่เคยเห็น<br />คงเป็นอย่างที่ภาษาอังกฤษเขาบอกว่า... <br /><br />A house is made of brick and stone... <br />A home is made of love alone. <br /><br />เธอคงเหนื่อยน่าดู การอยู่ในกรุงเทพฯ บางครั้งต้องต่อสู้มากมาย<br />กอง บ.ก. มีกี่คนนะ คะเนต้องรับกี่คอลัมน์...<br />ถ้ารู้สึกเหนื่อยเมื่อไหร่ อยากให้รับรู้นะว่ามีเพื่อนที่เอาใจช่วยเธออยู่<br />อยากให้ทำงานอย่างมีความสุข...]<br /><br /><br /><br /><strong>หายไปแล้ว เจ้าแมวเหมียว</strong><br />สุดคะเนยังคงมองหา พยายามส่งเสียงเรียก<br /><br />“แอ๋ว...หนูแอ๋ว” แต่ไร้การตอบรับ<br /><br />กระต่ายกำลังรีบเร่งเปลี่ยนเสื้อผ้า เสียงกุกกัก โครมคราม<br />“โอ้ย!”<br />หกล้มอีกแล้วกระมังเด็กซุ่มซ่าม<br /><br />ครู่ใหญ่ กว่าจะออกจากห้องด้วยแก้มเปล่งปลั่ง <br />รวบผมขึ้นสูงเปิดให้เห็นต้นคอเกลี้ยงเกลา <br />เวลาอยู่นอกเครื่องแบบนักเรียน เด็กคนนี้โตขึ้นผิดตา<br /><br />“พร้อมแล้วเจ้าค่ะ”<br />สุดคะเนขมวดคิ้ว<br /><br />“แต่งหน้าด้วยหรือนั่น ไปกินข้าวแค่นี้เอง”<br /><br />“...ทาลิปนิดเดียว” กระต่ายเข้ามาคล้องแขนอย่างสนิทสนม <br />จะไม่ให้สนิทได้อย่างไร ในเมื่อ...<br /><br />“น่า...ทำเป็นคนแก่ไปได้ เดี๋ยวนี้เด็กๆ เค้าไปถึงไหนๆ แล้วจ้า”<br /><br />“พี่รู้ดี เรื่องนั้นน่ะ”<br /><br />“แป่ว...” กระต่ายยังใจดีสู้เสือ <br />เธอต้องอดทน เด็กสาวบอกกับตัวเอง <br />พี่คะเนเป็นคนอ่อนไหวจะตาย ทำเป็นเย็นชาอย่างนี้ <br />เดี๋ยวเถอะ กระต่ายเริ่มรู้แล้วว่าต้องใช้ไม้ไหน<br /><br />“พี่คะเนชอบทานผักบุ้ง...กระต่ายจำได้ เดี๋ยวจะสั่งไฟแดงให้นะคะ<br />กับแกงจืดสาหร่ายดีไหมคะ เอาร้านข้าวต้มอาเฮียนะคะ”<br /><br /><strong>[“คะเนจ๊ะ</strong><br />...ดึกแล้วล่ะตอนนี้ บ้านเงียบสงัด <br />อยู่คนเดียวยิ่งรู้สึกว่าเงียบมากเหลือเกิน <br />ฉันกำลังฟังเพลงจากเทปที่ร้องว่า...<br />โอ้ยอดรัก ฉันกลับมา จากขอบฟ้าที่ไกลแสนไกล <br />จากโคนรุ้งที่เนินไศล...จากใบไม้หลากสีสัน…<br />คะเนคงได้อ่านจดหมายของฉันเมื่อกลับถึงบ้านแล้ว <br />คืนนี้เธออยู่คนเดียวหรือเปล่า...ห้องเล็กๆ ของเธอคงน่ารักเหมือนเคยสินะ <br />เอ...แล้วถ้าฉันกับเธอได้พบกัน เราจะไปเยี่ยมบ้านใครก่อนดี<br /><br /><br /><br /><strong>อย่าเหงานะคืนนี้...<br />ไม่ว่าเธอจะมีเรื่องเศร้าหรือสุข บนฟ้าก็มีพระจันทร์เสมอนะจ๊ะ…]<br /></strong><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1381 วันที่ 02 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-3520771316494056759?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-76587086566761412082007-05-06T21:10:00.000-07:002007-05-06T22:15:26.523-07:00<span style="color:#000000;"><strong>กระต่ายน้อยตัวสั่นเทาเมื่อดวงตาเยือกเย็นเบือนมามอง</strong><br />น้ำเดือดกี่องศา หรือแสงจากพระจันทร์เร้นซ่อน <br />มีเงามืดในสายตาคู่นั้น หรือเป็นเพราะค่ำคืนเดินทางเร็วเกินไป<br />เข็มนาฬิกาส่งเสียงเบาๆ จากเหนือหัวนอน <br />สิ่งที่จู่โจมเข้ามาจึงร้อนสุดร้อน หนาวแสนหนาว จนเหมือนจับไข้<br /><br />“ว่าไง”<br />หน้าซีกหนึ่งของสุดคะเนตกในเงามืด<br />เด็กผมเปียปากคอแห้งผาก น้ำตาเหือดตั้งแต่เมื่อไหร่<br /><br />“งั้นก็กลับไป...”<br /><br />“ตกลงค่ะ กระต่ายจะอาบน้ำที่นี่!”<br /><br />สุดคะเนยกมุมปาก ดูแทบไม่ออกว่ายิ้มหรือหยัน <br />กระต่ายยังตัวแข็งทื่อเมื่อผ้าเช็ดตัวผืนเดิมส่งมาให้<br />“...รีบๆ หน่อยก็ดีนะ ไม่อยากเห็นกระต่ายป่วย”<br /><br /><br /><strong>กระต่ายเข้าไปในห้องน้ำ</strong><br />ขาสั่นเทาเมื่อเอนหลังพิงกับอีกด้านของประตู<br />มีเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ที่ด้านนอก เป็นครั้งแรกที่กลัวพี่สุดคะเนจนบอกไม่ถูก<br />เด็กน้อยไม่รู้เลยสักนิด ในบางครั้ง กระแสลึกลับก็สร้างพายุปั่นป่วนได้แม้ในถ้วยกาแฟ <br />รสชาติหวานหอม บางคราวส่งผลถึงการเต้นของหัวใจ <br />บางคนเสพติดแม้ในสิ่งที่ตนเองไม่คิดว่าชอบ... <br />ไม่รู้ตัว ว่าสิ่งที่ทำลงไป ด้วยความติดพัน หลงใหล <br />หรือเป็นแค่สัญชาตญาณ การ “ได้” มา<br /><br />มีเสียงเบาที่ประตู กระต่ายสะดุ้งเมื่อรับรู้ถึงแรงผลัก<br />“เอ้อ...ยังไม่เสร็จค่ะ” รีบร้องบอก<br /><br />“ทำไมเงียบ?” เสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน “ร้องไห้อยู่อีกหรือ”<br /><br />มีความอุ่นไหลเข้ามาเพราะกระแสเสียงนั้น <br />เด็กผมเปียรู้สึกเหมือนตัวเองวนว่ายในทะเลเวิ้งว้าง <br />จู่ๆ ฟ้าก็สว่างใส มีเกาะแก่งให้เห็นแต่ไกล<br />ใจคอระส่ำระสายค่อยๆ รวมเข้าหากัน <br />บอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งกลัว เท่าที่เป็นอยู่นี้ มากกว่าเคยคิดเป็นไหนๆ<br />เสียงที่ตอบไปอีกครั้ง จึงเจือความเป็นกระต่ายคนเดิม<br /><br />“เปล่าค่ะ...พี่คะเนจะอาบด้วยหรือคะ!”<br /><br /><br /><strong>สุดคะเนเท้าแขนข้างหนึ่งกับประตูห้องน้ำ</strong><br />ขยับตัวเมื่อได้ยินเสียงร้องถาม<br />นึกจะตอบว่า “ไม่” แต่อีกใจกลับลังเลเหมือนตรองไม่ตก<br />ถามใจตัวเองกี่ครั้ง ไม่คิดอะไรกับเด็กคนนั้นมากกว่าความเอ็นดู เห็นใจ <br />แต่พอคิดจะปล่อยกระต่ายคืนป่า...ไยจึง...<br /><br /><br />แกร๊ก!<br /><br /><br />กลอนประตูเลื่อนออก ตัวปัญหาโผล่หน้ามาอย่างหวาดๆ <br />แต่เนื้อนวลที่โผล่พ้นชายผ้าทำให้ต้องกลืนน้ำลายยากเย็น<br />กระต่ายในผ้าขนหนูสีน้ำตาล ร่างสูง ผมยาวคลุมไหล่ นัยน์ตาชี้เฉียง <br />เหมือนเดินออกมาจากเรื่อง Moon Child ของ Reiko Shimizu<br />จู่ๆ เด็กคนนี้ก็มีอีกด้านเป็นสาวสวย...<br /><br />“จะอาบให้กระต่ายจริงหรือคะ”<br /><br />“เอ้อ...” สุดคะเนอึกอัก “ไม่แล้วดีกว่า”<br />กระต่ายยิ้มถูกใจเมื่อเห็นคนที่ไม่น่าเขินกลับหน้าแดงให้เห็น <br />ความมั่นใจกลับมา คว้าแขนสุดคะเนดึงเข้าข้างใน<br /><br />“กระต่ายอาบให้ดีกว่าค่ะ”<br /><br />“ไม่...” สุดคะเนขืนตัว กระต่ายยิ้มชอบใจ ตักน้ำในถังสีน้ำเงินราดลงบนตัวรุ่นพี่ <br />สุดคะเนเย็นวาบเมื่อน้ำไหลซอนเข้าในเสื้อผ้า<br /><br />“แกล้งพี่เหรอ!” แย่งที่ตักน้ำคืน กระต่ายหัวเราะเสียงใส<br /><br />“แกล้งกระต่ายก่อนทำไมละคะ”<br /><br />“งั้นมานี่เลย...” สุดคะเนผลักเด็กน้อยเข้าชิดมุม เปิดฝักบัวให้ไหลแรง<br />กระต่ายดิ้นหนีจนผ้าเช็ดตัวเลื่อนหลุด ด้วยความอายรีบยื้อยุดอีกฝ่ายไว้<br /><br />เนื้อแนบเนื้อ เสื้อของสุดคะเนเปียกชุ่ม กระต่ายผวาเมื่อมองหานัยน์ตาสีดำไม่เห็นแล้ว<br />มีแต่ผมสั้นเกรียนฉ่ำน้ำ...ให้ไขว่คว้า<br /><br /><br /><strong><br />คืนนี้พระจันทร์ไปอยู่ที่ไหน </strong><br />แสงนีออนสว่างจนไม่อยากลืมตาขึ้นเลย <br />แต่เงาสะท้อนในกระจกยั่วเย้าให้แอบมอง<br />กระต่ายไม่เคยเห็นตัวเองในภาพเช่นนั้นมาก่อนเลย <br />ไม่เคยเห็นรุ่นพี่ในภาพแบบนี้ด้วย<br /><br />“...กระต่ายโตกว่าอายุมากเลยนะ”<br />เสียงพึมพำ กระต่ายสะท้านเมื่อคำพูดสัมพันธ์กับการกระทำ<br /><br />“หรือคะ...”<br /><br />“ใช่...” สุดคะเนเสียงพร่า “นี่นะ พี่มีอะไรจะบอก”<br /><br />“อะไรคะ”<br /><br />สุดคะเนไม่ตอบ ปิดน้ำ ดึงผ้าเช็ดตัวเปียกชุ่มพันรอบตัวเด็กสาว <br />ลูบผมรุ่ยร่าย รีดหยาดน้ำไหลออกบ้าง แล้วจูงมือออกมา<br />ปิดไฟทุกดวงที่เดินผ่าน ไม่เว้นแม้แต่ด้านหลังซึ่งเปิดออกไปเป็นครัวเล็กๆ <br />มีซี่เหล็กดัดกั้นขวาง มองออกไปเห็นสนามฟุตบอลยามค่ำคืน <br />แสงไฟสาดส่องไกลๆ เห็นทางเดินเลียบรั้วเลือนราง<br /><br />“ทางเดินไปท่าเรือ” สุดคะเนกระซิบบอก “เคยไปมั้ย”<br /><br />“ยังค่ะ”<br /><br />“วันหลังจะพาไป มีที่นั่งเล่น วิวสวยทีเดียว”<br /><br />“ค่ะ”<br /><br />ไฟดวงสุดท้ายดับลง ภายในห้องมืดสนิท <br />สุดคะเนพาสาวน้อยไปยืนเกือบชิดตะแกรงกั้น<br /><br />“ข้างนอกสว่างกว่า...ถึงมีคนมองมาก็ไม่เห็นเราหรอก”<br /><br />“จะ...ทำอะไรคะ”<br /><br />“พี่อยากฟังเรื่องของกระต่ายอีก”<br /><br />“...เรื่องอะไรละคะ กระต่ายเล่าไปหมดแล้ว”<br /><br />“ยังไม่หมดหรอก เชื่อสิ” กระต่ายหายใจติดขัดเมื่อฝ่ามือนุ่มนวลรั้งให้เอนแนบอก <br />เสื้อของสุดคะเนยังเปียกปอน แต่ทำไมผิวเนื้อจึงร้อนผ่าวขนาดนั้น<br /><br />“...พี่คะเน”<br /><br />“จ๋า”<br /><br />“กระ...กระต่ายไม่มีอะไรจะเล่า”<br /><br />“ต้องมีสิคะ”<br /><br />มือของพี่คะเนซุกซนปานนี้เชียวหรือ กระต่ายใจเต้นรัว<br />รั้งชายผ้าที่ห่อตัวไว้แต่ไม่อาจต้านทาน <br />ไม่รุนแรงเลยสักนิด แต่การรุกล้ำสร้างความรวดร้าวสุดทน<br /><br />“ไหนว่าเก่งนักไง”<br /><br />“...อย่า...อย่าแกล้งกระต่ายสิคะ”<br /><br />“ไม่ได้แกล้ง” ริมฝีปากเคลียใบหู “ดูโน่นสิ มีคนเดินมาด้วยแน่ะ”<br /><br />“อุ้ย! ไหนคะ” กระต่ายตระหนก รีบขืนตัวเมื่อเห็นว่ามีคนมาจริงๆ ด้วย <br />แต่อยู่ไกลและสูงกว่า จึงเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไปตามเส้นทางอย่างไม่สนใจอื่นใด<br /><br />“เค้าไม่รู้แน่ๆ ว่ามีใครอยู่ตรงนี้”<br /><br />“...พี่คะเน”<br /><br />“ไม่รู้หรอกว่ากระต่ายกำลังรู้สึกยังไง...ใช่มั้ย”<br /><br />กระต่ายสำลัก ทรงตัวแทบไม่อยู่ มือเอื้อมไปจับซี่ลูกกรงแน่น สั่นเทา <br />สุดคะเนย่ามใจ กระต่ายตัวนี้แสนโอชะจริงๆ ยังไม่เคยพบใครไร้เดียงสาเช่นนี้มาก่อน<br /><br />“...ไม่ชอบหรือคะ”<br /><br />“...มะ...ไม่ค่ะ กระต่ายไม่รู้”<br /><br />“งั้นก็อย่าดิ้นสิ อยู่เฉยๆ”<br /><br />“ไหน...ว่าจะให้กระต่ายเล่าอะไรให้ฟัง”<br /><br />“เล่ามาสิ ว่ากระต่ายเคยคิดถึงพี่แบบนี้หรือเปล่า”<br /><br />“....เอ้อ...เอ้อ”<br />“ไม่เคยละสิคะ ไม่เคยคิดว่ามันจะ...เป็นแบบนี้ใช่มั้ยคะ”<br /><br />“พะ...พี่คะเน...แล้วที่จะบอกกระต่ายล่ะคะ”<br /><br />“...นี่ไง” สุดคะเนกรอกเสียงหนักแน่น<br />“...พี่ชักชอบ...เวลากระต่ายอยู่ในเงื้อมมือพี่”<br /><br />กระต่ายจะตายแล้ว ใครก็ได้ช่วยที! <br />เด็กสาวมองอะไรไม่เห็นอีกต่อไป <br />ตัวสั่นระริกเพราะถูกสั่งสอนจากคนชำนาญ ไอร้อนผ่านทะลุผ้าเข้าหาแผ่นหลัง <br />หลับตา กัดริมฝีปากเพราะกลัวจะส่งเสียงดังเกินไป<br />สุดคะเนก็หลับตา รู้สึกเหมือนละลายไปกับสาวน้อย <br />พระจันทร์เคลื่อนออกมาในเสี้ยวนาทีแต่แล้วก็ถูกเมฆบดบังอย่างเดิม<br />เงามืดตกกระทบอีกครั้ง กลืนใบหน้าสุดคะเนเลือนหาย <br />ในท่ามกลางเสียงกรีดร้องแผ่วเบา<br /><br /><br /><br /><strong><br />ครั้งที่สองของกระต่าย.</strong><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1380 วันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2550</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-7658708656676141208?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-45915713292484786262007-05-06T20:47:00.000-07:002007-05-06T21:09:51.300-07:00<span style="color:#000000;"><strong>[สุดคะเนจ๊ะ เคยฟังเพลงนี้ไหม<br /></strong><br /><br />“...คืนมืดหม่น ไร้ผู้คนหมางเมินห่างไกล <br />ใครให้กำลังใจ ใครจุดไฟให้เราก้าวนำ <br />ความทรงจำย้ำเตือน...มิเคยเลือน <br />อดีตฝังจำ รอยเท้าเคยเหยียบย่ำ ไปตามหนทางเป็นไท...<br />เคยนอนหนาวสั่น ผิงไฟกันที่ริมท้ายไร่ <br />คุยข้ามเปลผ้าใบ ใจสู่ใจซึ้งในวิญญาณ<br />...ฟังลำธารไหลริน เสียงยุงบินแทนสื่อสัญญาณ <br />พาฝันล่องลอยผ่าน ลำธารเสรีพลีธรรม...”<br /><br />ฉันกำลังคิดถึงพี่ชายคนหนึ่งที่รักมาก เคยสับสนกับชีวิตในเมืองกรุง <br />ถึงกับดั้นด้นไปหาเขาถึงอุทัยธานี ทั้งที่มีที่อยู่บนหัวจดหมายที่มาจากเขาเท่านั้นเอง<br />ไปช่วยเขาเลี้ยงหมู เป็ด ไก่ ดูเขาทำเกษตรผสมผสาน ไปนอนดูฟ้าดูดาวกับเขา <br />เพลงนี้...ก็ฟังครั้งแรกจากเขานั่นแหละ แล้วเลยกลายเป็นเพลงที่เหมือนเป็นกำลังใจ<br />ร้องบ่อยๆ เวลาท้อ และเวลาที่คิดถึงคืนวันอันแสนดีเหล่านั้น...]<br /><br />สายลมพัดมาจากไหน ใต้หรือเหนือ หรือจากเมืองแมนแดนใดที่ไม่รู้จัก <br />สุดคะเนสูดลมหายใจลึกๆ ในมือมีจดหมายฉบับใหม่จาก The Moon<br />กุหลาบเมาะลำเลิงหน้าห้องเหี่ยวเฉา เพราะแดดแรงหรือลืมรดน้ำกันแน่ <br />จมูกได้กลิ่นโคลนลอยขึ้นจากบึงหมาดน้ำข้างอพาร์ทเม้นท์<br />ฝนทิ้งช่วงไปแล้ว ผักตบชวาชูช่อสวย มีชีวิตแม้ในแอ่งน้ำขังเพียงเล็กน้อย <br />เช่นเดียวกับดอกไม้สีม่วงอีกชนิด แตกดอกรูประฆังในกระถางผุ<br />หูกวางข้างสนามหญ้าร้างซึ่งกลายเป็นลานฟุตบอลของเด็กๆ ไปเสียแล้ว <br />ผลิใบหรือสลัดใบ? <br /><br />แปลกจริง สุดคะเนรู้สึกว่าตัวเองแยกแยะอะไรต่อมิอะไรยากเหลือเกิน<br />มีเสียงเล็กๆ พยายามพูดอะไรสักอย่างข้างใน <br />เหมือนเสียงจากต้นส้มของเด็กชายเซเซ่ หรือเป็นคำกระซิบของภูติพราย<br /><br />[…เฮ้อ ดูเถอะ อุตส่าห์เป็นแม่สาวใจกล้า บุกไปค้างอ้างแรมกับเขาได้ <br />แต่ความรู้สึกในใจไม่เคยบอกเขาสักที เขาก็ดี๊...ดี <br />ทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีของน้องสาวตลอดมา...จนกระทั่งทุกวันนี้ <br />(ยังกะตอนจบของนิทาน) <br />แต่ว่า...แบบนี้อาจจะสวยงามกว่าก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าถ้าบอกแล้ว <br />เขาจะยังอ่อนโยน และยอมเราทุกอย่างแบบนี้ไหม...]<br /><br />สุดคะเนหน้าร้อนผ่าว The Moon หรือพระจันทร์คนนี้มักมีคำพูดกระทบใจ...<br />โดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งแสนซื่อ กล้าไว้ใจคนแปลกหน้า<br /> หรือว่า...คนอื่นไว้ใจได้ เว้นแต่...<br /><br /><br /><br /><strong>“ทำอะไรอยู่คะพี่คะเน!”</strong><br />กระต่ายร่าเริง กระโดดขึ้นบันไดแทบไม่พัก แก้มสีชมพูจัดเมื่อยืนหน้าห้องหมายเลข 8<br /><br />“เหนื่อยจังเลยค่ะ วันนี้รถเมล์แน้นแน่น หิวน้ำจัง...”<br />ขายาวๆ เตรียมก้าวเข้าข้างใน <br /><br />แต่เจ้าของห้องลุกขึ้นเสียก่อน พูดเสียงเรียบ<br />“เค็นกลับมาแล้วนี่คะ”<br /><br />กระต่ายหน้าเผือดไปทันที ตาเปล่งปลั่งสลดวูบเหมือนดาวตก พูดเสียงเบา<br />“ยุ่งอยู่หรือคะ”<br /><br />“ค่ะ”<br /><br />เด็กผมเปียพูดไม่ออก ตาเหลือบเห็นจดหมายบนโต๊ะ<br />“เอ๊ะ! จดหมายใครกันคะ มีมาบ๊อยบ่อย”<br /><br />สุดคะเนเก็บทันที แต่กระต่ายมือเร็ว คว้ามาได้แผ่นหนึ่ง อ่านออกเสียงดังๆ<br />“...ไม่รู้ทำไมเล่าให้สุดคะเนฟัง อ่านจดหมายของเธอแล้วความคิดเพริดไปไหนต่อไหน <br />บางเรื่องก็ไม่เกี่ยวกันสักนิด ฉันก็เป็นอย่างนี้ บางคน (หลายคน) <br />บอกว่าฉันเป็นคนเข้าใจยาก เป็นพวกซับซ้อนซ่อนเงื่อน <br />(ฉันชอบอกาธา คริสตี้จัง...เธอชอบไหม) เป็นพวกสับสนกับวันเวลา <br />บางทีดูอะไรอยู่ ฉันก็พูดเรื่องที่มันไกลแสนไกลจากสิ่งที่กำลังดู <br />ฮื้อ...ช่างเถอะ ใครจะไม่เข้าใจ<br />คะเนฝากความคิดถึงมากับแสงดาว...<br />ดูสิ ฉันรีบออกไปแหงนดูฟ้าจนเมื่อยคอก็ยังไม่เห็นสักดวง...”<br /><br />กระต่ายมีสายตาแบบนั้นด้วยหรือ? <br />สุดคะเนเพิ่งรู้สึกตัวเมื่อเสียงอ่านจดหมายหยุดลง <br />อยากทุบหัวตัวเองอีกสิบรอบที่เผลอไปกับเนื้อความเช่นกัน...<br /><br />“...คิดถึง...” <br /><br />กระต่ายเสียงเบามาก นั่นใช่น้ำตาหรือเปล่า? <br />หรือเป็นเงาสะท้อนของแดด? <br /><br />“เค้าเป็นใครหรือคะ...ไม่ใช่คนที่เคยมาใช่มั้ย”<br /><br /> “อย่ายุ่ง! เรื่องของพี่”<br /><br />มีเสียงเล็กๆ อีกแล้ว พูดอะไรจับความไม่ได้ ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง<br /><br />...คนเราทำร้ายกันด้วยเหตุใด...<br /><br />สุดคะเนหันรีหันขวาง ตะเพิดไล่<br />“ไปได้แล้ว! วันหลังอย่าทำแบบนี้อีก ห้ามยุ่งของๆ พี่!”<br /><br />มือกระชากจดหมายกลับ พับลงซองอย่างทนุถนอม <br />กระต่ายยังเบิ่งตากว้าง ก่อนน้ำตาจะไหลช้าๆ ไร้เสียง<br /><br />สุดคะเนประตูปิดดังปัง!<br /><br /><br /><br /><strong>ไม่เห็นพระจันทร์เลยคืนนี้</strong> <br />นาฬิกาบอกเวลาไม่ถึงสี่ทุ่ม แต่เหมือนเงียบและมืดกว่าทุกวัน <br />สุดคะเนยังไม่ได้อาบน้ำเลย พิมพ์ดีดบรรจุกระดาษว่างเปล่า <br />อีกหลายแผ่นถูกขยำเกลื่อนพื้น<br />ถอนใจ ดึงสีนวลจดหมายจากซอง<br /><br /><br /><strong>[</strong>…แต่ที่นี่ คืนนี้เมฆเต็มฟ้าเทียวจ้ะ <br />สงสัยความคิดถึงของเธอคงต้องทำงานหนักสักหน่อยละจึงจะฝ่าเมฆหมอกลงมาได้<br />แต่คงไม่ยากหรอก เพราะดูท่าทางมันจะแข็งแรงดีอยู่ (มีรูปก้อมเมฆยิ้มแฉ่ง)<br /><br />...อยากฟังเพลง...ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นมีแง่งาม …<br />ของใครกันหรือจ๊ะ ความจริงฉันรักเพลงลูกทุ่ง โก่งคอร้องอยู่บ่อยๆ<br />ชอบเพลง...หอมเอยหอมดอกกระถิน รวยระรินเคล้ากลิ่นกองฟาง ...<br />หรือไม่ก็...ย่างเข้าเดือนหก ฝนก็ตกพรำๆ กบมันก็ร้องงึมงำระงมไปทั่วท้องนา ...<br />อีกเพลงน่ารักเชียว เคยได้ยินมั้ยที่ร้องว่า...เกิดในนาป่าดอน แขนไม่อ่อนเหมือนสาวกรุง <br />หน้าไม่เคยแต่งปรุง งานในท้องทุ่งมีทั้งวัน ปากไม่แดงช่างมัน ฉันเป็นสาวภูธร ...<br />ฟังแล้วหลงรักสาวชนบทน่าดู<br />ฉันว่าเพลงลูกทุ่งมีกลิ่นอายของชีวิต มีความรู้สึก และมีอารมณ์ละมุน <br />ซื่อและจริงใจ หรือเธอว่าไงจ๊ะ เธอชอบหรือเปล่า...]<br /><br />เพลงลูกทุ่งงั้นหรือ...<br />สุดคะเนนึกถึงเพลงที่เคยฟังตอนเด็กๆ เพลงหนึ่ง<br />...โลกหมุนให้เราพบกันชั่วครู่ชั่วคราว แต่เราไม่มีกุศล... <br />จำได้ลางๆ ว่า เคยยืนในแสงแดดอุ่นฟังเพลงของนักร้องคนนี้ที่กังวานไปครึ่งหมู่บ้าน<br />ทั้งที่ดังมาจากวิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องเล็กๆ เพราะใครที่ได้ยินก็มักจะร้องตาม...<br /><br />The Moon ทำให้หวนคิดถึงอดีตที่ล่วงไปแล้ว...อีกแล้ว<br /><br /><br /><br /><strong>ก๊อก ก๊อก</strong><br />เสียงเคาะประตูเบาๆ แต่แล้วหยุดไป<br />สุดคะเนชะงัก เงี่ยหูฟัง แต่ก็เงียบนานเหลือเกิน <br />จนกระทั่งได้ยินเสียงสูดน้ำมูกเบาๆ หน้าห้อง<br />...เสียงฝีเท้าเดินออกไป<br /><br /> “กระต่าย...!”<br />ลุกพรวดไปเปิดประตู เด็กผมเปียหันมา <br />ในความสลัวยังเห็นดวงตาแดงช้ำ ไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยหรือไง?<br /><br />“เค็นล่ะ” ถามอะไรไม่รู้ แต่กระต่ายก็ตอบ<br /><br />“ออกไปข้างนอกแล้ว ทะเลาะกัน”<br /><br />“เด็กโง่”<br />สุดคะเนว่า แต่แล้วก็ดึงข้อมือคนเจ้าน้ำตาเข้ามาในห้อง <br /><br />“เข้ามาก่อน เดี๋ยวใครเห็นเข้าจะไม่ดี”<br /><br />“ไม่เห็นเป็นไร” กระต่ายดึงมือกลับ <br /><br />“ไม่เคยร้องไห้กันบ้างหรือไง ยุ่งสิจะด่าเข้าให้”<br /><br /> “ยังปากดีอยู่อีก” เช็ดน้ำตาให้<br /><br /> “ดูสิ เลอะเทอะเป็นแมวแล้ว ร้องไห้น่ะไม่แปลกหรอก แต่คนจะสงสัยว่าเพราะอะไร”<br />พูดจบก็นิ่งไปเอง<br /><br />“ช่างเถอะ” <br />ใจส่วนไหนกันหรือที่อ่อนเป็นผืนดินโดนน้ำ<br /> หรือกุหลาบเมาะลำเลิงที่หน้าห้องเหี่ยวเฉาให้เห็น จึงเห็นใจ<br /><br />“ดึกแล้วนะ ยังไม่อาบน้ำอีก อยู่ชุดเดิมแบบนี้ไม่เหม็นตัวเองหรือไง”<br />ปากพูด มือเสยผมที่ระปิดแก้ม กระต่ายตัวสูงแข็งขืน <br />แต่หัวใจก็แบ่งเป็นสองฟากเหมือนกัน ฝั่งหนึ่งบอกให้ไป...รีบๆ ไปเสีย <br />อีกฝั่งรั้งว่าอยู่ก่อนเถอะนะ...เค้าอุตส่าห์ดีด้วย<br /><br />“ผมก็ยาว แห้งช้า ระวังจะเป็นหวัด”<br /><br />สายตากระต่ายมองไป <br />จดหมายฉบับเดิมอยู่นอกซองเหมือนเดิม...ยังวางข้างโต๊ะทำงาน<br /><br />สุดคะเนมองตาม ผลักกระต่ายออกห่างจนเด็กน้อยหน้าเสียอีกครั้ง<br />มือสีน้ำตาลเก็บจดหมายเข้าซอง พูดเรียบๆ โดยไม่หันมาสักนิด<br /><br /><br /><br /><strong>“กลับไปอาบน้ำก่อนมั้ย หรือจะอาบที่นี่...ให้พี่อาบให้?”</strong><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1379 วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2550</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-4591571329248478626?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1169618856975725472007-01-23T21:44:00.000-08:002007-01-23T22:20:25.510-08:00<span style="color:#000000;"><strong>กระต่ายใจหายวาบ</strong><br />เมื่อเห็นเจ้าของห้องลุกไปนั่งข้างเตียง <br />เหมือนคนข่มกลั้นอะไรบางอย่าง <br />ในสำนึกของเด็กน้อยคิดว่า...เธอทำอะไรพลาดไป<br /><br />“...พี่คะเนคะ...กระต่ายขอโทษ”<br />กระต่ายคิดแค่นิดเดียว ขยับมานั่งซ้อน สอดแขนกอดเอวรุ่นพี่ แนบใบหน้าลงแผ่นหลัง<br /><br />“ให้กระต่ายอยู่ด้วยเถอะนะคะ”<br /><br />สุดคะเนสูดลมหายใจลึก <br />สาบานได้ว่าเกลียดช่วงเวลาแบบนี้ที่สุด<br />ทำไมเธอจะไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในเสี้ยวนาที...<br />เสียงของกระต่ายที่บอกถึงอารมณ์เร้นลับ<br />...จุดประกายบางสิ่ง เหมือนแกล้งจุดไฟ<br />ยิ่งไม่รัก ไม่ชอบ...ง่ายที่จะปล่อยใจ<br /><br />“ปล่อยพี่ดีกว่ากระต่าย”<br /><br />“ไม่ค่ะ...”<br />กระต่ายรัดแขนแน่นกว่าเดิม สิ่งที่ไหลเวียนในกายหายไปหมดแล้ว<br />เหลือแต่ความรู้สึกว่า...ทนไม่ได้ ถ้าจะไปจากห้องนี้ คืนนี้<br /><br />ขณะที่สุดคะเนตรงกันข้าม<br />“อย่าเล่นกับพี่นะ กระต่าย เราน่ะ ยังไม่รู้จักพี่ดีพอ”<br /><br />“กระต่ายรู้” เด็กน้อยยังเสียงแข็ง<br />“พี่คะเนดีกับกระต่ายที่สุดแล้ว ดีกว่าใครๆ ในชีวิต”<br /><br />“กระต่ายอายุแค่สิบเจ็ด” สุดคะเนลงน้ำหนักเสียง <br />“จะมาชีวงชีวิตอะไรกัน...ปล่อยพี่เถอะ”<br /><br />“ไม่”<br /><br />“ปล่อย!”<br /><br />“ไม่!”<br /><br />สุดคะเนสลัดตัวเต็มแรง กระต่ายแทบล้มหงายหลัง <br />ด้านนอกของตึกที่สูงเพียงสองชั้นและมีแค่ 8 ห้อง <br />พระจันทร์กลีบส้มเคลื่อนเข้าซ่อนใต้เมฆ<br /><br />หมอนที่หยิบมาด้วยร่วงตกลงข้างเตียง <br />กระต่ายหายใจติดขัดเมื่อนัยน์ตาดำมองเหมือนคิดแล้วคิดอีก <br />แปลกอีกแล้ว...ทำไมสายตาแบบนั้นทำให้กระต่ายรู้สึก...<br />จันทร์ลับเข้ากลีบเมฆไปแล้ว ฟ้ามืดกว่าเดิม สุดคะเนปิดสวิชท์ไฟ<br /><br /><br /><br /><strong>ในความมืด </strong><br />รสจูบจากรุ่นพี่ทำให้กระต่ายแทบสำลัก หวาน ร้อน <br />แต่ก็ทำให้หนาวจนอยากปล่อยเสียงคราง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ<br /><br />สำหรับสุดคะเน เหมือนจู่ๆ ก็มีอาหารใหม่มาให้ชิม <br />ขนมหวานชิ้นนี้สดนัก ไม่สุกก่ำแก่จัดเหมือนอื่น <br />แต่ตึงปริด้วยความหวานหอมที่รอการคลึงเคล้า <br />หรือจะเหมือนผลไม้ใกล้สุก อีกนิดเดียวเท่านั้น <br />แค่ชั่วปลายนิ้ววน ก็จะคลายรสชาติแท้จริงออกมา<br />ริมฝีปากลากไล้ไปตรงไหน ก็มีแต่ความไร้เดียงสา<br /><br />“...พี่คะเนคะ...”<br />หนูน้อยพยายามรั้งแขนเคลื่อนไหว <br /><br />“คะ” สุดคะเนตอบด้วยจูบ<br /><br />“...พะ....พอเถอะค่ะ”<br /><br />“ไม่”<br /><br />กระต่ายรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นเวลานี้ <br />มากกว่าที่เคยคิดเป็นไหนๆ...อย่างนี้เองหรือ ที่คนมีใจต่อกันแสดงต่อกัน<br /><br />พี่คะเนกำลังมีใจให้กระต่ายใช่ไหม <br />เด็กน้อยสะดุ้งผวาเมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่ล่วงล้ำเข้ามาแตะต้อง <br />แล้วความรู้สึกเหล่านี้มาจากไหน ทำไม...มากมายเพียงนี้<br /><br />เหมือนเมฆที่ตั้งเค้าทีละนิด...กระไอบรรยากาศละลายหลอมรวม <br />กระต่ายเหมือนเดินอยู่ในวันที่อากาศชื้นจนอยากหลบให้พ้น <br />ที่ไหนก็ได้ แต่ไยสายฝนทั้งร้อน ทั้งเย็น สุดฉ่ำ<br />หยดน้ำร่วงไหล...หยาดไหล...กระต่ายผวาแล้วผวาอีก <br />ส่งเสียงอู้อี้เพื่อบอกซ้ำๆ ว่า <br /><br />“พอ...พอนะคะ”<br /><br />แต่ฟ้าฝนก็ไม่เป็นใจ<br /><br /><strong>สุดคะเนพลิกตัวลงนอนข้างๆ หายใจช้าลง </strong><br />ขณะเด็กน้อยข้างตัวหายใจแรงกว่านัก เหมือนตัวยังไม่หยุดเคลื่อนที่<br />เหมือนมีใครรั้งแรงๆ ให้ยังกระตุกเป็นลูกโป่งใกล้ขาดลอย<br />กระทั่งเสียงหายใจช้าลง...เสมอกัน<br /><br />“................................”<br /><br />“พี่คะเน....” <br />กระต่ายพลิกตัวเข้าหา สอดแขนกอดร่างอุ่นอย่างสนิทสนมกว่าเดิม<br /><br />“...กระต่ายไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย”<br />พูดแล้วยังอาย ซุกหน้าเบียดไหล่ แต่สุดคะเนนอนนิ่ง<br /><br />“...พี่คะเนละคะ...รู้สึกเหมือนกระต่ายหรือเปล่า”<br />ด้วยความตั้งใจและพยายามเรียนรู้ <br />กระต่ายป่ายมือเข้าหาเหมือนถูกสอนมาหยกๆ แต่โดนปัดออกทันที<br /><br />“ไม่ต้องค่ะ”<br /><br />กระต่ายหน้าเสียทันที<br /><br />“...ไปเข้าห้องน้ำเถอะ ขอพี่นอนคนเดียวสักพัก”<br /><br />กระต่ายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ คว้าผ้าห่มพันตัวเตรียมลุก <br />สุดคะเนชำเลืองมอง แล้วลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวจากตู้ส่งให้<br /><br />“ไม่มีอะไรหรอก...” เสียงอ่อนลง <br />“พี่เริ่มง่วงแล้วน่ะ กระต่ายจะอาบน้ำอีกก็ได้นะ ใช้ของในห้องน้ำได้ทุกอย่าง”<br /><br /><strong>เด็กผมเปียที่ตอนนี้ผมยุ่งรุ่ยร่ายไปหมดแล้ว หายเข้าห้องน้ำไป</strong><br />สุดคะเนกลับมาล้มตัวนอนบนเตียง รอยยับย่นยังอยู่...<br />อยากทุบหัวตัวเองแรงๆ อีกแล้ว...ปล่อยเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว <br />ทำไมเธอถึงเป็นคนแบบนี้<br /><br />เสียงเปิดฝักบัวอาบน้ำ กลิ่นสบู่ลอยมา ในห้องน้ำมีแสงลอดส่อง <br />ในใจหนักอึ้งกับสิ่งที่ผ่านไปในเสี้ยวเวลา <br />แต่ก็แปลก...อีกใจ มีเสียงบอกว่า มันคงไม่เลวร้ายอะไรนักหนา<br /><br /><br />………………………….<br /><br />[“ทำไม...ฉันต้องอยากมีอะไรกับเธอด้วยนะ”<br /> <br />“ก็เป็นธรรมชาตินี่นา”]<br /><br />………………………….<br /><br />[ดาวมิได้เฝ้าเรียกร้องถึงสิทธิอะไรทั้งนั้น <br />คะเนจะมีใคร...อยู่กับใคร...ที่ไหน ดาวไม่สนหรอก <br />ขอเพียงบางส่วนความรู้สึกที่คะเนมี แบ่งปันมาให้ดาวบ้าง...<br />แล้วสักวัน คะเนจะแรมไกลไปนิรันดร์ มันคืออนาคต]<br /><br />………………………….<br /><br />[รู้หรือเปล่า วันที่ฉันโทรศัพท์ถึงเธอน่ะ <br />ฉันยิ้มไม่หุบไปทั้งวันเชียวแหละ <br />เป็นความสบายใจยังไงไม่รู้สิ เหมือนได้พบเพื่อนเก่าที่จากกันมานานแสนนาน<br />...รู้สึกว่าตัวเองคิดถูกที่สุดในรอบปีที่ยกหูโทรศัพท์ถึงคะเน <br />เธอล่ะ เห็นว่าฉันคิดถูกหรือเปล่า]<br /><br />………………………….<br /><br /><br /><strong>“พี่คะเนคะ...”</strong><br />เด็กกระต่ายออกจากห้องน้ำมาแล้ว <br />ผ้าขนหนูสีน้ำตาลห่อตัว เหมือนกุหลาบแรกตูม มีหยดน้ำเกาะบนผิว<br />ในความมืด ยังรู้ว่าหน้าคงแดงก่ำ<br />กลิ่นบางกลิ่นอวลไม่ยอมหาย<br /><br />“...กระต่ายเสียใจ”<br /><br />มีน้ำตาอีกแล้ว สุดคะเนอยากตะโกนดังๆ ว่า หยุดร้องไห้เสียทีได้มั้ย! <br />อะไรๆ ก็มีน้ำตา เรื่องขี้ปะติ๋วก็มีน้ำตา<br />เพราะน้ำตาและความอ่อนแอนี่ไงเล่า ทำให้อะไรๆ ผิดอยู่ได้ตลอด!<br />แต่สิ่งที่สุดคะเนทำคือ<br /><br />“...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ กระต่ายไม่ต้องคิดมาก”<br /><br />“กระต่ายไม่ได้คิดมาก พี่คะเนต่างหาก...กระต่ายเสียใจที่...เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”<br /><br />“มานี่เถอะ”<br /><br />สุดคะเนก็คือสุดคะเน <br />ในลำดับต่อมา กระต่ายก็จึงได้ซุกตัวอยู่กับอ้อมแขนอุ่นๆ...<br />สำหรับกระต่ายมันอุ่นมากเหลือเกิน<br /><br />“ไม่มีอะไรหรอกนะ พรุ่งนี้ ทุกอย่างก็จะผ่านไป”<br /><br />“ค่ะ” กระต่ายรับคำ <br /><br />“งั้นหลับนะ พรุ่งนี้มีเรียนนี่”<br /><br />“ค่ะ ตอนเย็นมีซ้อมดนตรีด้วย”<br /><br />“.......................................”<br /><br />“ไปฟังกระต่ายไหมคะ”<br /><br />“เอาไว้ว่างนะ พรุ่งนี้คงยังไม่ได้ พี่มีนัดสัมภาษณ์ข้างนอก”<br /><br />“ค่ะ”<br /><br />“หลับเถอะ...ตกลงคืนนี้เค็นไม่ได้กลับมาจริงๆ ใช่ไหม”<br /><br />“ค่ะ ไปบ้านเพื่อน”<br /><br />“...ราตรีสวัสดิ์”<br /><br />เป็นคำพูดทางการเหลือเกิน แต่กระต่ายก็ยิ้มออก <br />ยืดตัวขึ้นจูบแก้มคนที่นอนหลับตาชาเฉย แตะริมฝีปากอย่างรักใคร่<br /><br /><br /><strong>“ราตรีสวัสดิ์เช่นกันค่ะพี่คะเน”</strong><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1378 วันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2550</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116961885697572547?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1169547190340506112007-01-23T02:01:00.000-08:002007-01-23T02:26:34.396-08:00<span style="color:#000000;"><strong>กลับถึงห้องกันเมื่อเย็นมากแล้ว </strong><br />สุดคะเนพบจดหมายอีกสองฉบับจากพี่ดาว<br />แต่ไม่มีใจอยากอ่าน เพียงวางบนโต๊ะเขียนหนังสือ<br /><br />รูปของน้ำตาล...ใบหน้าชาเฉยที่มองมาเหมือนถามว่า<br />“ไม่คิดถึงกันจริงหรือ” ยังวางบนชั้นหนังสือ<br />รูปสุดท้ายจากในครัวเล็กๆ วันที่มีบางสิ่งบางอย่างไปต่อ...กว่าตั้งใจ<br /><br />[“ฉันอยู่ตรงนี้นะน้ำตาล เป็นอะไรก็ได้ แล้วแต่เธอจะต้องการ”<br /><br />“เพราะอะไร…”<br /><br />“เพราะเราไม่ได้รักกันไง<br />เราจะไม่มีความคาดหวังต่อกัน...ไม่ใช่หรือ<br />ความสัมพันธ์ของเราก็จะดีไปตลอด<br />หรือถ้าเธอไปมีแฟน มีคนอื่น ฉันก็ไม่มีปัญหา”<br /><br />“แล้วถ้าฉันมีล่ะ บอกตามตรงนะคะเน ฉันหวงเธอ”<br /><br />“ก็อย่าหวงสิ ฉันสนุกกับการเจอคนอื่น<br />แต่อย่าลืมว่าฉันนอนกับเธอ”<br /><br />…………………<br />“ทำไม...ฉันต้องอยากมีอะไรกับเธอด้วยนะ”<br /><br />“ก็เป็นธรรมชาตินี่นา ...ดีกันนะ วันนี้ถึงตาฉันบ้าง จะทำโทษเธอ”<br /><br />“...ฉันคงต้องจำซีโมนไปชั่วชีวิต”<br />………………………<br /><br />“ผมไม่ชอบความเศร้า...ก็ไม่เชิงนะ<br />บางทีก็จำเป็นต่อการทำงานเขียนและการทำงานศิลปะ<br />แต่ลึกๆ ผมคิดว่าความเศร้ามีหลายแบบ”<br /><br />“แบบไหนบ้างหรือคะ”<br /><br />“มีความเศร้าจริงๆ กับความเศร้าปลอมๆ<br />...เอ เด็กแบบคะเนจะเข้าใจมั้ย<br /><br />มีความเศร้าที่เป็นจริง ที่เราไม่ต้องการ แต่จัดการกับมันยากมาก<br />กับความเศร้าที่อยู่ผิวๆ ของอารมณ์<br />เรารู้ว่ามันไม่ได้ส่งผลอะไรกับชีวิตเราจริง<br />เป็นแค่ความวูบๆ ไหวๆ ผมชอบอย่างหลังมากกว่า”<br /><br />“เราเลือกได้ด้วยเหรอ ว่าจะอยู่กับความเศร้าแบบไหน”<br /><br />“ได้สิ ถ้าคุณเก่งพอ…ผมก็เศร้าบ่อยนะ เวลาต้องการแรงบันดาลใจ”]<br /><br /><br /><br /><strong>พลิกรูปของน้ำตาลให้หันเข้าชั้นหนังสือไปเสีย</strong><br />สุดคะเนปาดน้ำตาที่ซึมนิดๆ บอกกับตัวเองว่า<br />ความเศร้าที่รุกเข้ามาในใจขณะนี้ แค่ความรู้สึกลวงๆ เท่านั้นเอง<br /><br />ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูเบาๆ<br /><br />“เปิดมาเลยค่ะ พี่ไม่ได้ล็อก”<br /><br />เด็กกระต่ายในชุดนอนลายการ์ตูน ถือหมอนมาด้วยใบหนึ่ง<br />สุดคะเนงง<br /><br />“พี่คะเนยังไม่อาบน้ำอีกหรือคะ” เด็กกระต่ายถาม<br />“วันนี้สงสัยเค็นจะไม่กลับล่ะ กระต่ายอยู่กับพี่คะเนถึงดึกได้มั้ยคะ”<br /><br />“เหรอ....” สุดคะเนพยายามคิดให้เร็ว<br />แต่สมองทำงานช้ากว่าทุกที “ได้สิ งั้นพี่อาบน้ำก่อนนะ”<br /><br />กลับออกมาอีกครั้ง เห็นเด็กผมเปียกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่บนหัวนอน<br />“หนังสือเล่มนี้ดีนะคะ...แพลทเทอโร แอนด์ ไอ เค้าเขียนถึงลาน่ารักจังค่ะ”<br /><br />เหมือนภาพซ้อน...ผู้หญิงตาสวย ผมยาวเหมือนเส้นไหม<br />นั่งตรงนั้น ในมือมีหนังสือเล่มเดียวกัน กลิ่นมะลิเคลือบคลุมจางๆ<br /><br />[“ไม่ทำงานหรือคะ”<br /><br />“คะ?”<br /><br />“ก็...คะเนต้องเขียนหนังสือไม่ใช่หรือ ไหนว่าพรุ่งนี้ต้องส่งต้นฉบับแต่เช้า<br />พี่ไม่กวนนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ… อุ้ย!”<br /><br />“ใครจะบ้าทำอย่างอื่น มีพี่ดาวอยู่ด้วยแบบนี้”]<br /><br /><br />“พี่คะเนคะ...”<br /><br />“คะ?”<br /><br />เด็กกระต่ายหน้ามุ่ย<br /><br />“พี่คะเนเป็นอะไร กระต่ายพูดด้วยตั้งหลายที ใจลอยไปไหนไม่รู้<br />ถ้าไม่ไปอาบน้ำ กระต่ายจะกลับห้องแล้วนะ”<br /><br />“อ้าว! อะไรกัน” สุดคะเนรีบหันเข้าหาตู้เสื้อผ้า<br />“โอเคๆ งั้นถ้าพี่ออกมา เตรียมตัวเลยนะ ถ้าเล่าไม่หมด พี่จะทำโทษ...”<br /><br />“ทำอะไรคะ” กระต่ายหน้าเจื่อน เหมือนกลัวขึ้นมาจริงๆ<br /><br />สุดคะเนค่อยอารมณ์แจ่มใสขึ้น<br />“เดี๋ยวก็รู้”<br /><br /><br /><br /><strong>พระจันทร์เสี้ยวยังเป็นรูปกลีบส้ม</strong><br />แต่เหมือนถูกแทะไปแล้วหน่อยนึง <br />สุดคะเนนอนเหยียดบนเตียง หลับตา <br />ฟังเรื่องราวมากมายจากเด็กที่ตั้งใจเล่าจริงจัง<br /><br />พ่อทำร้ายแม่ แม่มีสามีใหม่ พ่อตาย <br />กระต่ายเกลียดแม่ หนีออกมาอยู่หอกับพี่ชายสองคน<br />ทั้งชีวิตที่ผ่านมา...กระต่ายไม่เคยมีใคร<br /><br />“ก็มีเค็นไง” สุดคะเนพูดโดยไม่ลืมตา <br />“และจริงๆ แล้ว พี่คิดว่า แม่กระต่ายก็คงเสียใจ...”<br /><br />กระต่ายพูดว่า<br />“ค่ะ กระต่ายรู้...แต่ทำใจไม่ได้...กระต่ายเหงาเหลือเกิน”<br /><br />ความเย็นหยดหนึ่งตกเฉียดข้างแก้ม ลืมตาขึ้น <br />เห็นเด็กผมเปียอยู่ห่างนิดเดียว ก้มหน้าแต่น้ำตาพรู <br />คงพยายามเช็ดน้ำตาจนกระเซ็นมาต่างหาก<br /><br />“กระต่าย...” สุดคะเนชันตัวขึ้น ดึงข้อมือที่ถูตาตัวเองแรงๆ<br />“ไม่เป็นไรนะ...วันนี้กระต่ายมีพี่อีกคนหนึ่ง”<br /><br />กระต่ายหัวใจเต้นรัว <br />ในห้องของพี่สุดคะเนคืนนี้เปิดไฟไว้ดวงเดียว<br />ห้องอื่นๆ ยังไม่มีใครกลับ หมอนใบโปรดที่หยิบด้วยมาวางข้างๆ<br />แปลกจัง...ทั้งที่เศร้าใจอยู่แท้ๆ <br />อะไรบางอย่างที่เคยไหลเวียนในตัวเมื่อโดนสัมผัสจากพี่คะเน<br />...ก็ตื่นขึ้นอีก<br /><br /><strong>“มานอนนี่มา” </strong><br />สุดคะเนตบมือเรียกเหมือนพูดกับน้องเล็กๆ <br />แต่กระต่ายใจเต้นแรงกว่าเดิม<br /><br />...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...หนูน้อยพูดกับตัวเอง <br />พี่สุดคะเนเค้าแค่ห่วง...ไม่มีอะไรอื่น<br /><br />“ทำไมช่วงนี้ทำตัวแปลกๆ” สุดคะเนพลิกตัว <br />เมื่อดึงกระต่ายมานอนข้างๆ สำเร็จ <br />ตาดำจ้องดูเด็กผมเปียที่น้ำตายังเปื้อนแก้ม<br /><br />“อย่าคิดมากเลยนะ ผู้ใหญ่มีเหตุผล เหมือนเราก็มีเหตุผล”<br /><br />“.............................”<br /><br />“ไม่มีใครอยากให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น <br />สิ่งสำคัญ...คือการดูแลหัวใจเราเอง อย่าให้มันเว้าแหว่ง...ไปมากกว่านี้”<br /><br />กระต่ายแทบหยุดหายใจ <br />เมื่อตาดำสนิทมองในระยะประชิด มืออุ่นยื่นมาเช็ดน้ำตาให้<br /><br />“ถึงไม่มีใครรักเรา ก็ต้องรักตัวเอง รู้มั้ย”<br /><br />กระต่ายใจเต้นตึกๆ จนกลัวพี่สุดคะเนจะได้ยิน <br />ตัวแข็งทื่อ สุดคะเนยิ่งแปลกใจมากขึ้น <br />ลุกชะโงกในท่ากึ่งนอน พยายามดูหน้าเด็กเคยเก่ง<br /><br />“พะ...พี่คะเนนอนเถอะค่ะ” กระต่ายเสียงสั่น <br />“ขอบคุณนะคะ อุตส่าห์ฟังตั้งนาน”<br /><br />“ง่วงแล้วหรือ?” สุดคะเนยิ้มเจ้าเล่ห์ <br />“ปกติเห็นนอนดึกตอนดื่น เอ หรือจะให้ไปนอนคนเดียวดี”<br /><br />“เอ้อ...ก็ได้ค่ะ” กระต่ายลุกพรวดพราดขึ้น สุดคะเนรีบตะครุบตัวไว้<br />“จะไปไหน” ใบหน้าที่ชาเฉยเป็นนิจมีรอยยิ้ม <br />“นึกจะมาก็มา จะไปก็ไป...ไม่ต้องไปหรอก พี่ไม่ปล้ำหรอกน่า”<br /><br />กระต่ายสะดุ้งสุดตัว<br />“เอ้อ...กระต่ายไม่ได้คิด...”<br /><br />พี่น่ะไม่คิด...แต่กระต่ายต่างหากที่...ไม่กล้าคิดจนจบ <br />กระต่ายหน้าแดงแช้ด ยังดีที่อยู่ในแสงสลัว<br /><br />“จริงน่ะ”<br /><br />พี่สุดคะเนเป็นอะไรไป มานึกเล่นอะไรกันตอนนี้<br /><br />“อืม...ดูๆ ไป กระต่ายก็น่ากินดีนะ เนื้อเด็กๆ คงหวานน่าดู”<br /><br />กระต่ายเกือบร้องเมื่อพี่คะเนทำท่าเหมือนแมวขย้ำหนู <br />รีบพลิกหลบ สุดคะเนนึกสนุก แกล้งไล่งับ ปากพลาดโดนใบหูที่ร้อนจัด<br /><br />“โอย...” กระต่ายหงายหลัง ลงไปนอนเหมือนเดิม<br /><br />ใบหน้าสุดคะเนอยู่ห่างจากเด็กผมเปียแค่คืบ <br />ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่าย<br /> มือของกระต่ายเต็มไปด้วยเหงื่อ <br />ปลายนิ้วโป้งกับนิ้วชี้กดเข้าหากันอย่างตื่นเต้น<br /><br />สุดคะเนนึกอะไรได้ ลุกขึ้นนั่งข้างเตียง <br />เสยผมที่ยุ่งเหยิง พูดเสียงเรียบผิดไป<br /><br /><br /><strong>“...คิดอีกที พี่ว่ากระต่ายกลับไปนอนห้องตัวเองเถอะ”</strong><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1377 วันที่ 05 มกราคม พ.ศ. 2550</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116954719034050611?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1168839623151333572007-01-14T21:29:00.000-08:002007-01-14T22:44:26.653-08:00<span style="color:#000000;"><strong>[พฤศจิกายน...สวัสดีจ้ะสุดคะเน</strong><br />ฉันเขียนจดหมายฉบับที่สามถึงเธอ<br />ทั้งๆ ที่ฉบับที่สองยังไม่ได้รับตอบ <br />รู้ไหมว่า ฉันคอยเธออย่างกระวนกระวาย <br />เพราะฉันมีเรื่องราวมากมายที่อยากบอกให้เธอฟัง <br />ขณะเดียวกันก็เกรงอยู่ว่า <br />จะรบกวนเวลาของเธอมากไหมนะ ทั้งการอ่านและการตอบ <br />เพราะบางครั้ง...คนเราก็ไม่มีเวลาเหลือเฟือ <br />พอที่จะมานั่งฟังเรื่องราวไร้สาระของใคร<br />แต่ว่า...ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกว่าเธอรับฟังได้<br />เป็นความรู้สึก ไม่ใช่ความคาดหวังหรอกนะจ๊ะ<br />ฉันรู้สึกว่า โลกใบเก่าของฉันเริ่มหมุนอีกครั้ง <br />เมื่อได้รับจดหมายตอบจากเธอ <br />ความฝันของฉันกำลังเดินทาง <br />รู้ไหม มิตรภาพเป็นความอบอุ่นยิ่งกว่าไฟกองใดในฤดูหนาว<br />จริงสิ...เธอคงรู้ดี]<br /><br /><strong>ลมพัดใบไม้ปลิวลงจากต้น</strong><br />เฉียดไหล่สุดคะเน ก่อนซบนิ่งบนพื้นหญ้าสีเขียว <br />ผิวน้ำมีระลอกคลื่นเบาๆ เมื่อสุดคะเนปรายตามอง<br />แพลอยนิ่งเหนือน้ำ รองรับผู้คนบางตากว่าเคยเป็น <br />อาจเพราะไม่ใช่วันสุดสัปดาห์ <br />กระต่ายส่งยิ้มโบกมือไหวๆ จากร้านขายขนมเจ้าหนึ่ง...<br />ขนมกล้วย ห่อด้วยใบตองโดนไอร้อนจนเป็นสีน้ำตาล...<br />อาจเป็นคุณยายเจ้าเดิมที่น้ำตาลเคยซื้อด้วย<br />น้ำตาล...เหมือนมีเข็มเล็กๆ แทงแปลบหนึ่ง <br />เสี้ยววินาทีที่ระลึกถึงคนจากไป<br /><br /> กระต่ายกระโดดขึ้นมาแล้ว<br />“พี่คะเนขา...ดูสิ มีขนมน่ากินจังเลย <br />เพิ่งเคยมานะเนี่ย ตลาดน้ำตลิ่งชัน ดีใจจังที่โดดเรียนมา”<br />เด็กผมเปียนั่งแหมะลงข้างๆ รถไฟแล่นมาบนเนิน <br />เสียงเบียดรางเหล็กจนต้องหยุดพูดไปชั่วขณะ <br />ตาเฉียงของเด็กน้อย วันนี้มีประกายกว่าทุกวัน<br /><br />“ทานไหมคะ กระต่ายป้อนให้”<br />อย่างเอาใจ กระต่ายรีบแกะห่อขนม <br />นิ้วเลอะก็เอาเข้าปากดูดเหมือนเด็กๆ สุดคะเนหัวเราะ<br /><br />“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่กินเอง”<br /><br />“ไม่เอา กระต่ายจะป้อน”<br />เสียงกระเง้ากระงอดจนสุดคะเนนึกขำ<br /><br />“ไม่เป็นไร” ว่าพลางเอนตัวหนี <br />เด็กกระต่ายแกล้งรั้ง จู่ๆ ก็เซเองเกือบทับตัวรุ่นพี่<br /><br />“อุ้ย!” กระต่ายหน้าแดงจัด รีบผละหนี<br />แปลกจัง...กระต่ายรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง <br />จากจุดที่โดนเนื้อตัวพี่สุดคะเน เหมือนไฟฟ้าช็อต <br />แล้วแผ่กระแสอุ่นซ่าน หวั่นไหว...อีกแล้ว<br /><br />สุดคะเนมองอย่างงงๆ <br />“คะ?” มือยื่นไปหาเด็กผมเปีย <br /><br />กระต่ายถลาลุกพรวดพราด<br />“เอ้อ...กระต่ายไปห้องน้ำก่อนค่ะ!”<br /><br />สุดคะเนเลิกคิ้ว แต่ก็ไม่พูดอะไร <br />กระต่ายวิ่งตื๋อไปยังร้านกาแฟที่อยู่อีกด้านทันที<br /><br /><br /><br /><strong>[เมื่อวานนี้ ฉันนั่งรถเมล์ผ่านถนนจรัญสนิทวงศ์ </strong><br />นานครั้งหรอกที่จะกลับเส้นทางนั้น <br />ถ้าไม่เป็นเพราะฉันไปเตร็ดเตร่แถวท่าพระจันทร์ <br />ไปดูหนังสือ ดูผู้คน ดูเรือข้ามฟาก ให้สตางค์ขอทานแก่ๆ 2 – 3 คน <br />แล้วก็นั่งรถเมล์กลับบ้าน เพราะเรือเที่ยวสุดท้ายหมดไปนานแล้ว<br /><br />ฉันมองหาซอยบ้านของสุดคะเน <br />ค่ำมากแล้วละตอนนั้น ถนนบางช่วงมืดและเงียบ <br />บ้านเธออยู่ลึกไหมจ๊ะ ทางเข้ามืดหรือเปล่า อย่ากลับดึกมากนะ<br /> มีใครเดินเป็นเพื่อนหรือเปล่า อย่าโกรธนะที่ถามซอกแซก <br />เพียงแต่ฉันเป็นห่วง ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ<br /><br />ถึงนนทบุรี ฉันยังต่อรถอีกสองทอดกว่าจะถึงบ้าน <br />ยายแก่ๆ คนหนึ่งนั่งกองเหมือนผ้าเก่าๆ ริมทางเท้า <br />มีกระจาดใส่พวงมาลัยที่ไม่ค่อยเข้ารูปเข้าทรง ดอกมะลิคงจะแพงนะ<br />ถามแกว่าขายยังไง เสียงแกเบาจนต้องเอาหูไปใกล้ๆ <br />พวงละสิบบาท อื้อหือ...อยากจะเปลี่ยนใจ <br />แต่ก็คิดไว้ก่อนแล้วนี่นะ ว่าจะช่วยอุดหนุนคุณยาย <br />อีกอย่าง มะลิก็เป็นดอกไม้ที่ฉันรักมาก <br />เฮ้อ...ถ้าโลกนี้ไม่มีระบบเงินตราคงจะดีนะ...]<br /><br /><strong>“แย่จัง...” กระต่ายสูดลมหายใจลึกๆ</strong><br />เมื่อเดินออกห้องน้ำมา เจ้าของร้านส่งยิ้มให้อย่างมีไมตรี <br />เขากำลังชงกาแฟให้ลูกค้าที่มีเพียงสองโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว<br />กระต่ายรู้สึกคุ้นหน้าชายคนหนึ่งที่นั่งกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง <br />อาจเพราะผมสีส้มนิดๆ ที่สะดุดตา<br /><br />“ทำไมนานจังคะ” <br />สุดคะเนเดินเข้าร้านมา วันนี้เด็กสาวสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงสีเดียวกัน <br /><br />เจ้าของร้านเห็นเข้าก็เอ่ยปากทัก<br />“ไม่เห็นหน้าตั้งนาน”<br /><br />“หวัดดีค่ะเฮีย” สุดคะเนพูด <br />ชายผมสีส้มเหลียวมอง แล้วต่างคนก็เงียบไปพักหนึ่ง<br /><br />“หวัดดีค่ะ คุณแดน” สุดคะเนยกมือไหว้ <br /><br />กระต่ายจึงเพิ่งนึกออก...<br />เขาเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงและกำลังออกอัลบั้มเพลงใหม่อีกด้วย <br />ล่าสุด เพิ่งเป็นแขกรับเชิญในงานโรงเรียน<br />แดนไม่รับไหว้ บอกกับคนร่วมโต๊ะเบาๆ ว่า “ผมขอตัวแป้บนะฮะ”<br /><br />สุดคะเนเงียบกริบ เมื่อแดนเดินลงมายังท่าน้ำ<br /> ที่ๆ นานมาแล้วเธอเคยห้อยขาริมฝั่ง มองดูเรือพายขายของ <br />และมีชายคนเดียวกันนี้ เดินตามลงมาอย่างวันนี้<br /><br />“ทำไมจู่ๆ ถึงหายตัวไป” <br />เสียงถามเหมือนพ้อ แต่สุดคะเนรู้ดีว่า โทนเสียงเขาเป็นอย่างนั้นเอง<br /><br />“ไม่ได้หายไปไหนนี่คะ ก็ยังทำงานที่เดิม”<br />นิ่งไปนิดหนึ่ง จึงพูดต่อ <br />“คุณต่างหากที่หยุดเขียนไป”<br /><br />“ช่วงหลังผมออกต่างจังหวัดบ่อย...สบายดีมั้ย” <br />คำทอดตามหลังนุ่มนวล สุดคะเนยิ้มนิดๆ<br /><br />“ค่ะ ก็สบายดี”<br /><br />บนฝั่ง กระต่ายยืนชะเง้อมองอย่างไม่เข้าใจอะไรเลย<br />เหลือบมองผู้หญิงที่มากับนักเขียนชื่อดังก็เห็นมีสีหน้าตึงๆ <br />ทำไมต้องลงไปคุยกันอย่างนั้นด้วย!<br /><br />“เดี๋ยวมานะคะ” แค่นั้นเอง คำบอกจากพี่สุดคะเน<br /><br />ริมน้ำ สุดคะเนทอดตาดูผักตบชวาลอยไหลไปติดค้างกองสวะ<br />ฝั่งโน้นยังมีคนทำธุระต่างๆ มีทั้งเอาข้าวของมาล้าง ซักผ้า <br />อาบน้ำให้เด็กบนชานพักบันได ฯลฯ <br />เหมือนภาพที่เคยเห็นเมื่อนานมา<br /><br />“...คิดถึงน้ำตาลหรือเปล่า” แดนถามขึ้น<br /><br />นิ่ง เงียบ แสนนาน กว่าคำพูดเรียบๆ จะหลุดจากปากเด็กสาว<br /><br />“ไม่”<br /><br />แดนชะงัก มองดูตาดำสนิทอย่างค้นคว้า<br />“ไม่เลยหรือ คะเนใจร้ายกว่าที่คิดนะ”<br /><br />สุดคะเนยิ้มมุมปาก <br />“คงงั้นมังคะ…น้ำตาลเลือกที่จะไปเอง ทำไมฉันต้องคิดถึงด้วยล่ะ”<br /><br />“กับผมล่ะ...คะเนก็เป็นคนไป แต่ผมยังคิดถึงคุณ”<br /><br />“ขอบคุณ” สุดคะเนหันกลับมาเผชิญหน้าตรงๆ <br />“ถามอะไรอย่างได้มั้ย”<br /><br />“ได้สิ”<br /><br />“เดินมาคุยกับฉันแบบนี้ <br />ไม่คิดว่าคนที่มากับคุณจะ...เอ้อ...คิดมากหรือ?”<br /><br />“ไม่” แดนตอบทันควัน “ทุกคนที่คบกับผมรู้อยู่แล้วว่าผมไม่ได้มีเค้าคนเดียว...<br />เราเหมือนกันไม่ใช่หรือคะเน ทำไมต้องเลือกไปก่อนถึงเวลาด้วย?”<br /><br />“ฉันเบื่อคุณ”<br />แดนมีสีหน้าประหลาดใจจนเก็บไม่อยู่ <br />ชายหนุ่มยกมือเสยผม เหมือนเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำพูดแบบนั้น<br /><br />“เราไม่ได้รักกัน” สุดคะเนพูดช้าๆ “ไม่เคยรักกัน...”<br /><br />“...หมายความว่าไง? คุณเองก็พูดตลอดว่าไม่ชอบความรัก<br /> คุณอยากได้ความรักจากผมงั้นหรือ”<br /><br />“เปล่า” สุดคะเนจ้องตาคนเคยสัมพันธ์ด้วยหัวใจเยียบเย็น <br />“ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณทั้งนั้น <br />แต่ในเมื่อระหว่างเราจะไม่มีทั้งอดีต ไม่มีอนาคต จบวันไหนก็เหมือนกัน”<br /><br />“จริงๆ แล้วคุณชอบเอาผู้หญิงใช่มั้ย?” <br />แดนถามเสียงดังจนน่าตกใจ แต่สุดคะเนยังยิ้มเหมือนเดิม<br /><br />“ค่ะ คุณเข้าใจถูกแล้ว”<br /><br />“พี่คะเนคะ...มีอะไรกันหรือคะ”<br />เด็กกระต่ายถามมาตลอดทางเดินจากร้านกาแฟกลับที่เดิม<br />รถไฟแล่นมาอีกขบวนหนึ่ง แต่เด็กผมเปียยังไม่หยุดเซ้าซี้ถาม<br /><br />“...แล้วน้ำตาลคือใครกันคะ...คุณแดนละคะ <br />เค้าเป็นคนคุ้นเคยของพี่คะเนหรือคะ”<br /><br />“หยุดถามเสียทีกระต่าย!” สุดคะเนตวาด <br />กระต่ายตัวแข็งตกใจ ได้สติสุดคะเนก็ถอนใจยาว<br />“เอาไว้วันหลังจะเล่าให้ฟัง”<br /><br />“จริงๆ นะคะ” กระต่ายเสียงอ่อนลง <br />ใจกล้าเอื้อมมือไปเกาะแขนคนอายุมากกว่า <br />“กระต่ายอยากฟัง อยากรู้เรื่องทุกๆ อย่างของพี่คะเน”<br /><br />“อยากรู้ไปทำไม” สุดคะเนพูดห้วนๆ <br />“พี่ยังไม่เห็นอยากรู้เรื่องกระต่ายเลย”<br />กระต่ายหยุดกึก จู่ๆ น้ำตาก็คลอขึ้นเฉยๆ<br /><br />“...แต่...พี่คะเนเคยบอกกระต่ายว่า <br />ถ้าอยากเล่าเรื่องแม่ เรื่องพ่อ พี่คะเนจะฟังไม่ใช่หรือคะ…”<br /><br />สุดคะเนหยุดบ้าง ใจหายวูบเมื่อเห็นแววตาท้วงถามเหมือนเด็กฝังใจ<br />นับหนึ่งถึงสิบ กลั้นใจพูดเบาๆ<br /><br />“...ขอโทษทีกระต่าย พี่พูดไม่ทันคิด...<br />ถ้ามีอะไรอยากเล่าให้ฟัง พี่ยินดีฟังจริงๆ นะคะ”<br /><br />กระต่ายสูดน้ำมูก กอดแขนคนเสื้อดำแน่นเข้า<br />“งั้นกลับบ้านคืนนี้...กระต่ายจะเล่าให้ฟังนะคะ”<br /><br />สุดคะเนลอบถอนใจ เบือนมองทางที่จากมา <br />แดนยังอยู่ที่เดิมกับผู้หญิง...คงเป็นเพื่อนใหม่ <br />มีแววตาที่อ่านไม่ออกมองมาสบกัน<br /><br /><br /><br /><strong>[...ขีดเส้นคั่น เพราะอยากเปลี่ยนเรื่องคุยกะทันหัน...</strong><br />สุดคะเนจ๊ะ รู้หรือเปล่า <br />วันที่ฉันโทรศัพท์ถึงเธอน่ะ ฉันยิ้มไม่หุบไปทั้งวันเชียวแหละ <br />เป็นความสบายใจยังไงไม่รู้สิ เหมือนได้พบเพื่อนเก่าที่จากกันมานานแสนนาน<br />อยากคุยอะไรมากมาย แต่ความคิดก็ยังเร็วกว่าปากเสียอีก ปานนั้นเชียว!!<br /><br />รู้สึกว่าตัวเองคิดถูกที่สุดในรอบปีที่ยกหูโทรศัพท์ถึงคะเน <br />เธอล่ะ เห็นว่าฉันคิดถูกหรือเปล่า <br />มีเพื่อนๆ ในที่ทำงานแซวด้วยนะว่ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว ได้คุยกับหวานใจละสิ<br />นานๆ ที มีคนอิจฉาจนตาร้อนผ่าวบ้างก็ดีเหมือนกันนะ<br /><br /><br /><strong>...จากพระจันทร์]</strong><br /><br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1376 วันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116883962315133357?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1167971919348096022007-01-04T20:34:00.000-08:002007-01-04T22:14:45.686-08:00<span style="color:#000000;"><strong>คืนนี้ฟ้ามืดกว่าทุกคืน </strong><br />กระต่ายลุกไปเกาะขอบหน้าต่าง <br />มองข้างนอก มีดวงจันทร์หม่นๆ ทอแสงเรื่ออยู่ไกลๆ<br /><br />พ่อเคยบอกว่า “ในดวงจันทร์มีกระต่าย มีตากับยายตำข้าว”<br /><br />แต่แม่บอกว่า ไม่เคยเห็น มองแทบตายก็ไม่เห็น<br /><br />พ่อพูดเสียงหนักๆ เพราะแม่ไม่เคยเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอก <br />เอาแต่คิดเรื่องทำมาหากิน<br /><br />แม่บอกว่า ถ้าไม่ทำมาหากินแล้วใครจะหา <br />ไม่เหมือนพ่อพวงมาลัย วันๆ คอยแต่เสี่ยงหาเมียใหม่ <br />สวยๆ รวยๆ คงได้อยู่หรอก รอกระต่ายเปลี่ยนเป็นควายตำข้าวแล้วกัน<br /><br />พ่อเริ่มโกรธ พูดว่า ไม่เคยดูตัวเองเลย เอาแต่โทษคนอื่น <br />ไม่เคยดูว่าตัวเองบกพร่องตรงไหน พ่อผิดเองที่หลงผิดแต่แรก<br /><br />แม่พูดว่า ใช่สิ หลงผิดมาเอาเมียมอญ ทั้งๆ ที่อยากมีเมียไทยใจแทบขาด <br />เสียใจด้วยนะ ทำยังไงทางบ้านก็ไม่ยอมรับ<br /><br />พ่อตอบว่า บ้านฉันมันก็งี่เง่า หลับหูหลับตาจะให้แต่งกับลูกคนข้างบ้าน <br />หน้าตายังกะเต้าหู้ ดีอย่างเดียวคือขายของเก่ง <br />ถ้ายอมไปอีกหน่อยคงได้เป็นเจ้าของคอกหมู อ้วนวันอ้วนคืน<br /><br />แม่โกรธ บอกว่าพูดถึงผู้หญิงให้มันดีๆ หน่อย จะจีน ไทย มอญ ก็คนเหมือนกัน<br /><br />พ่อหน้าแดงก่ำ บอกว่า เพราะงั้นไง ฉันถึงหนีเมียเจ๊กมาได้เมียมอญ <br />หลงในชาติพันธุ์ตัวเอง บ้านเมืองอยู่ไหนไม่เคยเห็น มีจริงหรือเปล่าไม่รู้ <br />ถือประเพณีบ้าๆ บอๆ ฉันเป็นคนไทยแท้ๆ ยังทำตัวธรรมดา<br /><br />แม่พ่นเสียงออกทางจมูก เตี่ยจีน แม่ไทย <br />มีเลือดอย่างละครึ่ง ไทยร้อยเปอร์เซ็นต์เสียที่ไหน<br /><br />พ่อบอก แม่ฉันเป็นผู้ดีไทย ฉันก็โตมาอย่างคนไทย ไม่ใช่เจ๊กต่ำๆ<br /><br />แม่บอก อ๋อ ใช่ซี ส่วนฉันก็เป็นมอญต่ำๆ หลงผิดไปเอาผัวผู้ดี <br />วันๆ คิดแต่จะออกงานกับเข้าบ่อน <br />เงินทองหามาได้ก็เอาไปประเคนนักร้องคาเฟ่ ลูกเต้าอยู่กินยังไงไม่เคยดูแล<br /><br />พ่อถลาเข้าหาแม่ พูดดีนักนะมึง นึกว่าจะสงบเสงี่ยมเจียมตัว <br />ได้ผัวอย่างกูแทนที่จะดีใจเป็นพระคุณกลับมาขึ้นเสียงเถียงคำไม่ตกฟาก <br />ถ้าตอนนั้นหน้าขึ้นฝ้าเป็นผีอย่างนี้ แถมเงินกูยังไม่เอา<br /><br />แม่หวีดร้อง คว้ามีดปอกมะพร้าว มึงทำกู กูก็ทำมึง <br />ทุกวันนี้ที่อยู่เพื่อเค็นกับกระต่ายเท่านั้น<br /><br />พ่อหัวเราะลั่น อย่าเอาลูกมาอ้าง มึงรักกู กูรู้<br /><br />แม่ร้องไห้ งั้นมึงก็ไปเลยสิ ไป จะไปไหนก็ไป ลูกสองคนฉันเลี้ยงเอง<br /><br />พ่อหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม กูไปแน่ ให้ได้เมียใหม่ดีกว่ามึงก่อน <br />แล้วมึงรู้มั้ย ลูกมันรักใคร ลองถามมันซิ<br />แม่ร้องไห้ พูดไม่ออก<br /><br /><br /><strong>[“....กระต่าย...” เสียงเค็นเคยถาม <br />“ทำไมกระต่ายไม่รักแม่ ทั้งๆ ที่แม่ลำบากเพราะเรา พ่อเสียอีกที่...”</strong><br /><br />“ไม่ต้องพูด เค็น! ถึงยังไง ท้ายที่สุด แม่ก็เป็นคนทำให้พ่อตาย”<br /><br />“กระต่าย...แม่ไม่ได้ตั้งใจนะ พ่อต่างหากที่เมาแล้วตกน้ำไปเอง”<br /><br />“ไม่ใช่!” กระต่ายน้ำตานองหน้า <br />“พ่อเสียใจต่างหากที่แม่พาแฟนใหม่มานอนถึงในบ้าน!”<br /><br />“กระต่าย ก็คนอยู่กันไม่มีความสุข จะให้เขาทนไปทำไม”<br /><br />“แต่พ่อดีกับกระต่าย ถึงยังไงพ่อก็เล่านิทานให้กระต่ายฟังบ่อยๆ <br />เป็นเพื่อนเล่นสารพัด แม่เสียอีก วันๆ ทำแต่งาน หาแต่เงิน <br />วุ่นวายกับสังคมชาวมอญ สมแล้วที่พ่อทนไม่ไหว”<br /><br />“กระต่าย!” เค็นมีสีหน้าผิดหวังอย่างรุนแรง<br />“เราอย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลย โตกว่านี้ กระต่ายถึงจะเข้าใจ”<br /><br />“ตอนนี้ก็เข้าใจ! เอายังงี้ดีกว่า ถ้าเค็นไม่พอใจ กระต่ายจะออกไปอยู่หอเอง”<br /><br />“ไม่ได้!” เค็นทำเสียงจริงจัง <br />“ฉันปล่อยเธอไปอยู่คนเดียวไม่ได้ อยู่ที่ไหนฉันก็จะอยู่ด้วย”<br /><br />“เค็นยุ่งกับกระต่ายทำไม รักแม่ ห่วงแม่ ก็อยู่กับแม่ไปสิ”<br /><br />“เพราะแม่รักกระต่าย ห่วงกระต่ายไงล่ะ!” เค็นเสียงลั่น <br />“ขืนปล่อยให้เป็นอะไรไป คนทุกข์ใจก็คือแม่ <br />ฉันไม่อยากยุ่งกับเด็กประสาทอย่างเธอหรอกนะ ยายกระต่าย <br />แต่ฉันต้องดูแลเธอให้ดีที่สุด เพราะแม่รักเธอมากที่สุดไงล่ะ!”]<br /><br /><br /><strong>เมฆหม่นเลื่อนมาบังดวงจันทร์ไปแล้ว</strong><br /> กระต่ายน้ำตาไหลอาบแก้ม คิดถึงคนที่อยู่ห้องข้างๆ จัง <br />พี่คะเนคงไม่เคยเจอเรื่องราวอย่างกระต่ายหรอกใช่ไหม <br />พี่คะเนเป็นคนเข้มแข็ง ถึงจะมีบุคลิกเงียบขรึม <br />แต่ก็เหมือนหินผาไม่หวั่นไหวกับสิ่งใด<br /><br />กระต่ายอยากเป็นแบบพี่สุดคะเน <br />อยากเป็นก้อนหินที่แข็งแกร่งทั้งภายนอกภายใน <br />ถ้ากระต่ายเป็นไม่ได้ พี่คะเนก็คงแบ่งปันสิ่งเหล่านั้นให้กระต่ายได้บ้าง<br />ความคิดของกระต่ายสับสนวนเวียน <br />บางทีก็ลืมไปเหมือนกันว่า ภาพภายนอกนั้น ตัวเองต่างหากร่าเริงสดใส <br />และงานเขียนของสุดคะเนที่หม่นเศร้า ลึกลับ <br />ในใจของเด็กน้อยจึงคอยแต่คิดว่า อยากได้ อยากเป็น <br /><br /><br />อยากเป็นอย่างคนที่มองเห็นด้วยตา<br /><br /><br /><strong>ในห้องติดกัน <br />สุดคะเนเองมองดูดวงจันทร์ที่หายเข้าในฝ้าเมฆด้วยดวงตาเศร้าลึก</strong><br /><br />จดหมายสองฉบับอิงแอบบนโต๊ะเขียนหนังสือ <br />ฉบับที่มีลายมือเรียบสวย สม่ำเสมอ ทุกตัวอักษรยังเปล่งประกายอยู่ในใจ<strong><br /><br />[ณ...แก่งคอย</strong><br /><br />คะเนคะ<br />1. หากคะเนคิดว่า...ความคิดถึงที่ดาวมีต่อคะเนนั้น <br />เป็นเพียงการเสแสร้งมารยาละก้อ...ดาวก็จะไม่โกรธนะ ไม่ต่อว่า ไม่ฟูมฟาย <br />หรือร้องขอ ให้คนไกลยอมรับความรู้สึกนั้น<br />ไม่มีใครต่อว่านะ ว่าคะเนเป็นคนเห็นแก่ตัว ถ้าจะคิดให้ดี ดาวต่างหากที่เห็นแก่ตัว <br />‘คนเห็นแก่ตัว’ ชัดไหมคนดี...กับคำๆ นี้ <br />ควรที่จะมาเรียกคนอย่างดาวดีกว่า...ไม่ใช่คะเน<br />ดาวมีความผูกพันกับคะเนมากมายเต็มความรู้สึก <br />ความเข้าใจ...ที่ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย <br />ความคิดถึง...ที่เกิดขึ้นโดยไม่มีใครบังคับ<br />ห่วงใยและอาทร ยามห่างหากซึ่งกันและกัน <br />ดาวเจ็บร้าว...เพียงคิดว่าจะเป็นผู้ที่ถูกเลือนไปจากความรู้สึก<br />มากมายเพียงนี้... คะเนยังต้องการอะไรอีกหรือ <br />ต่อการที่จะพิสูจน์ความจริงใจที่ดาวมีให้ <br />ไม่นะ...ไม่อยากพูดคำว่ารัก <br />จะไม่สร้างพันธะที่จะห้อมล้อมอิสรภาพระหว่างกันและดาวเองก็คิดว่า <br />ความรู้สึกภายในที่มีมากมาย...เกินกว่าคำสารภาพแห่งรัก<br /><br />2. เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ไปนั่งเล่นที่น้ำตกมา <br />เชื่อเปล่าว่าไปคนเดียวนะคะ มันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อย <br />ซักผ้าเสร็จ กะว่าจะไปนั่งรถเล่น ก็เลย-เลยไปน้ำตกซะเลย<br /><br />สนุกจังเลย เพราะไปพบเพื่อนใหม่ 4 คน ชาย 2 หญิง 2 <br />อยู่ในระหว่าง 7 – 11 ขวบ เค้ามากันเป็น Teem <br />เด็กชาย 2 คนหาจับตัว “ปลอม” <br />เค้าบอกเรียกปลอม(ปอม)อะไรเนี่ย...แต่ดาวว่ามันชื่อกิ้งก่า<br /><br />...ดาวเลี้ยงขนมพวกเค้า ดูเด็กๆ ชอบใจ ทำให้ดาวสบายใจขึ้นมาก<br />โชคดีอีกอย่างคือ ดาวไปเจอพระ 1 องค์ เป็น “พระรอด” <br />จมอยู่ในน้ำใต้ต้นไม้ (คะเนเอารูปที่เคยให้ขึ้นมาดูสิคะ ต้นไม้ต้นนั้น <br />และก็นั่งตรงนั้นเช่นกัน) ก็เลยนำพระกลับบ้านมาด้วย<br /><br />ดาวออกจากน้ำตกประมาณบ่าย 2 โมง <br />เด็กๆ เดินมาส่งที่ท่ารถ กลับมาถึงบ้านประมาณบ่าย 3 โมง <br />กลับมาถึงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง <br />แฟนดาวเค้าเข้ามาถาม “เป็นอะไรเหรอ ถึงไปหาหมอ หมอบอกว่าเป็นอย่างไรมั่ง”<br /><br />“เปล่า” ดาวตอบ นึกขึ้นได้ว่า ก่อนออกจากบ้าน บอกแม่ไว้ว่าไม่ค่อยสบาย <br />จะไปหาหมอสักหน่อย (เค้ายังไม่ตื่นน่ะ) <br />เค้าต่อว่าไม่สบายก็ไม่บอกเค้า วันนั้นเค้าทำงานบ้านแทนดาวหมดเลยละ<br /><br />ซักถุงเท้า รีดผ้า ถูบ้านด้วย เค้าบอกไม่สบายเลยทำแทนให้ (วันเดียวนะ)<br /><br />3. แต่คะเนคะ...หัวใจคนเราไม่ใช่หิน...ไม่ใช่เหล็กไหล <br />ที่ผูกพันกับใคร จะมิให้อ่อนไหวกระนั้นหรือ?<br /><br />คะเนคะ ถึงแม้ดาวจะไม่อาจล่วงรู้ความรู้สึกแท้จริงที่คะเนมีต่อดาว <br />แต่ดาวก็อยากจะเรียกความรู้สึกเหล่านั้นว่าความรัก...ได้ไหมคะ <br />มันอาจจะเป็นความเข้าใจผิด แต่ดาวก็ยังอยากเข้าใจเช่นนั้น<br /><br />คะเนคะ...ดาวรู้สึกน้อยใจมากมายเลย <br />ไม่รู้ซิว่าทำไม ต้องรู้สึกเช่นนั้น <br />จนแล้วจนรอด คะเนก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกที่ดาวมี...<br />ไม่เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างที่อยากจะบอก<br /><br />ไม่ใช่ในรูปของคำว่า ‘รัก’ ความรู้สึกมันมากมายกว่านั้น...<br /><br />ไม่รู้นะ ดาวรู้สึกเจ็บร้าว กับมิตรภาพระหว่างเราซึ่งกำลังดำเนินอยู่ขณะนี้<br />เจ็บช้ำ กับการก้าวต่อไปข้างหน้าแม้เพียงก้าวเดียว...<br />แต่ครั้นจะถอยหลังกลับไป ไม่แคร์ต่ออะไรทั้งหมด มันก็ทรมานไม่แพ้กัน<br /><br />ทำไมจึงรู้สึกเช่นนี้ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า <br />ไม่รู้ซิ...ดาวคนอ่อนไหวอะไรอย่างนี้ <br />คะเนอาจไม่รู้...ไม่เข้าใจ เพราะในชีวิตคะเนมีใครต่อใครมากมาย <br />แต่สำหรับดาว มันเพิ่งจะเริ่มเป็น เริ่มประสบ...ดาวแยกมันไม่ออก <br />ระหว่างความรู้สึกกับความเป็นจริง<br /><br />ดาวมิได้เฝ้าเรียกร้องถึงสิทธิอะไรทั้งนั้น <br />คะเนจะมีใคร...อยู่กับใคร...ที่ไหน <br />ดาวไม่สนหรอก ขอเพียงบางส่วนความรู้สึกที่คะเนมี <br />แบ่งปันมาให้ดาวบ้าง...แล้วสักวัน คะเนจะแรมไกลไปนิรันดร์ มันคืออนาคต<br />แต่สำหรับวันนี้ ขอมีดาวในความคิดถึงของคะเนก่อน...ให้ได้หรือเปล่าคะ คนดี]<br /><br /><br /><strong>สุดคะเนรู้สึกเหนื่อย กับการอ่านจดหมายพี่ดาว</strong><br />ข้อความซ้ำซ้อนและขัดแย้งไปมา พี่ดาวพูดถึงความรักเสมอ <br />เช่นเดียวกับที่พูดถึงความคิดถึง ความเจ็บปวด วิถีที่ต้องเป็นไป <br /><br />มันยากมากใช่ไหม ที่จะมีชีวิตเรียบง่าย ความรักเรียบง่าย <br />หรือตัดสิ่งต่างๆ จากหัวใจโดยง่าย คนเรามองเห็นกันด้วยตา <br />มิอาจล่วงลึกถึงใจ ในจิตใจคนยังซ้อนซ่อนแง่มุม<br />มิรู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือความจริงกว่า<br /><br />พี่ดาวเอง ยามเล่าถึง ‘เค้า’ ก็มีแต่เรื่องดีๆ แต่ไยเป็นเธอที่บอกมาว่า<br /> ‘คะเนจะมีใคร...อยู่กับใคร...ที่ไหน ดาวไม่สนหรอก <br />ขอเพียงบางส่วนความรู้สึกที่คะเนมี แบ่งปันมาให้ดาวบ้าง’<br /><br />ใครกันแน่ ที่ควรจะพูดอย่างนั้น<br />...สุดคะเนเดินกลับมานั่งลงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ <br />สอดกระดาษเข้าใต้แป้นหมุนของพิมพ์ดีด<br /><br /><br /><br /><strong>ถึง...พระจันทร์</strong><br /><br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1375 วันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116797191934809602?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1166614494963088172006-12-20T03:27:00.000-08:002006-12-20T04:14:52.086-08:00<span style="color:#000000;"><strong>กระต่ายมีความสุขมากจริงๆ </strong><br />เด็กน้อยร่าเริง เดินไกวแขนพลางพูดเสียงแจ๋วๆ ไม่หยุด <br />สุดคะเนอดขำไม่ได้ เอ็นดูแกมอ่อนใจ ได้แต่ยิ้ม เดินตามเงียบๆ<br /><br />ผ่านตลาดสด (กระต่ายพาลงเร็วตั้งป้ายนึง)เด็กผมเปียรีบบอก<br />“รอแป้บนะคะ กระต่ายซื้อของก่อน”<br /><br />“อะไรหรือคะ”<br /><br />“น่า แป้บเดียว”<br />เด็กกระต่ายวิ่งเข้าไปใต้หลังคามัวๆ ที่จริงถ้าเข้าข้างในก็จะสว่างไสวด้วยแสงนีออน<br />ไม่ถึงห้านาทีก็กลับออกมาพร้อมถุงผัก<br /><br />“กระต่ายชอบแผงเจ๊เฮี้ยงจัง ซื้ออะไรก็แถม ดูสิ บอกว่าเอานิดเดียวๆยังให้มาตั้งเยอะ”<br />หนูน้อยอวดผักเขียวๆ หลายชนิดในถุง<br /><br />“ซื้ออะไรมาเยอะแยะฮึ”<br /><br />“...เดี๋ยวจะทำอะไรให้ชิม”<br /><br />“ไข่เจียวเหรอ” สุดคะเนยิ้ม <br />“ซื้อแกงถุงก็ได้นะ ข้ามไปฝั่งโน้น หรือจะเลยไปในซอยพระครูก็ได้ อยากกินอะไรล่ะ”<br /><br />“ไม่เอา” กระต่ายส่ายหน้า “วันนี้จะโชว์ฝีมือ”<br /><br /><strong>ถึงห้องพัก</strong> <br />กระต่ายรีบไขเข้าห้องตัวเอง<br />พลางบอกว่าเดี๋ยวจะยก “เตา” ไปปรุงที่ห้องโน้น<br />ห้ามก็ไม่ฟัง สุดคะเนเบื่อจนขำ<br /><br />“เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ ออกมาไม่ดีพี่พูดตามตรงนะ”<br /><br />“เจ้าค่ะ”<br />แล้วผลุบหายไปอย่างรวดเร็ว <br /><br />สุดคะเนเปิดเข้าห้องตัวเอง <br />ก่อนขึ้นชั้นบนมีจดหมายมาถึง 2 ฉบับ <br />จากพี่ดาวและ The Moon<br /><br />อย่างลังเล...สุดคะเนหยิบจดหมายพี่ดาวขึ้น <br /><br />แต่แล้วก็วางลง<br /><br />...เปิดจดหมายของพระจันทร์<br /><br /><br /><strong>[วันที่ดวงตะวันยังยิ้มอุ่น / สุดคะเนจ๊ะ</strong><br /><br />ความฝันของเธอน่ารักนะ <br />ชีวิตที่เรียบง่าย สมถะ นั่นแหละที่ฉันเชื่อว่าเหมาะสมกับมนุษย์ <br />ความทะเยอทะยานแท้จริงแล้วก็ไม่ได้ให้อะไรมากไปกว่าความรุ่มร้อน<br />และรีบเร่งไปข้างหน้า จนลืมรายละเอียดของชีวิตที่มักกระเซ็นอยู่ข้างทาง <br />ชีวิตจึงขาดความละมุนละไมไปอย่างน่าเสียดาย<br /><br />คะเนทำได้แน่ ฉันเชื่อ จะเอาใจช่วยให้เก็บเงินปลูกบ้านได้เร็วๆ...<br />อย่าลืมชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวก็แล้วกันนะจ๊ะ<br /><br />อยากฟังเรื่องบ้านริมคลอง เล่าให้ฟังบ้างสิ<br />คงมีเรื่องเก่าๆ ที่สวยงามฝังใจอยู่มากมายใช่ไหม <br />เพราะคิดว่าคะเนเป็นคนรักบ้านนะสิ<br /><br />หน้าบ้านหลังเก่าของฉันก็มีสระใหญ่ ดอกบัวสะพรั่ง <br />ยังจำได้ว่ามีกุ้งฝอยดีดตัวขึ้นมาค้างบนใบบัว <br />งงอยู่พักเดียวก็ดีดตัวกลับลงน้ำใหม่ <br /><br />ฝูงปลาเข็มชอบว่ายมาเที่ยวริมตลิ่ง <br />ลุงบ้านข้างๆ ชอบมาวางเบ็ดราว ได้ปลาช่อน ปลาหมอ ไปแกงเป็นประจำ<br /><br />ตอนเล็กๆ ฉันจะคาดข้าวใส่ชามถือร่อนไปร่อนมาอยู่แถวสระน้ำ <br />เป็นชั่วโมงกว่าจะกินหมด จนแม่ต้องตะโกนดุมาจากบ้าน <br />เดี๋ยวนี้กลับไปดู สระน้ำถูกถมหมดแล้ว เขาใช้ที่สร้างเป็นสถานที่ราชการ <br />ต้นก้ามปูใหญ่กับต้นสักที่ยืนให้ร่มครึ้มก็พลอยหายไปด้วย <br />เห็นครั้งแรกฉันยืนงง นึกว่าไปดูผิดที่<br /><br />เดินเลยบ้านเก่าไปถึงริมแม่น้ำที่เคยขี่จักรยานมาดูตะวันตกดิน <br />ก็มีแพร้านอาหารจอดอยู่ มีเก้าอี้นั่งใต้ร่มดอกเห็ด ฝาขวดเหล้าเบียร์เกลื่อนพื้น <br />ฝั่งตรงข้ามที่เคยเป็นสวนผักของชาวบ้านดูเขียวสดไปทั้งแถบ<br />ก็มีโรงงานน้ำอัดลมมาตั้งแทน <br /><br />สะพานข้ามแม่น้ำยังอยู่ แต่ก็เก่าแสนเก่า <br /><br />เหมือนผู้เฒ่าที่ยืนมองความเป็นไปของลูกหลาน แล้วถอนใจ เหนื่อยหน่ายชีวิต<br /><br />เคยรู้สึกโกรธ แต่ไม่รู้จะโกรธใครหรืออะไร หรือเปล่า...<br /><br />ฉันรู้สึกเหมือนสมบัติของตัวเองถูกทำลาย แต่ไม่รู้จะไปเรียกร้องเอากับใครที่ไหน <br />ได้แต่หันหลังด้วยความเศร้าใจอย่างมากมาย ไม่รู้จะระบายให้ใครฟัง...]<br /><br /><br /><strong>“มาแล้วจ้า”</strong><br />เด็กกระต่ายหอบของเต็มสองแขนโผล่มา <br /><br />สุดคะเนรีบลุก เก็บจดหมายที่ยังอ่านไม่จบ วางบนโต๊ะเขียนหนังสือ<br /><br />“เอาอะไรมาเยอะแยะ”<br /><br />“ไม่เห็นเยอะเลย ก็มีกระทะไฟฟ้า เครื่องปรุง น้ำพริกแกงตำมาเรียบร้อยค่ะ”<br />กระต่ายคล่องแคล่ว สุดคะเนเข้าช่วยรับของ <br />ไม่นานนัก ทั้งสองก็นั่งจ้องหม้อแกงที่เดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมแปลกจมูก<br /><br />“แกงอะไรคะ แปลกดี ไม่เคยกินมาก่อน”<br /><br />“ฟะคะเนกู่” กระต่ายตอบ<br /> <br />“มีคำว่าคะเนด้วยนะเนี่ย…เป็นแกงมอญค่ะ <br />จริงๆ แล้วเค้าใส่ปลาย่างนะ แต่เค็นเคยประยุกต์ใช้ปลากระป๋องแทน” <br />กระต่ายอธิบาย พลางคนแกงไปมา <br />“ทำง่ายค่ะ ใส่น้ำพริกแกง ใส่ผัก แต่ที่ขาดไม่ได้คือใบกระเจี๊ยบอ่อน” <br /><br />“หอมดีนะ” <br />สุดคะเนมองหน้าเด็กผมเปีย คงหมั่นชะโงกมากไป ถูกไอร้อนจนแก้มแดงเชียว <br /><br />“ไหนเค็นว่ากระต่ายทำอะไรไม่เป็น ทำกับข้าวได้นี่”<br /><br />“ถ้าเค็นอยู่ เรื่องอะไรกระต่ายจะทำ”<br /><br />“อ้าว เจ้าเล่ห์นี่เรา” สุดคะเนยื่นมือไปยีผม <br /><br />กระต่ายทำหน้าตะลึงอีกแล้ว ปล่อยช้อนตกลงในน้ำแกง <br />เผลอจุ่มมือคว้าตาม พลาดโดนขอบกะทะร้อนๆ <br /><br />“โอ้ย!”<br /><br />สุดคะเนหัวเราะเสียงดัง<br />“โธ่เอ๊ย! เด็กซุ่มซ่าม มานี่มา”<br /><br />ขยับนิดเดียวก็อ้อมถึง ดึงมือข้างที่โดนความร้อนจนเป็นสีชมพูขึ้นเป่า <br />กระต่ายเบิกตากว้าง ดึงแขนกลับแต่สุดคะเนรั้งไว้ <br /><br />“เพี้ยง! หายนะ”<br /><br />กระต่ายตัวแดง เหมือนถูกฉีดน้ำหวานเข้าในกระแสเลือด <br />มีความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนไหลเวียนแล่นพล่าน<br /> <br />สุดคะเนไม่คิดอะไร เห็นหน้าแหยๆ คิดเอาว่าคงแสบร้อนไม่หาย<br />เป่าซ้ำอีกที ลมอุ่นๆ เลาะไล้ไปบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม หัวใจกระต่ายแทบหยุดเต้น<br /><br />“ดูทำหน้าเข้า!” สุดคะเนหัวเราะ <br />“ขวัญเอย ขวัญมา นี่แหละพระเจ้าไม่เข้าข้างคนเจ้าเล่ห์”<br /><br /><strong>อาหารมื้อนั้นรสชาติดีทีเดียว</strong> <br />นอกจาก ‘ฟะคะเนกู่’ แล้วก็มีไข่เจียวอีกอย่าง <br />สุดคะเนเอ่ยชมไปหลายครั้ง กระต่ายแก้มแดงปลั่ง แต่เงียบกว่าเคย <br />จนเมื่ออิ่มแล้ว สุดคะเนรวบช้อมส้อม จิบน้ำ เหลือบตาดูเด็กข้างหน้าอย่างแปลกใจ<br /> <br />“ยังเจ็บอยู่เหรอ” ทำท่าจะลุกขึ้น “เอ ดูเหมือนพี่จะมียานะ”<br /><br />“มะ...ไม่ต้องค่ะ” <br />กระต่ายรีบห้าม ใจเต้นตึกตัก จะบอกได้ยังไงว่ามีอะไรแปลกๆ<br />...เกิดในความรู้สึก...รุนแรงกว่าเคยเป็น<br /><br />“งั้นดูอีกทีสิคะ”<br />สุดคะเนยื่นมือข้ามจานข้าว <br /><br />“ทำไมตัวร้อนจัง กระต่าย” <br />คราวนี้ไม่แค่เป่าเบาๆ แต่จุ๊บบนปลายนิ้ว <br />และ...กระต่ายรู้สึกไปเองหรือเปล่า ริมฝีปากพี่คะเน...<br /><br />“โอย...”<br /><br />“เป็นอะไรคะ”<br /><br />กระต่ายดึงมือกลับแทบหงายหลัง<br /> หน้าร้อน ตัวร้อน เหมือนมีไฟวูบวาบเผาจากปลายนิ้วไปถึงไหนๆ <br />สุดคะเนเสียหลักตามไปด้วย แทบล้มทับโต๊ะอาหาร<br />กระต่ายหัวใจจะระเบิด สบตาดำเข้มที่ไม่เข้าใจอะไรสักนิด<br />ขณะนั้นเอง เค็นก็โผล่มาข้างหน้าต่าง<br /><br />“จ๊ะเอ๋!”<br /><br />กระต่ายเด้งตัวออกทันควัน<br /><br />“ไอ้เค็นบ้า!”<br /><br />“อ้าว!” เค็นร้อง งง “อะไรกันกระต่าย เจอหน้าก็ด่าเลยเหรอ...แล้วนั่นทำอะไรกันอะ”<br /><br />“เรื่องของเค้า อย่ายุ่ง!”<br /><br /><br /><strong>เค็นเกาหัวแกรกๆ เมื่อสุดคะเนเปิดประตูห้องให้ </strong><br /><br />“เป็นอะไรของเค้า”<br />บุ้ยบ้ายไปทางเด็กที่วิ่งเข้าห้องตัวเองไปแล้ว<br /><br />“ทำกับข้าวแล้วมือพลาดไปโดนกะทะน่ะ” สุดคะเนบอก <br />“ดูท่าจะเจ็บมาก พี่เลยเป่าคาถาให้”<br /><br />เค็นมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าแปลกๆ เห็นชายเสื้อของสุดคะเนเปื้อนน้ำแกงด้วย<br /><br />“เค็นกินอะไรมาหรือยัง วันนี้กระต่ายทำกับข้าวนะ แกงยังมีเต็มหม้อเลย”<br /><br />เค็นสูดจมูกฟุดฟิด “แกงอะไร...กลิ่นคุ้นๆ”<br /><br />“ชื่อแกงอะไรน้า...มีคำว่าคะเนด้วย”<br /><br />“ฟะคะเนกู่!” เค็นเบิกตากว้างกว่าเดิม “กระต่ายนะเหรอทำแกงนี้!”<br /><br />“ทำไมล่ะ” สุดคะเนแปลกใจบ้าง<br /><br />“เป็นอาหารมอญฮะ แต่กระต่ายไม่เคยยอมรับสักทีว่าตัวเองมีเชื้อมอญ <br />ปกติทำให้กินยังไม่ค่อยจะยอมกิน นี่ลงมือทำเอง...” <br />เค็นมองหน้าสุดคะเนอย่างครุ่นคิด <br /><br />“สงสัยจะกระต่ายจะชอบคะเนมากๆ แล้วล่ะ ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ”<br /><br />“หือ?”<br /><br />“ถึงกับลงมือทำอาหารที่ตัวเองเกลียด<br />แสดงว่าอยากสร้างความประทับใจมากๆ คะเน...” <br />เค็นมีสีหน้าจริงจัง <br /><br />“ถ้าไม่คิดอะไรกับกระต่าย ก็อย่าทำให้มันหวังไปเรื่อยเปื่อยเลยนะ”<br /><br />เค็นกลับห้องไปอีกคนแล้ว แต่สุดคะเนยังยืนที่เดิม<br />‘ถ้าไม่คิดอะไรกับกระต่าย ก็อย่าทำให้มันหวังไปเรื่อยเปื่อย....’ <br />จะบ้าหรือ! เด็กคนนั้นอายุแค่ 17 เท่านั้น!<br /><br /><br /><strong>สุดคะเนลืมไปแล้วว่า เมื่ออายุเท่ากระต่าย เธอเคยมีประสบการณ์ชีวิตอย่างไร</strong><br /></span><br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1374 วันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116661449496308817?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1165996115447809442006-12-12T23:44:00.000-08:002006-12-13T01:05:45.430-08:00<span style="color:#000000;"><strong>สุดคะเนลงรถหน้าวิทยาลัย</strong><br />รั้วสีแดงเหยียดยาวขนาบถนน <br />บนฟุตปาธมีร้านขายของเป็นรถเข็นคันเล็กคันน้อย <br />ลูกชิ้นปิ้งกับน้ำอัดลมดูจะขายดีเป็นพิเศษ <br />เด็กหนุ่มสาวในชุดนักเรียนนักศึกษาเดินสวนไปมา<br /><br />เด็กสาวเสยผมตัวเองอย่างเก้กัง <br />ไม่รู้ว่าควรไปทางไหนดี มีสถาบันการศึกษาสองแห่งบนถนนสายนี้ <br />ดูเหมือนจะมีประตูเชื่อมต่อกันด้วย แต่เค็นกับกระต่ายเรียนตึกไหนกันล่ะ?<br /><br />เค็นเคยบอกว่าเรียนอยู่ปี 1 เอ๊ะ? หรือปีสอง<br />ส่วนกระต่ายอยู่ชั้นมัธยม ม.อะไรล่ะ? เป็นโรงเรียนสาธิตใช่ไหม?<br /><br />สุดคะเนเพิ่งนึกได้ว่า เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเพื่อนข้างห้อง<br />มากไปกว่าทักทายกันผ่านๆ <br />มีแต่ช่วงหลังนี้เองที่กระต่ายเข้ามาผูกสัมพันธ์มากขึ้น<br /><br /><br /><br />อดนึกถึงจดหมายอีกฉบับของ The Moon ไม่ได้<br /><br /><br />[พฤศจิกายน / นนทบุรี / วันที่ดวงตะวันยิ้มอุ่นๆ ให้ลมหนาว<br /><br />ฉันเพิ่งแบกเป้อันหนักอึ้งกลับมาจากจังหวัดปราจีนบุรี <br />หนีความเป็นพิษของเมืองไปได้สิบวันเต็มๆ ไปอยู่กับทุ่งนาป่าเขา <br />อยู่กับเด็กมอมๆ ในหมู่บ้าน<br /><br />ที่โน่นพูดภาษาอีสานด้วยนะจ๊ะคะเน ทั้งๆ ที่อยู่ภาคตะวันออก <br />ข้าวกำลังตั้งท้องพอดี ดีใจที่ได้เห็นทุ่งสีเขียว <br />บางบ้านมีอาชีพเสริมคือทำหมวก ทำขนมจีน ทำปอ <br />ไปช่วยเขาลอกปอมาด้วย รู้สึกเหมือนกลิ่นปอยังไม่จางไปจากตัวเลยนะนี่<br /><br />ไม่อยากกลับมาเลย ถ้าไม่นึกถึงหน้าที่ (หน้าที่อีกแล้ว คำนี้มีอิทธิพลนักละ) <br />ใช้วันลากิจไปหมดเกลี้ยงเลย นั่งรถไฟกลับมา <br />แค่มองเห็นปั้นจั่นและเครนบนยอดโครงตึกสูงระฟ้า ฉันก็แทบจะหันหลังกลับ<br /><br />ลากสังขารอันอ่อนระโหยกลับมาถึงบ้าน ก็ได้พบจดหมายของเธอรออยู่...<br /><br />เป้ถูกเหวี่ยงกลิ้งไปไหนไม่รู้แล้ว <br />(มันคงน้อยใจเหมือนกัน อุตส่าห์เป็นเพื่อนมาตั้งนาน)<br />เพราะฉันมัวแต่ตื่นเต้น จดหมายตอบจากเธอ <br />ทำให้ฉันรู้สึกดีใจเป็นครั้งแรกของการตัดสินใจกลับกรุงเทพฯ<br /><br />ตอนนี้ยังยิ้มไม่หุบเลยรู้ไหม...<br />ขอบคุณมาก ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าที่นี่ยังมีน้ำใจและความอบอุ่นอ่อนโยนแฝงอยู่<br />ไม่ได้ถูกกลืนหายไปท่ามกลางฝูงชนหน้าตาเฉยเมยที่เดินสวนกันไปมาบนท้องถนน<br /><br />ทำไมเขาไม่ค่อยยิ้มกันนะ ของที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อแท้ๆ...<br />ตอนนี้คะเนกำลังยิ้มอยู่หรือเปล่านะนี่ <br />ลืมความเศร้าที่มีมากมายนั้นบ้างเถอะนะ <br />ชั่วครู่ก็ยังดี ให้รอยยิ้มได้ทำหน้าที่ของมันบ้าง<br /><br /><br /><br />...เราต้องยิ้มบ้างสักนิด<br /><br />หัวเราะบ้างสักหน่อย<br /><br />ร้องไห้บ้างสักเล็กน้อย<br /><br />เพื่อความแช่มช้อยของชีวิต...]<br /><br /><br /><br />สุดคะเนเผลอยิ้มนิดๆ The Moon <br />เป็นนักเล่าเรื่องที่เก่งจริงๆ ไม่กี่บรรทัดก็ทำให้คิดต่อไปได้มากมาย <br />ทั้งเรื่องสุข เรื่องเศร้า ความงาม ความไม่สมบูรณ์แบบของชีวิต <br />หรือการตั้งข้อสังเกตกับผู้คนรอบตัว<br /><br />จริงสินะ เมื่อเดินสวนใครๆ บนถนน <br />การที่จะยิ้มให้คนแปลกหน้าคงเป็นเรื่องบ้าสิ้นดี <br />แม้แต่คนใกล้ห้องติดกัน ยังแทบไม่รู้จักกัน<br /><br /><br /><br />แต่นั่นเค็นนี่? สุดคะเนเหลือบตาเห็นเด็กหนุ่มผิวขาว <br />เดินคู่เด็กหนุ่มตัวสูงอีกคน แต่เหมือนเค็นไม่อาจเห็นใครเลย นอกจากเพื่อนคนนั้น<br /><br /><br /><strong>"พี่คะเน!"</strong><br /><br />เด็กกระต่ายโผล่มาด้วยใบหน้าร่าเริง ยิ้มกว้างแทบฉีกถึงหู ตามีประกายวิบวับ<br /><br />"พี่คะเนมาทำอะไรแถวนี้...โอ้ย! ดีใจจัง!!"<br />เด็กผมเปียกระโดดเข้ากอดแขน เอียงแก้มแนบไหล่จนสุดคะเนหน้าแดง<br /><br />"มารับกระต่ายเหรอ"<br /><br />"เอ้อ...ไม่ใช่" รีบปฏิเสธเมื่อเห็นสายตาคาดหวัง <br />"พี่ผ่านมาแถวนี้...เอ่อ พี่ต่อรถผิดน่ะ"<br /><br />กระต่ายไม่สนใจ ควงแขนอย่างสนิทสนม <br />ทั้งใบหน้า แววตา น้ำเสียง บอกความรื่นรมย์สุดชีวิต<br /><br />"ดีใจจัง ขอบคุณความผิดพลาดในชีวิต<br />...แล้วพี่คะเนจะไปไหนต่อคะ ไปกินไอติมกันมั้ย"<br /><br />"ตะกี้พี่เห็นเค็นนะคะ" <br />สุดคะเนนึกได้ เหลียวหาพี่ชายของเด็กที่พัวพันข้างตัว<br /><br />"ช่างเค็นปะไร" กระต่ายย่นจมูก <br />"กำลังเห่อเพื่อนใหม่ เห็นว่าหล่อนักนี่ แต่กระต่ายยังไม่เห็น เห็นก็ดีสิ จะได้เอาคืนมั่ง"<br /><br />"คืออะไร? เอาอะไรคืน"<br /><br />"ไม่รู้" กระต่ายตัดบทดื้อๆ <br />"อย่าสนใจเค็นเลย เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า พี่คะเนคนดีขา ร้านข้าวอร่อยๆ ก็มีนะคะ"<br /><br />"พี่วางตะกร้าไว้ให้หน้าห้อง ได้แล้วใช่ไหมคะ"<br /><br />กระต่ายมีสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อย พูดแบบไม่เต็มใจ<br />"ค่ะ ขอบคุณมาก...พี่คะเน...ไปหาอะไรกินกันดีกว่า กระต่ายหิวแล้ว"<br /><br />สุดคะเนถอนใจ ขณะถูกฉุดมือเดินห่างจากที่เดิม<br />มีหลายอย่างที่นึกจะพูด จะถาม แต่ก็ไม่รู้ควรเริ่มตรงไหนดี <br />อีกไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าอะไร ทำให้ตัดสินใจลงรถ...ที่นี่<br /><br /><br /><br /><strong>[วันนี้โรงเรียนเปิดเทอม</strong><br />(อิจฉาเด็กอีกแล้ว มีปิดเทอม เปิดเทอมให้ได้ตื่นเต้น) <br />เสียงแม่บอกว่าต้องรีบไปทำงานแต่มืดเพราะรถต้องติดแน่ๆ <br />เฮ้อ...คราวนี้ถอนใจเพราะสงสารเด็กเมืองกรุง<br /><br />สมัยก่อนที่อยู่ต่างจังหวัด <br />เราเดินไปโรงเรียนกันกลางแดดอุ่นๆ แวะดูดอกไม้ <br />จับตั๊กแตนข้างทาง ไปถึงก็ยังเช้าอยู่มาก <br />มีเวลาให้เล่นหมากเก็บ กระโดดยางตั้งหลายตา กว่าระฆังจะดังให้เข้าแถว<br /><br />เดี๋ยวนี้ฉันเห็นเด็กแบกกระเป๋ายืนเกาะโงนเงนบนรถประจำทาง <br />ที่มีฐานะหน่อยก็นั่งกินข้าวเช้าในรถยนต์ที่ค่อยๆ เคลื่อนทีละคืบ<br />บางคนนั่งหลับในรถโรงเรียนเพราะต้องตื่นเช้าเกินไป อากาศยามเช้ามีแต่ควันพิษ<br /><br />เชื่อไหมว่าบางครั้งฉันอยากหยุดหายใจ <br />เมื่อคิดว่า อากาศสีเทาๆ นั่นหรือที่ผ่านเข้าออกในร่างกายของเรา...]<br /><br /><br /><br />"ไปรถเมล์หรือจะนั่งแท็กซี่ดีน้า..."<br /><br />เด็กกระต่ายรื่นเริง สุดคะเนขมวดคิ้ว <br /><br />รถเมล์แล่นผ่านหน้า คนแออัดเบียดเสียด<br /><br />"ทำไม? ร้านอยู่ไกลนักหรือ ถ้าไม่มากเดินไปก็ได้นะ"<br /><br />"กระต่ายกลัวพี่คะเนเหนื่อย...ไปแท็กซี่ก็ได้นะ กระต่ายจ่ายเอง"<br /><br />สุดคะเนหยุดเดิน มองหน้าเด็กผมเปียอย่างจริงจัง<br /><br />"กระต่าย ไม่ต้องห่วงพี่..." <br />ในใจนึกถึงใบหน้าคล้ำหมองของหญิงวัยกลางคนที่หอบของมาฝากลูก <br />"กระต่ายเองก็ยังต้องใช้เงินพ่อแม่ อย่าฟุ่มเฟือยกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง"<br /><br />"โห แค่นี้เองต้องดุด้วย" <br />เด็กน้อยหน้าหมอง แต่แป๊บเดียวก็ยิ้มกว้างเหมือนเคย <br />"พี่คะเนเท่ที่สุดเลย กระต่ายชอบม้ากมาก คนแบบนี้แหละที่กระต่าย...ชอบ"<br /><br />สุดคะเนส่ายหน้า สบตาใสแจ๋วก็ใจอ่อนอีกทุกที <br />ไม่สนใจคำตามท้ายที่แผ่วเบา ปากพูดไปว่า<br /><br />"งั้นไม่ต้องกินอะไรข้างนอกหรอก กลับไปกินข้าวบ้านดีกว่า <br />เผื่อมีการบ้านอะไรจะได้รีบทำไม่เสียเวลา"<br /><br /><br />"เย้!" กระต่ายร้องลั่น "วันนี้เป็นวันของเรา...ดีใจจัง"<br /><br /><br /><br /><strong>[คะเนอยู่บ้านคนเดียวสินะ...</strong><br />เหงาไหม สมัยเรียนหนังสือฉันก็อยู่หอพักคนเดียวมาตลอด <br />เข้ากรุงใหม่ๆ ต้องอยู่กับญาติ แต่อาศัยเขาอยู่ก็มีเรื่องร้อนหูมาให้คับใจหลายอย่าง<br /><br />ตัดสินใจออกมาอยู่คนเดียวไม่รบกวนเขา ก็ยังไม่วายถูกกระทบกระแทก...<br />ฉันต้องหางานพิเศษทำเพื่อจ่ายค่าหอพักนะ <br />เพราะพ่อแม่ไม่มีเงินพอสำหรับส่วนนี้หรอก บางวันฉันไม่มีเงินสักบาท <br />นั่งชะเง้อคอยธนาณัติ ร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง เพราะรู้ว่าเงินในครอบครัวหายไปไหนหมด<br /><br />แต่ป่วยการที่จะกล่าวโทษพ่อแม่ <br />ความต้องการในชีวิตของแต่ละคนต่างกัน <br />มันเป็นเรื่องนานมาแล้ว เดี๋ยวนี้เขาก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว <br />และฉันก็คงเป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่มานั่งฟูมฟายโกรธแค้นการกระทำของเขา<br />เหมือนสมัยยังเด็ก<br /><br />นอกจากพยายามทำความเข้าใจ...]<br /><br /><br /><br />"เอ้อ...เห็นแม่ของกระต่ายบอกว่า ชอบกินกะละแมเหรอ"<br />สุดคะเนถามขึ้นเรียบๆ แต่กระต่ายหน้าบึ้งทันที<br /><br />"แม่เล่าอะไรให้พี่คะเนฟังอีกล่ะ!"<br /><br />"เปล่านี่" สุดคะเนแปลกใจกับปฏิกิริยานั้นมาก <br />"ทำไม? ดูเหมือนกระต่ายจะ...เอ้อ...ไม่ค่อยพูดถึงแม่นะ"<br /><br />"กระต่ายไม่อยากคุยเรื่องนี้" <br />เด็กผมเปียแข็งขืนกว่าที่เคยเป็น <br />แต่สุดคะเนเริ่มมองเห็นบางสิ่งบางอย่าง เหมือนผนังที่แตกร้าว<br />และมีร่องรอยการแตกกะเทาะจากภายใน<br /><br />"ก็ได้..." เด็กสาวจึงทอดเสียงนุ่มนวลลง <br />"วันไหนกระต่ายอยากเล่าให้พี่ฟังก็ยินดีนะ"<br /><br />กระต่ายตัวแข็งเหมือนคิดไม่ถึง ทั้งๆ ที่ก็เป็นแค่คำพูดธรรมดา <br />มือที่กอดแขนสุดคะเนสั่นจนรู้สึกได้ เด็กสาวผมสั้นจึงเลื่อนมือไปจับมือเล็กเอาไว้<br /><br />ระหว่างเดินจูงมือไปตามฟุตบาธที่มีแต่เสียงเครื่องยนต์คำราม <br />อีกไม่กี่ก้าวจะถึงป้ายรถเมล์ ต่างคนต่างเงียบงันกับความคิดคำนึงส่วนตัว<br /><br />แต่ขณะที่กระต่ายเอาหัวใจทั้งหมดจดจ่อกับความอุ่นจากอุ้งมือรุ่นพี่ <br />สุดคะเนคิดถึงจดหมายจากพระจันทร์<br /><br /><br /><br /><strong>[ดีใจที่คะเนเล่าถึงห้องเช่าเล็กๆ...</strong><br />ฉันพอจะนึกภาพออก อาจไม่ตรงกับความเป็นจริงนัก <br />แต่ก็คงเป็นโลกใบเล็กๆ ที่อบอุ่นน่าดู รู้จักนกเล็กๆ <br />ที่ร้องเพลงให้ฟังทุกตัวหรือเปล่า <br /><br />เพลงอะไรเอ่ย...ที่ร้องว่า...<br />ตื่นเสียที ตื่นซะที้...<br />ใช่ไหมจ๊ะ เพราะแถวๆ บ้านของฉัน นกร้องเพลงคล้ายๆ แบบนี้แหละ <br />บางทีก็คุยกันเสียงจ๊อกแจ๊ก <br />กินอะไรดี๊...<br />กินนั่นสิจ๊ะ...<br />กินนี่สิจ๊ะ...<br />ชวนให้อยากเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วยเสียจริง<br /><br />อ้อ...บ้านที่ฉันเล่าว่าเลี้ยงนก ตอนนี้เขาไม่เลี้ยงแล้วนะ <br />แต่อย่าดีใจไป เพราะเขาหันมาเลี้ยงชะนีแทนจ้ะ <br />ร้องโหยหวนทุกเช้าจนฉันว่าจะไปแจ้งกองรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดูซะที...<br /><br />คะเนว่าดีมั้ย...]<br /></span><br /><br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1373 วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116599611544780944?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1165994476087445602006-12-12T23:17:00.000-08:002006-12-12T23:43:53.173-08:00<span style="color:#000000;"><strong>เช้านี้มีลมหนาวพัดมาบางๆ </strong><br />เดือนตุลาคมกำลังมาถึง ฝนยังตกในภาคอื่นๆ <br />และกรุงเทพมหานครก็ยังมีน้ำท่วมขังเป็นแห่งๆ ไป<br /><br />แถบจรัญสนิทวงศ์นั้น สะพานไม้ยังไม่ถูกรื้อถอน น้ำขึ้นลงเป็นเหตุการณ์ปกติ<br />สุดคะเนจึงหอบงานกลับมาทำที่บ้านบ่อยขึ้น <br />เด็กสาวยืมพิมพ์ดีดของออฟฟิศกลับมาด้วย <br />นอนดึก ตื่นเช้า เขียนงานตามที่ได้รับมอบหมายอย่างมีวินัย<br /><br /><br />ในช่วงนั้น จดหมายจาก The Moon ยังมีมาสม่ำเสมอ<br /><br /><br />[...เมื่อหลายปีก่อน ฉันทำงานกับชายหนุ่มคนหนึ่ง <br />เขาเป็นศิลปิน เป็นนักดนตรี เป็นนักเขียน เป็นอะไรๆ อีกหลายอย่าง<br />สำหรับฉัน เขาเป็นพี่ชายที่น่ารัก แล้วก็เป็นคนที่งานยุ่งเหยิง<br />เสียจนไม่มีเวลาพอที่จะหยิบจับทำอะไรเองได้หมด<br /><br />ฉันเป็นคนเก็บกวาดงานที่กระจัดกระจายของเขาให้เข้าที่เข้าทาง <br />พบปะผู้คน(บางคน)แทนเขา พูดคุยโทรศัพท์แทน ตัดสินใจแทนในบางเรื่อง <br />และคอยตอบคำถามในตอนเช้าที่เขาตื่นขึ้นมาเรียบร้อยแล้วว่า <br />วันนี้เขาต้องไปทำอะไรที่ไหนบ้าง...<br /><br />ฉันเป็นคนเปิดจดหมายแทบทุกฉบับ (หลายร้อยฉบับ) <br />ที่มีมาถึงเขา จดหมายหลากสีหลายแบบ หนาบางต่างกัน <br />ฉันรู้สึกรักจดหมายเหล่านั้น...สำหรับเขา ฉันไม่รู้ได้...<br /><br />ฉันเห็นภาพเด็กสาววัยสดใสหลายคน <br />ประดิดประดอยจดหมายแสนสวยถึงคนที่ชื่นชอบและศรัทธา <br />ฉันเห็นความตั้งใจ เห็นแววหวังในดวงตา<br />เมื่อเธอเหล่านั้นหย่อนจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ <br />ฉันอ่านจดหมายน่าเอ็นดูเหล่านั้นทุกฉบับที่ได้เปิด <br />ยิ้มและเศร้าไปกับเรื่องราวนานาที่พวกเธอเขียน<br /><br />ฉันอยากให้เขาได้อ่านมันทั้งหมดเช่นกัน <br />แต่ว่า...ช่วงเวลาที่อยู่กับเขา มันนานพอที่ฉันจะรู้ว่า <br />เหตุผลแห่งหน้าที่ของฉัน ก็เนื่องมาจากเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะเปิดจดหมายนั่นเอง <br />ถ้าเป็นไปได้ และหากฉันมีค่าพอที่จะทดแทนได้ (ในตอนนั้นน่ะนะ) <br />ฉันก็อยากตอบจดหมายที่น่ารักเหล่านั้นแทนเขาเหลือเกิน<br /><br />ฉันเล่าให้สุดคะเนฟังทำไมนะ <br />อ้อ...ฉันกำลังจะบอกว่า พบเธอครั้งแรกเมื่อไหร่นั่นเอง <br />ตอนนั้นฉันได้รับจุลสารใบตอง <br />(ที่ถูก ฉันน่าจะพูดว่าเขาได้รับต่างหาก ฉันมันแค่คนอ่านแทน) <br />ฉันหลงรักมันทันทีเลยรู้ไหม รักผลงานเล็กๆ ที่เกิดจากความตั้งใจของคนกลุ่มเล็กๆ <br />พวกเธอทำให้ฉันคิดถึงเพื่อนที่เคยร่วมกันทำความฝันคล้ายๆ กันนี้ <br />สมัยที่เราทำงานในชนบท<br /><br />ฉันจำชื่อ "สุดคะเน" และ "หวนคะนึง" ได้ตั้งแต่นั้น (ทั้งหมดคือเธอใช่ไหม)<br />ทำไมเธอถึงเลือกใช้ชื่อนี้ <br />รู้ไหมฉันคิดอะไร ฉันคิดถึงการเดินทางแสวงหาสิ่งที่ชีวิตต้องการอย่างแท้จริง <br />ความลึกลับสุดหยั่งคะเนของชีวิตนี้ด้วย อีกทั้งความอาลัยอาวรณ์ในสิ่งล่วงไป...<br /><br />...เธอเล่า รู้สึกอย่างไรกับชื่อของตัวเอง และเธอค้นพบสิ่งที่ตัวเองแสวงหาหรือยัง...]<br /><br /><br /><br />สุดคะเนนอนบนเตียงเล็ก หนุนหมอนสองใบ <br />The Moon คนนี้ ช่างคิดช่างเขียนเหมือนกัน<br /><br />[ฉันไม่ใช่นักกลอน ไม่ใช่คนเก่ง เป็นแค่คนเล็กๆ<br />ที่มีหนังสือเป็นเพื่อนบ้างในบางเวลา บอกตัวเองว่าชอบงานของ "หวนคะนึง" <br />แต่ฉันก็ไม่ได้ค้นหา หรือติดตามเพิ่มเติมให้มากกว่าที่ได้รู้ ได้เห็น<br />ฟังดู ฉันช่างเป็นคนที่ไม่จริงจัง เลื่อนลอยไร้สาระ...<br /><br />ฉันรักท้องฟ้า แต่บางช่วงของชีวิต ฉันไม่เคยแหงนมองท้องฟ้า <br />รักภูเขา แต่ก็ไม่ดั้นด้นเดินทางไปดูภูเขา <br />ฉันรักฤดูหนาว แต่ก็ไม่ได้ชะเง้อมองว่าเมื่อไหร่ฤดูหนาวจึงจะมา...<br /><br />แต่เธอรู้ไหม ฉันรู้สึกได้ตลอดเวลาว่าฤดูหนาวเป็นอย่างไร <br />กลิ่นลมหนาวหอมแค่ไหน...<br />เมื่อเรารับอะไรสักอย่างเข้ามาอยู่ในอาณาจักรใจ มันจะอยู่ตรงนั้นเสมอ <br />ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน หรือโลกจะหมุนไปอย่างไร<br /><br />เมื่อไรที่ฉันบังเอิญพบเห็นงานของเธอ <br />ฉันไม่เคยละเลยที่จะอ่าน <br />ด้วยความสุขใจว่า นี่คืองานอีกชิ้นอีกก้าวของเธอ <br />บางช่วงของชีวิตที่มีมรสุม ฉันไม่ได้พบเธอเป็นปีๆ <br />แต่ฉันก็รู้ว่าเธอยังอยู่ที่เดิม อยู่ตรงที่ที่ฉันชื่นชมเสมอมา...]<br /><br /><br /><br /><strong>เสียงกุกกักดังหน้าระเบียง</strong> <br /><br />สุดคะเนลดจดหมายลง เสียงคนเดินแล้วหยุด <br /><br />ใครกัน?<br /><br />ลุกไปแหวกม่านหน้าต่างดู<br /><br /><br /><br />"มาหาใครคะ"<br />สุดคะเนเปิดประตูออกไป ผู้หญิงผอมบาง ใบหน้าหมองคล้ำ รีบวางของลง ยิ้มเจื่อนๆ<br /><br />"ห้องนี้จ้ะ" ชี้ห้องที่ปิดอยู่<br /><br />"อ๋อ..." สุดคะเนรีบยกมือไหว้ "กระต่ายกับเค็นยังไม่เลิกเรียนหรอกค่ะ"<br /><br />"จ้ะ" ร่างผอมเกร็งรีบรับไหว้ "น้าเอาของมาไว้ให้เฉยๆ เดี๋ยวก็ไปแล้ว"<br /><br />"จะรอมั้ยละคะ อยู่ห้องคะเนก่อนก็ได้"<br /><br />"ไม่เป็นไรจ้ะ" คำปฏิเสธจริงจัง "ติดรถเขามา อยู่นานไม่ได้" <br />ตาฝ้าขุ่นดูครุ่นคิด ก่อนค่อยๆ เอ่ย <br />"เอ้อ...แล้วกระต่ายเป็นยังไงบ้าง..." สุดคะเนงงกับคำถาม<br /><br />"ก็...สบายดีนี่คะ แข็งแรงดี แต่ถ้าเรื่องเรียน...ไม่รู้เหมือนกัน <br />ยังไงจะถามกับเค็นให้ค่ะ"<br /><br />"จ้ะ ขอบใจมาก งั้นน้าไปก่อนนะ...หนูชื่ออะไรนะ"<br /><br />"คะเนค่ะ"<br /><br />"หนูคะเน..." ร่างผอมทวนคำ <br />"น้าฝากดูเค็นกับกระต่ายด้วยนะ อยู่ใกล้ๆ กัน <br />มีอะไรก็ตำหนิติเตียนได้เลย โดยเฉพาะกระต่ายน้าห่วงเขามาก..."<br />อย่างนึกได้ ผู้หญิงวัยกลางคนรื้อตะกร้า<br /><br />"หนูแบ่งกะละแมไปกินด้วยนะ กวนมาใหม่ๆ... <br />กระต่ายน่ะชอบกิน แต่พอเกิดเรื่องก็ดื้อไม่เอาไปเสียทุกอย่าง <br />ถ้าชอบก็บอกเค็นไว้นะจ๊ะ จะเอามาให้อีก"<br /><br />ร่างผอมเกร็งลงบันไดไปแล้ว สุดคะเนถือถุงขนมยืนงง <br />นี่คือแม่ของเค็นกับกระต่าย?<br />เธอเคยเห็นแว้บๆ แต่ไม่เคยคุยด้วย แปลกจัง มาหาลูกตอนที่รู้ว่าลูกไม่อยู่?<br /><br />ตะกร้าหวายใบใหญ่วางโดดเดี่ยวหน้าห้องหมายเลข 7 <br /><br />...คนเรามักมีเหตุผลของตัวเอง สุดคะเนถอยหลังเข้าห้อง <br />แต่สายตายังเห็นร่างผอมคล้ำก่อนเลี้ยวหัวมุม เห็นสายตาที่เหลียวมองมา<br /><br />สายตาของแม่...<br /><br /><br /><br /><strong> กลับมาล้มตัวนอน อ่านจดหมายต่อ</strong> <br /><br />[พรุ่งนี้เช้า ฉันต้องรีบตื่นไปทำงานอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง <br />ย่านธุรกิจที่แออัดไปด้วยผู้คน...<br /><br />คะเนชอบนั่งเรือไหมจ๊ะ...<br />ทุกวันฉันเลือกที่จะนั่งเรือไปในแม่น้ำสายเดียวกับที่ไหลมาจากบ้านเกิด<br />ฉันชอบเสียงเครื่องเรือที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ <br />ผสานกับเสียงน้ำสาดกระทบกราบเรือดังซ่า...ซ่า...<br />บางหยดก็กระเซ็นมาถูกพอเย็นกายเย็นใจ <br />แต่บางวันลมแรง คลื่นแรง ก็เล่นเอาตัวเปียกไปครึ่งหนึ่งเหมือนกัน) <br />ชอบนั่งดูคนมาซักผ้าริมตลิ่ง ดูคนแก่หิ้วปิ่นโตไปวัดริมน้ำ <br />ดูเด็กแก้ผ้ากระโดดน้ำกันตูมๆ<br /><br />เห็นผักตบชวาลอยเอื่อยๆ สวนกับลำเรือ <br />เอ๊ะ...มันลอยมาจากบ้านฉัน หรือกำลังจะลอยผ่านไปบ้านฉันกันแน่...<br />ลองเหลียวดูบนฝั่งไกลๆ เห็นรถติดเป็นแถวยาว <br />บางทีเห็นคนวิ่งแข่งกันขึ้นรถประจำทาง น่าเหน็ดเหนื่อยเสียจริง...<br /><br />ถ้าโลกหมุนช้าลงกว่านี้สักหน่อย คงจะดีนะ]<br /><br /><br /><br />...ป่านนี้กระต่ายคงยังอยู่ที่โรงเรียน เด็กคนนั้นล่ะ ชอบนั่งเรือบ้างไหม?<br /><br /><br /><br />[สุดคะเน...ทำไมบางครั้งตัวหนังสือของเธอจึงเหงานัก <br />เธอมีเรื่องเศร้าใช่ไหม มนุษย์ทุกคนมีความเศร้า <br />มีเรื่องราวที่ยากจะลืมเลือนไปจากใจ เธอและฉันคงไม่ต่างจากใครๆ หลายคน<br /><br />นานแล้วที่นักเขียนคนหนึ่งเคยบอกไว้ว่า...<br />แม้ชีวิตจะไม่ได้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราต้องการ <br />แต่เราก็ควรจะขอบคุณในสิ่งที่เราได้รับเอาไว้แล้ว...<br /><br />...สายลมเดือนตุลา มีกลิ่นฤดูหนาวมาเบาบาง <br />ฟ้าครึ้มๆ เมื่อเช้าเริ่มเห็นแดดใสๆ แต่ตอนนี้มีฝนโปรยบางๆ<br />บางครั้งธรรมชาติก็ทำอะไรหลายๆ อย่างพร้อมกันได้สวยงามอย่างนี้ <br />นกกระจอกอ้วนๆ ตัวหนึ่งบินมาเกาะที่ระเบียง มันสะบัดขนจนฟู <br />ดูอ้วนกลมยิ่งกว่าเดิม อีกสักพักตัวแห้งมันคงบินไป<br /><br />บ้านใกล้ๆ ฉันเขามีนกอยู่ในกรง <br />ทำไมคนชอบเลี้ยงนก <br />ทำไมชอบดูนกกระโดดอยู่ในกรง มากกว่าเห็นมันบินไปบนฟ้า...<br />แต่นั่นแหละนะ โลกนี้มีอีกหลายเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ <br />หนึ่งในหลายเรื่องนั้นก็คือ ความซับซ้อนในจิตใจมนุษย์นี่เอง]<br /><br /><br /><br />เอ๊ะ...กระต่ายเคยพูดถึงแม่หรือเปล่า...?<br /><br /><br /><br />[โกวเล้งเขียนไว้ว่า<br /><br />...ชีวิต เฉกเช่นใบไม้ในสายลม จอกแหนบนผิวน้ำ<br /><br />บางครั้งไม่อาจเป็นตัวของตัวเอง<br /><br />มีเรื่องราวมากมายที่อยากกระทำ แต่ไม่อาจกระทำได้<br /><br />มีเรื่องราวหลากหลาย ที่ไม่ปรารถนากระทำ<br /><br />แต่มิอาจไม่กระทำ...]<br /><br />เด็กคนนั้นไม่เคยพูดถึงแม่...สักครั้งก็ไม่เคยได้ยิน<br /><br /><br /><br />[...ฉันไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่เด็กสาววัยหวาน <br />เป็นเพียงคนทำงานที่เหน็ดเหนื่อย <br />ทุกข์บ้างสุขบ้างในท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า <br />แต่ฉันก็ยังพยายามตามหาความฝันที่หล่นหาย <br />คงไม่ช้าไปใช่ไหม ที่ฉันจะทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ <br />นั่นคือ เขียนมาทักทาย "สุดคะเน" <br />และบอกว่าฉันดีใจที่ได้พบเธอ<br /><br />ถ้าหากเป็นไปได้...<br />สักวัน ฉันจะชวนเธอนั่งเรือ ไปขึ้นที่ท่าน้ำหน้าวัด<br />ตามหลังผู้เฒ่าผู้แก่ไปทำบุญ...ถ้าหากเป็นไปได้<br /><br />...จากเพื่อนที่เธอไม่รู้จัก<br /><br /><br />...พระจันทร์]<br /><br /><br /><br /><br />เด็กคนนั้นไม่เคยพูดถึงครอบครัว... <br />กับเค็นก็ไม่เรียกว่าพี่...<br />สุดคะเนดีดตัวลุกขึ้น <br />ตามองห่อขนมที่วางบนโต๊ะมุมห้อง เพิ่งเข้าใจว่าทำไมเด็กคนนั้นจึงติดพันเธอนัก<br /><br /><br /><br /><strong>คงแค่อยากมี...พี่สาว ก็เท่านั้น</strong><br /></span><br /><br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1372 วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116599447608744560?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1162802055445049112006-11-06T00:20:00.000-08:002006-11-10T02:52:40.726-08:00<span style="color:#000000;"><strong>นํ้าลดลงแล้ว </strong><br />เหลือเพียงคราบสกปรกแปดเปื้อนตรงนั้น ตรงนี้ <br />สุดคะเนยืนหันหน้าออกระเบียง มองสิ่งต่างๆ ด้วยดวงตาเงียบงัน<br /><br />พี่ดาวกลับไปแล้ว ไม่มีน้ำตาอีกที่ป้ายรถเมล์ <br />ฝนแห้งเหือดแต่ท้องฟ้ายังฉ่ำ <br />เมื่อส่งคนรัก(ใช่หรือ?)เสร็จแล้ว เด็กสาวก็เดินกลับบ้านลำพัง<br /><br />กระต่ายและเค็นไปเรียนตามปกติ <br />คนห้องอื่นไปทำงาน ตึกสองชั้นที่มีเพียงแปดห้องอยู่ในความเงียบสงบ <br />เสียงลมพัดใบมะพร้าวมาเป็นครั้งคราว หัวใจสุดคะเนยังคงสับสน<br /><br />ยืนคิดครู่หนึ่ง เด็กสาวก็หันหลังเข้าห้อง หยิบหนังสือบางเล่มพลิกดู <br />ในเวลาจิตใจเศร้าหมองเธอมักจะหาถ้อยคำดีๆ <br />มาชุบชูจิตใจ(ทำไมเธอยังเชื่อใน "คำ")<br /><br />สายตาปะทะซองจดหมายสีน้ำตาลฉบับหนึ่ง<br /><br />"มีจดหมายอีกฉบับด้วย เค็นรับให้ อยู่ในตะกร้า" <br />คำพูดของเค็นแว่วมา เธอลืมเสียสนิท<br /><br />สุดคะเนหยิบซองจดหมายลงไปนั่งพิงผนังห้อง ลายมือบนหน้าซองไม่คุ้นตา <br />เขียนมาแค่ว่า "ถึงคุณสุดคะเน" ตามด้วยที่อยู่แห่งนี้<br /><br />ใครกันหรือ...สุดคะเนฉีกซองช้าๆ<br /><br /><br /><br />[นนทบุรี...<br /><br />สุดคะเน...ใช่ไหมจ๊ะ<br /><br />เธออาจจะรู้สึกเคยชินกับการได้รับจดหมายจากคนที่เธอไม่รู้จัก <br />พูดอีกอย่างคือ คนเขียนหนังสืออย่างคะเน<br />คงไม่แปลกใจกับการได้รับจดหมายจากคนอ่านที่ชื่นชอบงานของเธอ<br /><br />ฉันก็คงไม่แตกต่างจากใครอื่น หรือหากจะแตกต่างก็คงเป็นตรงที่ว่า <br />ฉันไม่เคยรู้เลยว่า เวลาที่ผ่านมา เธอทำอะไรอยู่ที่ไหนบ้าง<br />เธอเขียนหนังสือกี่เล่ม และหนังสือเหล่านั้นชื่ออะไรบ้าง <br />ฉันแทบไม่รู้อะไรเลย นอกจากว่า เธอคือสุดคะเน<br /><br />คนที่ฉันรู้จักเพียงชื่อเมื่อปี 2 ปีก่อน คนที่ฉันแอบหลงรักตัวหนังสือของเขา <br />อยากส่งจดหมาย อยากแนบใบหญ้าไปทักทาย และบอกว่าฉันดีใจที่ได้พบเขา<br /><br />แต่ฉันกลับปล่อยให้เวลาผ่านไปเงียบๆ ปล่อยให้ใบไม้ผลัดใบไม่รู้จักกี่ฤดู <br />ปล่อยให้ลมแห่งชีวิตพัดพาความฝันปลิวหายไป <br />เหลือแต่ความจริงที่ต้องกระเสือกกระสนต่อสู้ <br /><br />จนกระทั่งวันหนึ่ง<br />ที่ฉันมีภาระรับผิดชอบมากมาย ต้องเป็น "ผู้ใหญ่" เต็มตัวตามภาวะทางสังคม <br />ฉันก็ได้พบกับเธออีก<br /><br />ฉันจึงได้รู้ว่าความฝันที่หนีหายไปนานแสนนานกลับมาแล้ว...<br />แม้ว่าแววตาของฉันจะไม่ได้สดใสแวววาวเช่นวันก่อน <br />หากแทนที่ด้วยริ้วรอยแห่งชีวิตที่กร้าวมากขึ้นก็ตาม<br /><br />บางสิ่งบางอย่างในชีวิตของเรา ผ่านมาเพียงเพื่อผ่านไป <br />แต่หลายครั้งที่เราไม่ปรารถนาให้มันจากไป<br /><br />หากเธอยังไม่รีบไปทำอะไรที่ไหน นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนเถอะ ได้ไหมจ๊ะ ฉันจะเล่าให้ฟัง...]<br /><br /><br /><br />น่าประหลาดที่จดหมายจากคนแปลกหน้าทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก <br /><br />สุดคะเนอ่านต่อไป<br /><br /><br /><br />[...เช้าวันนี้ฟ้าครึ้มเป็นสีเทาหม่น แต่ฉันได้กลิ่นลมหนาว <br />กระดิ่งที่แขวนไว้หน้าบ้านส่งเสียงคุยกับลมดังกรุ๋งกริ๋ง<br /><br />บ้านของฉันอยู่ชานเมือง <br />เป็นสิ่งหนึ่งที่ได้มาพร้อมกับความเจ็บปวดและกระเสือกกระสนที่ยังไม่จบสิ้นลงง่ายๆ<br />แถวนี้คงจะกลายเป็นชุมนุมชนในเวลาอีกไม่นาน <br />ถึงตอนนั้น ฉันคงไม่ได้กลิ่นลมหนาวอีกต่อไป<br />ด้วยว่ามันคงพ่ายแพ้กลิ่นของความเป็นเมือง <br />ต้นโมกของฉันคงจะร้องไห้แข่งกับดอกพุดซ้อน...<br /><br />บ้านหลังเก่าของฉันอยู่ใกล้แม่น้ำสายยาวที่ชื่อเจ้าพระยา <br />หนังสือแบบเรียนสังคมศึกษาสมัยก่อนเป็นเล่มที่ฉันชอบมาก<br /> เพราะมีเรื่องราวที่เหมือนของฉัน คะเนรู้จักไหม บทที่บอกว่า<br /><br />...บ้านของฉันเป็นบ้านชั้นเดียว ทำด้วยไม้ ทาสีฟ้า อยู่ริมน้ำ <br />เราอยู่กันหลายคน มีพ่อ มีแม่ มีพี่มีน้อง และฉัน เราเป็นสุขมาก...<br />ฉันจำได้ดี แต่เดี๋ยวนี้ฉันไม่มีบ้านสีฟ้าหลังนั้นอีกแล้ว...]<br /><br />สุดคะเนละสายตาจากเนื้อความในจดหมาย <br />หัวใจวูบแปลบขึ้นครั้งหนึ่ง...บ้านหรือ...บ้านไม้ริมน้ำ <br />เธอก็มีนี่นะ เพียงแต่เป็นบ้านสีน้ำตาล <br />ใต้ถุนสูง ที่เคยมีเด็กชายแก่แดดคนหนึ่งส่งยิ้มตาหยี<br /><br />มีพ่อ...มีแม่...มีหลายอย่างที่ที่อื่นไม่มี<br /><br /><br /><br />เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่สุดคะเนฉุกคิดว่า <br />เธอไม่ได้อยู่เพียงผู้เดียวในโลกใบนี้หรอก<br /><br />แต่เธอลืมพวกเขาไป...<br /><br /><br /><br />[ฉันรักแม่น้ำเจ้าพระยา ฉันชอบไปวิ่งเล่นริมน้ำ <br />รอดูดวงตะวันค่อยๆ ลับลงตรงสะพานข้ามแม่น้ำ <br />หลังบ้านเก่าฉันเป็นดงกล้วยน้ำว้า เช้าเปิดหน้าต่างหลังบ้านก็เจอใบตองเขียวระบัด <br />เห็นหัวปลีสีชมพูเข้ม กับเครือสีเหลืองนวลอยู่ตรงนั้นตรงนี้<br /><br />ฉันเล่นในดงกล้วย มีกล้วยน้ำว้าสุกเป็นขนม <br />บางวันฉันได้กินแกงส้มหยวกกล้วย ได้กินหัวปลีต้มจิ้มน้ำพริก <br />ได้ช่วยห่อข้าวต้มมัด เมื่อนึ่งสุกหอมดี ฉันก็มีหน้าที่หิ้วไปแจกเพื่อนบ้าน <br />แล้วเราก็จะได้กินต้มหรือแกงจากบ้านอื่นๆ ในวันถัดไป<br /><br />ชีวิตแบบนั้นฉันไม่เคยสัมผัสอีกเลยเมื่อมาอยู่ที่นี่ ฉันไม่อาจกลับไปอีกแล้ว<br />ฟังเพลงนี้ทีไร ฉันน้ำตาไหลทุกที คิดถึงบ้านเกิดหลังเก่า...<br /><br />...สายน้ำมิหวนไหลทวนกลับ เหมือนวันเดือนเลื่อนลาลับ มิกลับหวนทวนมาใหม่ <br /> ผ่านเลยทั้งสุขทุกข์ระทม ตรม ผิดหวัง สมหวัง เหลือเพียงรอยฝังฤทัย<br />...จะยื้อยุด ฉุดเวลากลับมาไว้ ไม่มีวัน<br />...อดีตเยาว์วัยห่างไกลสุดหล้า แม้ความรักเสน่หา ยังลางเลือนตาดุจฝัน<br />...คนที่เราเคยรักดังดวงจิต คนที่เราเคยแนบชิดสัมพันธ์ ต้องสูญพราก<br />...ต้องจากกัน ไม่มีวันหวนคืนมา<br />...โอ้ชีวิตคนเรา เปรียบดุจสายน้ำไหล ล่องลอยผ่านไปตามกาลเวลา...]<br /><br />กระดาษในมือมีรอยยับเกิดขึ้น เพลงที่ไม่รู้จักแม้ท่วงทำนองกรีดหัวใจล้ำลึก สุดคะเนน้ำตาร่วง<br /><br />...อดีตเยาว์วัยห่างไกลสุดหล้า แม้ความรักเสน่หา ยังลางเลือนตาดุจฝัน...<br /><br /><br /><br /><strong>"พี่คะเน..."</strong><br />เสียงเด็กกระต่ายดังมาแต่ไกล ไม่ถึงนาที หางเปียยาวก็กวัดแกว่งหน้าประตู หายใจหอบแฮกๆ<br /><br /><br />"พี่คะเนขา...อุ้บ!"<br />กระต่ายตะลึง เมื่อเห็นตาดำสนิทที่เงยขึ้นมีหยดน้ำคลอ ขนตางอนเปียกชุ่ม <br />นานๆ สักครั้งสุดคะเนจึงจะเปิดประตูห้องกว้างอย่างนี้<br /><br />ไม่รีรอ กระต่ายกระโดดเข้าหา สองแขนเล็กๆ โอบกอดคนโตกว่า<br /><br />"โอ๋ๆ อย่าร้องไห้สิคะ บอกกระต่ายมา...ใครทำอะไรให้ ยายแก่คนนั้นใช่มั้ย...อุ้บ!" <br />กระต่ายปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน รีบโยกตัวสุดคะเนไปมา<br /><br />"อย่าเสียใจเลยนะคะ ดูกระต่ายสิ เสียใจเหมือนกันแต่ก็ทำใจได้..." <br />สุดคะเนเหลือบตาดูเด็กแก่แดด <br />แก้มยังมีสีชมพูเปื้อนเหงื่อ คงจากการออกแรงวิ่งขึ้นตึกมา รีบป้ายมือเช็ดน้ำตา<br /><br />"พี่ไม่เป็นไร" เสียงแข็ง "ปล่อยเถอะ"<br /><br />"ไม่"<br /><br />กระต่ายยิ้มกริ่ม จูบแก้มข้างหนึ่งเสียงดัง<br /><br />"อ่า...ชื่นใจจัง"<br /><br />สุดคะเนหน้าแดงก่ำ ผลักเด็กสาวออกห่างตัว<br /><br />"บ้าน่ากระต่าย"<br /><br />"แน่ะ เขินก็เป็น" <br />กระต่ายไม่รู้ไม่ชี้ คิ้วเฉียงขมวดนิดหน่อยเมื่อเห็นจดหมายในมือรุ่นพี่<br /><br />สุดคะเนรู้ทันความสงสัยนั้น รีบเก็บจดหมายเข้าซองทั้งที่ยังอ่านไม่จบ<br /><br />"ทำไมกลับมาเร็ววันนี้ ไหนว่ามีซ้อมดนตรี"<br /><br />"ยกเลิกไปแล้ว" <br />กระต่ายละมือจากคนที่หมายปอง สุดคะเนถอนใจโล่งอก รีบลุกขึ้นหาที่เก็บจดหมาย<br /><br />ไม่เห็นเลยว่า สายตาของกระต่ายหม่นลงวูบหนึ่ง<br /><br />"ทำไมล่ะ" สุดคะเนพลิกดูหลังซอง ลายมือไหวๆ เขียนว่า ""I Am the Moon."<br /><br />"ก็...พี่คะเนไม่ยอมไปดูกระต่ายไง เลยไม่มีกำลังใจ เส้นเสียงอ่อนแรง"<br /><br />กระต่ายว่าพลางชำเลืองดูอีกฝ่าย เมื่อเห็นสุดคะเนเฉยเมยก็ถอนใจ ดีดตัวลุกบ้าง<br /><br />"ไปอาบน้ำดีกว่า เผื่อชีวิตจะดีขึ้น"<br /><br />สุดคะเนหันมาดูเด็กขายาว หัวเราะเบาๆ<br /><br />"เป็นเด็กก็ดีนะ เปลี่ยนใจง่าย"<br /><br />"แหงสิ" กระต่ายทำปากยื่น <br />"ใครจะเหมือนพวกผู้ใหญ่ล่ะ ทำอะไรซับซ้อน <br />เค็นอีกคน เดี๋ยวนี้มีลับลมคมนัย ไปไหนก็ไม่ค่อยบอก สงสัยแอบมีแฟน"<br /><br />"อ้าว ก็ดีนี่นา หวงเค้าทำไม"<br /><br />"ไม่ได้หวง...ก็ทีเรานะ ห้ามโน่นห้ามนี่ ชอบผู้หญิงเหมือนกันก็ระวังไว้บ้าง <br />สังคมจะมองไม่ดี ทีตัวเองนะ มองผู้ชายลูกตาจะหลุดจากเบ้า!"<br /><br />"ฮา" สุดคะเนส่ายหน้า เก็บจดหมายสีน้ำตาลลงลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือ <br />"...อืม...แล้วกระต่ายไม่สนใจหรือ ถ้าใครจะมอง?"<br /><br />"ไม่"ตอบชัดถ้อยชัดคำ<br /><br />"กระต่ายมั่นใจตัวเอง ทำไมล่ะ นี่เรื่องหัวใจเราแท้ๆ" มือเล็กๆ ทาบบนหน้าอกตัวเอง<br /><br />"ว่าได้ว่าไป ห้ามได้ห้ามไป กระต่ายจะเป็น จะทำ อย่างที่หัวใจบอกเท่านั้น"<br /><br />เด็กผมเปียหายเข้าห้องข้างๆ ไปแล้ว ...<br /><br />จะเป็น จะทำ อย่างที่หัวใจบอกเท่านั้น...งั้นหรือ<br /><br /><br />สุดคะเนลูบแก้มข้างที่โดนขโมยจูบ <br /><br /><strong>ยิ้มจางๆ...</strong><br /></span><br /><br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1367 วันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116280205544504911?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1162799984382891532006-11-05T23:15:00.000-08:002006-11-06T00:19:50.320-08:00<span style="color:#000000;">ถึงต้องง้าวหลาวแหลนสักแสนเล่ม<br />ให้ติดเต็มตัวฉุดพอหลุดถอน<br />แต่ต้องตาพาใจอาลัยอาวรณ์<br />สุดจะถอนทิ้งขว้างเสียกลางคัน<br /><br /><br />สุนทรภู่ / นิราศวัดเจ้าฟ้า<br /><br /><br /><br /><strong>กระต่ายใช้หลังมือปัดปลายผมที่ลุ่ยปิดตา</strong><br />จากนั้นประคองถาดอาหารออกจากห้อง กลิ่นแกงหอมน่ากิน <br />แต่ดูๆ ไป กลิ่นกระต่ายแรงกว่า <br />เถอะนะ ส่งอาหารแล้วจะรีบกลับมาอาบน้ำ เด็กสาวคิด<br /><br />เปลี่ยนเสื้อผ้าทาแป้งหอมๆ แล้วไปเก็บจาน<br /> พี่คะเนจะต้องขอบใจ ชมว่าแกงอร่อยมาก <br />และ...กระต่ายมีเรื่องราวมากมายจะโม้ให้ฟังเพลินไป หนูน้อยฝันหวาน<br /><br /><br />"มาแล้วค่า..." กระต่ายส่งเสียงเมื่อถึงหน้าห้อง<br />เงียบ เด็กสาวเอียงคอ เขยิบเข้าใกล้หน้าต่างบานเกล็ด แต่ม่านถูกดึงลงสนิทแล้ว<br /><br />"พี่คะเน...อาหารมาแล้วค่า..."<br />มีเสียงกุกกัก ขลุกขลัก เสียงคนพูดอะไรแว่วๆ <br />ทำไมเหมือนมีใครอยู่ในห้องกับพี่คะเนด้วย <br />เด็กสาวสงสัย จะเคาะประตูมือก็ไม่ว่าง<br /><br /><br />"พี่คะเนขา..."<br /><br />ประตูเปิดออกจนได้ สุดคะเนหน้าแดงจนเห็นชัด ทีท่าอิหลักอิเหลื่อชอบกล ยิ้มเฝื่อนๆ<br /><br />"อ้อ กระต่าย"<br /><br />"ร้อนๆ เลยค่ะ ข้าวก็อุ่นใหม่ด้วย"<br />กระต่ายเบียดตัวจะแทรกเข้าไป สุดคะเนกลับยืนนิ่งเหมือนขวางทาง<br /><br />"ขอบคุณมาก" เสียงอ่อนโยน แต่ยื่นมือออกมา <br />"พี่เอาเข้าไปเอง เดี๋ยวจะเอาจานไปคืนนะ"<br /><br />"กระต่ายยกให้เองค่ะ"<br />มีอะไรแปลกไป แต่กระต่ายยิ่งอยากรู้ <br />ยายคนนั้นก็กลับไปแล้วนี่ มีใครมาชั่วไม่กี่นาทีนี้หรือ<br /><br />"ไม่เป็นไร" สุดคะเนดึงถาดอาหารไว้ กระต่ายดึงกลับ สุดคะเนก็ไม่ปล่อยมือ<br /><br />"ให้น้องเอาเข้ามาเถอะค่ะ"<br />ผู้หญิงผมยาวดึงประตูให้กว้างกว่าเดิม <br /><br />กระต่ายตาเบิกโพลง มือเรียวงามยื่นแตะขอบถาดด้วยคน<br /><br />"ดาวรับให้ดีกว่า"<br /><br />กระต่ายตัวแข็ง สุดคะเนหน้าแดงกว่าเดิม <br />เด็กผมเปียเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่สุดคะเนจึงมีท่าทางอย่างนั้น<br />ก็คนที่เดินออกมาภายหลัง เสื้อยังติดกระดุมไม่ครบทุกเม็ด <br />เนินอกขาวผ่องจนไม่ยากที่จะจินตนาการ น้ำชุ่มผม เปียกไปทั้งตัว <br />หากยิ่งรัดรึงให้เห็นส่วนเว้าโค้งเรือนกาย<br /><br />กระต่ายเพิ่งสังเกตว่าพี่สุดคะเนเองอยู่ในสภาพไม่ต่างกัน <br />เสื้อผ้ายับย่นราวผ่านการเคลื่อนไหวหนักหน่วง<br />กระต่ายละมือจากของที่ถือทันที เลือดฉีดขึ้นหน้าร้อนผ่าว<br /><br />"...ขอ...ขอโทษค่ะ"<br /><br />"เอ้อ...กระต่าย!" สุดคะเนขยับร้องเรียก แต่เสียงนุ่มนวลกระซิบข้างหู<br /><br />"จะทานข้าวหรือจะ...ต่อดีคะ"<br /><br /><br /><strong>ประตูห้องปิดลง </strong><br />ถาดอาหารถูกวางทิ้งบนโต๊ะเล็กไม่มีใครไยดี <br />สุดคะเนทรุดลงนั่งพิงผนัง น้ำเปียกพื้นเป็นจุดๆ ไป<br /><br />"พี่ดาวรีบอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย"<br /><br />ร่างบอบบางกลับคุกเข่าลง ตาแสนสวยมองสงสัย<br />"คะเนห่วงเด็กคนนั้นหรือคะ..."<br /><br />"เปล่า ไม่เกี่ยวกับกระต่าย" สุดคะเนเสียงห้วน<br /><br />"แต่พี่ว่าไม่นะ ดูเหมือนคะเนจะกังวลที่...เค้าเห็นเรา..."<br /><br />สุดคะเนไม่ตอบ เบือนหน้าไปอีกทาง ดาวขยับเข้าใกล้อีก แตะมือบนแก้มให้หันมา<br /><br />"คนดีของพี่ดาว..."<br /><br />"คะเนอยากให้พี่อาบน้ำ!"<br /><br />"อาบให้พี่สิคะ"<br /><br />ตาดำสนิทหันมาทันที หญิงสาวผมยาวยิ้มจาง สุดคะเนข่มกลั้นความรู้สึกเต็มที่<br />"พี่ควรห่วงคนที่อยู่ในท้องบ้างนะ!"<br /><br />ดาวยิ้มกว้างกว่าเดิม ขยับเข้าใกล้คนผมสั้น เสยผมสั้นเกรียนให้<br />"เค้าคงดีใจนะ ถ้ารู้ว่ามีอาคะเนห่วงด้วย"<br /><br />"พี่ดาว..." สุดคะเนถอนใจ <br />"พี่ทำแบบนี้ทำไม...พี่ไม่คิดหรือว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง"<br /><br />"ใครละคะ...คนอื่น สำหรับพี่แล้ว คะเนคนเดียวเท่านั้นที่พี่แคร์"<br /><br />มือนุ่มนวลแกะกระดุมเสื้อตัวเองอีกครั้ง เสื้อสีควันบุหรี่หลุดจากไหล่ <br />ชุดชั้นในชุ่มน้ำ ในท่านั่งคุกเข่า หญิงสาวดึงมืออีกฝ่ายมาทาบบนทรวงอก<br /><br />"ฟังหัวใจพี่สิคะ" ริมฝีปากแสนหวานเอื้อนเอ่ย <br />"หัวใจที่บอกว่า ต้องการคะเนแค่ไหน"<br /><br />สุดคะเนรั้งมือกลับ ดาวก็ยังยื้อเอาไว้ กดปลายนิ้วของอีกคนให้เลื่อนลงต่ำ<br /> บราเซียส์บางเบามิอาจซ่อนความตื่นเต้นมุ่งหมาย <br />จุดสีชมพูขยายออกเหมือนดอกไม้รอฝน<br /><br />สุดคะเนขืนตัวไว้ แต่ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว <br />ดาวหายใจแรง ไหวตัวสะท้าน แค่ปลายนิ้วแตะยังรู้สึกถึงเพียงนี้<br /><br />"ตกลงค่ะ คะเนจะอาบน้ำให้!"<br /><br />สุดคะเนผุดลุกทันที ดาวยิ้มหวาน ส่งมือให้อีกฝ่ายช่วยดึงขึ้น <br />แม้คนผมสั้นจะยังหมางเมิน แต่เหตุการณ์ก่อนที่เด็กคนนั้นจะมา <br />บอกแล้วว่าสุดคะเนอ่อนแอเพียงไร<br /><br /><br />ในห้องน้ำคับแคบยิ่งนัก <br />ถังสีน้ำเงินรองน้ำจนเต็มแอบข้างอ่างล้างหน้า ถัดไปเป็นโถชักโครก <br />หมุนไปอีกฝั่งจึงจะเป็นฝักบัวสีขาวยื่นจากผนังกระเบื้องสีเดียวกัน<br /><br />ดาวขมวดผมขึ้นเหนือศีรษะ แต่ยังลุ่ยลงเคลียแก้ม <br />เสื้อผ้าเปียกชุ่มถูกถอดขึ้นพาดบนราว เหลือเพียงเรือนกายเปลือยเปล่า<br /><br />"คะเนถอดเสื้อสิคะ"<br /><br />"...ไม่เป็นไรค่ะ" สุดคะเนเบี่ยงตัว "จะอาบให้พี่ดาวก่อน"<br /><br />ดาวไม่ว่าอะไร หลับตาลง ทิ้งสองแขนแนบลำตัว เผยให้เห็นร่างกายสวยงาม <br />หน้าท้องยังแบนราบมองไม่เห็นว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน <br />สุดคะเนหมุนวาล์วน้ำ ละอองเย็นพรั่งพรู<br /><br />"ถูตัวให้ด้วยสิคะ" ดาวเริงร่าเหมือนปลาที่พบแอ่งของตัวเอง <br />สุดคะเนเม้มริมฝีปาก ดึงขวดสบู่กดเรียกหยดเหลว<br /><br />ฝ่ามือทาบบนเนื้อแขน ดาวหมุนตัวให้ชโลมด้านหลัง พลางห่อไหล่เหมือนหนาวเหน็บ<br /><br />"หนาวมากมั้ยคะ" สุดคะเนเร่งมือ "ที่นี่ไม่มีน้ำอุ่นด้วยสิคะ"<br /><br />"ไม่เป็นไรค่ะ" ดาวเสียงพร่า <br />"ไม่ต้องห่วงมากค่ะ พี่ดาวแข็งแรง"<br /><br />สุดคะเนลูบไล้จนสบู่แตกฟอง กลิ่นหอมกระจายฟุ้งทั่วห้อง <br />ผิวนุ่มเนียนตอบรับการเคลื่อนไหวเหมือนรอคอยมาชั่วกัปกัลป์<br /><br />มืออ้อมโดนทรวงอก สะเทือนไหวจนรู้สึกได้<br /><br />"คะเน...ถอดเสื้อเถอะนะคะ"<br />ดาวหมุนตัว รั้งเสื้อของเด็กสาวผมสั้น ตางามเว้าวอน<br /><br />"พี่จะอาบให้ด้วย"<br /><br />"ไม่ค่ะ" สุดคะเนยังยืนยัน <br /><br />"นิ่งๆ สิคะ จะได้รีบอาบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอุ่นๆ พรุ่งนี้ถ้าพี่ไม่สบาย คะเนจะรู้สึกผิดมาก"<br /><br />"ไม่เห็นต้องรู้สึกอย่างนั้นเลย พี่กลับมาหาคะเนเองนะ"<br /><br />"...แล้วพี่ไม่ต้องทำงานหรือคะพรุ่งนี้"<br /><br />"พี่โทร.ไปบอกที่บ้านแล้วว่ายังทำธุระไม่เสร็จ...<br />อย่ากังวลเลยค่ะ พี่กลับไม่ได้หรอก ถ้าคะเนยังรู้สึกเหมือนเมื่อเช้านี้"<br /><br />ร่างเปลือยเปล่าเบียดเข้ามาอีก<br /><br />"คนดีของพี่ดาว...พี่จะตายกับสายตาแบบนี้ รู้มั้ยคะ"<br /><br />สุดคะเนดึงฝักบัวลงจากที่ หมุนวาล์วน้ำเพิ่มแรงขึ้น <br />ล้างฟองสบู่ออกเร็วกว่าเดิม ดาวมีสีหน้าเผือดไป <br />หญิงสาวเงียบนิ่งเมื่อรู้ว่าสิ่งที่แสดงออกไม่ทำให้อีกคนคล้อยตาม<br /><br />...แต่มีหรือสุดคะเนจะไม่หวั่นไหว หญิงสาวยังเชื่อมั่น <br />ในเมื่อก่อนเด็กคนนั้นจะโผล่มา จูบจากความคิดถึงยังทำให้สุดคะเนโอนอ่อน<br /><br />สุดคะเนเองล้างฟองสบู่ไป หัวใจกลับเต้นจนไม่เป็นจังหวะ <br />ต้องใช้ความรู้สึกข่มกลั้นเพียงไหน ทรมานใจเพียงใดใครรู้บ้าง<br /> คนที่รักกำลังอยู่ตรงหน้า เปิดเผยทั้งร่างกายและจิตใจ<br /> หวานแสนหวาน หอมแสนหอม แค่เปิดหัวใจบ้าง ดอกไม้ก็พร้อมจะบานรับ<br /><br />แต่ไยความชุ่มฉ่ำที่ควรจะมีกลับแห้งเหือด<br /> เหมือนร่างกายกับจิตใจไม่ประสานสอดคล้อง <br />หรือจูบที่ดื่มด่ำมีแต่ในความฝัน อ้อมกอดแท้จริงยังมาไม่ถึง <br /><br />ณ จุดหนึ่ง เธอนอนกับใครต่อใครที่ไม่รักโดยง่ายดาย <br />แต่กับคนที่อยู่ในหัวใจตลอดเวลา<br /><br /><br /><strong>ไม่อาจ...</strong><br /><br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1366 วันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116279998438289153?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1160975187062747252006-10-15T21:37:00.000-07:002006-11-06T00:12:29.156-08:00<span style="color:#000000;"><strong>"ฝนตกอีกแล้ว!" กระต่ายชะโงกหน้าจากระเบียง</strong><br /><br />"ดูสิเค็น! น้ำยังไม่ทันลดเลย เดี๋ยวก็ท่วมอีก...แล้วจะเดินเข้ามายังไง เปียกแย่เลย"<br /><br />เค็นกำลังล้างจานอยู่หลังห้อง ชะโงกดูกระต่ายบ้าง<br />"แล้วไงจ๊ะ ห่วงอะไรนักหนา คนเค้ามีหัวมีเท้า"<br /><br />"เอ๊ะ! เค็นนี่! พูดดีๆ นะ หมายความว่าไง"<br />"ก็..." เค็นยิ้มหวาน "มีหัวคิด มีเท้าเดิน ไม่ใช้หัวเดินหรือเอาเท้าคิดหรอกกระมัง"<br />"เกลียดเค็น!"<br /><br />กระต่ายร้องแล้วผลุนผลันวิ่งเข้าห้อง หยิบของอย่างหนึ่ง เร็วเหมือนลมพัด ครู่เดียวร่างเล็กๆ ก็ลงไปถึงชั้นล่าง<br />"อ้าว! แล้วนั่นจะไปไหน...กระต่าย!!"<br /><br />ไม่มีคำตอบ เห็นแต่หางเปียกวัดแกว่งกับขายาวๆ วิ่งบนสะพานไม้คล่องแคล่ว<br />แต่ก็นะ...<br /><br />โครม!<br /><br /><strong>สุดคะเนยังยืนที่เดิม ปล่อยสายฝนสาดซัดเนื้อตัวเหมือนคนไร้สติ มีแต่คำพูดที่ดังซ้ำๆ ในห้วงคิด</strong><br />"พี่กำลังจะมีน้องอีกคน..."<br /><br />ยกมือลูบหน้า สัมผัสละอองเย็นอาบโลม <br />เคยคิดว่าฝนที่ตกในห้วงหุบเขา* จะเป็นครั้งสุดท้าย เปล่าเลย...<br />ทุกอย่างยังเวียนวน เป็นเขาวงกต ณ อาณาจักรใจ<br /><br />"พี่คะเน..."<br />ร่มลายดอกไม้คันหนึ่งโผล่สูงในอากาศ มือเล็กๆ กระยื้อกระแหย่ง <br /><br />สุดคะเนลืมความเศร้าไปชั่วครู่<br />กระต่ายยิ้มดีใจเมื่อพี่คะเนเหลียวมอง<br /><br />โครม!<br /><br />สุดคะเนปั้นหน้าไม่ถูก<br />กระต่ายยิ้มแหยๆ รีบทรงตัวลุก ร่มสีชมพูหักพับ น้ำฝนหรือน้ำจากทางเท้ากันแน่ <br />เปียกเปื้อนหัวหู ปลายเปียรุ่ยร่าย<br /><br />"กระต่าย!!"<br />สุดคะเนแผดเสียง เป็นครั้งแรกที่เสียงดังขนาดนี้ พรวดเดียวถึงตัวเด็กผมเปีย<br />"ไม่ระวังเลย! จะรีบไปไหน!"<br /><br />กระต่ายยังยิ้มเหมือนเดิม <br />สุดคะเนเหลือบเห็นรอยถลอกหลังแขน เลือดสีเดียวกับดอกไม้บนร่ม<br />แต่เจ้าตัวกลับทำไม่รู้ไม่ชี้คว้าหมับเหนือแผล<br /><br />"โอ้ย! เจ็บนะพี่คะเน!"<br />"อ้าว! เจ็บด้วยเหรอ เห็นวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ กระต่าย (ฉอดๆๆ) แล้วนี่จะไปไหน <br />ฝนหนักขนาดนี้ ออกบ้านมาทำไม!"<br /><br />"มารับพี่คะเนไงคะ" ตาใสแจ๋วเป็นประกายเงยสบอย่างกล้าหาญ <br />สุดคะเนชะงักชั่วอึดใจ ละมือทันที<br /><br />"ดูซิ ร่มพังหมดแล้ว" กระต่ายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ <br />เด็กคนนี้คิดอะไรก็แสดงออกหมด สุดคะเนคิดในใจ<br /><br />"ทำไงดีล่ะ...พี่คะเนเปียกหมดแล้ว"<br />"ยังจะห่วงคนอื่นอีก!" สุดคะเนแทบตะโกน<br /><br />"ก็...ก็กระต่ายกลัวพี่คะเนลืมให้รางวัล"<br />"รางวัล??"<br /><br />"เมาะลำเลิงมีอีกชื่อคือมะละแหม่ง"<br />สุดคะเนกลืนน้ำลาย "เหตุผลแค่นี้? ที่ฝ่าฝนออกมา"<br /><br />ไม่มีเสียงตอบ สุดคะเนส่ายหน้าระอาใจ คว้าร่มม้วนเก็บ<br />"ไม่ต้องกงต้องกางมันแล้ว เปียกขนาดนี้!"<br /><br />"งั้นกลับบ้านเรานะคะ" มือเล็กๆ เกาะแขนอย่างยินดี<br />"บ้านเรา" สุดคะเนสะดุดหูนิดหน่อย<br />แต่ปัญหาเฉพาะหน้าทำให้รีบลากแขนเด็กตัวปัญหาเข้าซอย<br /><br />"พี่คะเน..." กระต่ายทรงตัวไม่ดีนักบนสะพานไม้แต่ดูก็รู้ว่าพยายามเต็มความสามารถ<br />"อะไร? ไม่ต้องรีบมากก็ได้ เดี๋ยวตกอีก" สุดคะเนทอดขาช้าลง กระต่ายแอบยิ้ม<br /><br />"พรุ่งนี้กระต่ายมีซ้อมกับเพื่อนๆ พี่คะเนไปหน่อยมั้ยคะ"<br />"ทำไมต้องไป" สุดคะเนไร้เยื่อใย<br />"พี่ไม่ใช่วัยรุ่น ฟังเพลงแนวกระต่ายไม่รู้เรื่องหรอก"<br /><br />กระต่ายย่นจมูก<br />"20 เนี้ยนะ พูดยังกะสัก 37...พี่คะเนไม่อยากฟังกระต่ายร้องเพลงเลยเหรอ"<br />"ฟังกระต่าย... ฮะๆ" สุดคะเนหัวเราะ "อยู่ที่บ้านก็ได้ยินเบื่อจะแย่อยู่แล้ว"<br /><br />โครม!<br /><br />เด็กสาวร้องลั่น ตัวจมน้ำครึ่งท่อน<br />สุดคะเนหัวเราะท้องแข็ง กระโดดลงไปคว้าแขนมอมแมม<br />"รอบสามแล้วซีกระต่าย!"<br /><br /><strong>"โอ้ย! เจ็บ!!" กระต่ายร้องดัง หน้าเหยเก น้ำตาคลอปริ่ม</strong><br />"พี่คะเนใส่ยาอะไร!"<br /><br />"ทิงเจอร์ไง" สุดคะเนชูขวด<br />"แผลไม่ใช่น้อยๆ นะ ไหนจะเจอน้ำครำสกปรกอีก กันไว้ก่อน <br />อยากเป็นบาดทะยักตายหรือไง"<br /><br />"โดนขอบไม้ ขอบถนน ไม่ใช่ตะปูเสียหน่อย"<br />"ไม่รู้ล่ะ กันไว้ก่อน แล้วนี่เค็นหายไปไหน ไม่เห็นอยู่ห้อง"<br /><br />ทั้งสองอยู่ในห้องของสุดคะเน กระต่ายแอบดีใจที่เห็นกุญแจคล้องห้องเจ็ด<br />"กระต่ายเปิดได้นี่" สุดคะเนนึกได้<br /><br />"กลับไปห้องตัวเองมั้ย"<br />"ไม่มีกุญแจ ลืมไว้ในกระเป๋า..."<br /><br />สุดคะเนมองเด็กสาวอย่างชั่งใจ ลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้า<br />"เอาเถอะ งั้นอาบน้ำก่อนดีกว่า รอเค็นกลับมา เดี๋ยวปอดบวมตายเสียก่อน"<br /><br />มือที่รื้อเสื้อผ้าชะงัก มีเสื้อตัวหนึ่งแขวนข้างผนังตู้ ตัวที่แขกของเมื่อคืนใส่นอน <br />ยังเหมือนมีกลิ่นจางๆ...<br /><br />"พี่คะเน เมื่อวานไม่ได้ทานข้าวหรือคะ"<br />กระต่ายโผล่มาจากครัว จับขอบถุงพลาสติกหมิ่นๆ กลิ่นไก่ย่างเหม็นตุ<br />"แล้ววันนี้ทานอะไรหรือยัง..."<br /><br />สุดคะเนเลือกได้กางเกงขาสั้นกับเสื้อเนื้อนิ่ม<br /><br />"ทิ้งไปเถอะกระต่าย รื้อมาทำไม"<br />"ได้กลิ่นนี่"<br /><br />"รีบอาบน้ำ...มีสบู่เหลวนะ ใช้ได้"<br />"พี่คะเนไม่ทานข้าว เดี๋ยวจะไม่สบายนะคะ...เอางี้ กระต่ายมีแกงพุทรา เค็นทำอร่อยมากๆ จะตักมาให้นะ"<br /><br />ห้ามไม่ทัน ร่างเล็กวิ่งตึงตังไปห้องข้างๆ ล้วงกุญแจจากกระเป๋ากางเกงไขคล่องแคล่ว<br /><br />"กระต่าย! ไหนว่าเปิดไม่ได้!"<br />สุดคะเนโผล่หน้าร้องตาม หัวเสียที่โดนเด็กหลอก<br />กระแทกประตูปัง! กดล็อค แต่แล้วก็หยุด...ถอนใจ หมุนลูกบิดคลายออก<br /><br />ในห้องหมายเลขเจ็ดกระต่ายรีบล้างมือ เช็ดจนแห้งสะอาด กดสวิชท์ไฟอุ่นแกง<br />ขอบคุณเค็นที่ทำไว้เสียเยอะแยะ พี่สุดคะเนอาจไม่เคยกินหรอกกระมัง อาหารท้องถิ่นอย่างนี้เสียดายที่ทอดมันหน่อกะลาหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นจะได้ชิมด้วย<br /><br />เด็กสาวสาระวนกับการอุ่นอาหารเลือกจานจัดสำรับ ทั้งที่ตัวยังเลอะเทอะ แก้วน้ำสวยๆ อยู่ไหนแล้วล่ะ จะได้แบ่งน้ำหวานไปกินด้วย<br /><br />ไม่ทันได้สังเกต ร่างบอบบางเปียกชุ่มโชก กลับขึ้นบันไดมาอย่างอ่อนล้า ตรงไปหาห้องริมสุด<br /><br />"เข้ามาเลย ไม่ได้ล็อก...อ้า...เดี๋ยวเปิดให้ค่ะ ลืมไปว่าถือของ..."<br />เสียงของสุดคะเนแจ่มใสขึ้นมาก<br /><br /><strong>ประตูเปิดออก...</strong></span><br /><br /><br />*อ่านตอน "ลาแล้วภูพิงค์" มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1333, 3 มีนาคม 2549<br /><br /><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1365 วันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-116097518706274725?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1159621488806707432006-09-30T05:59:00.000-07:002006-10-02T06:03:20.430-07:00<span style="color:#000000;"><strong>กระต่ายลงไปนั่งยองๆ แตะกลีบกุหลาบเมาะลำเลิงอย่างเอ็นดู</strong><br /><br />ลำต้นมีหนาม ใบเขียวเข้มปลายเรียว แผ่พุ่มในกระถางแข็งแรง ดูเหมือนพี่สุดคะเนจะเคยบอกว่าจริงๆ แล้วมันเป็นพืชในตระกูลกระบองเพชร แถมพรรคพวกในสกุลหลักล้วนสีชมพู<br /><br />‘เจ้านี่รายเดียวสีส้ม’ พี่คะเนเคยพูดยิ้มๆ<br />‘กลุ่มสีชมพู เค้าเรียกปีรีสเคีย แกรนดิฟลอรา แต่ถ้าดอกสีส้มเรียกปีรีสเคีย คอร์ริวกาตา’<br /><br />‘เหมือนกุหลาบตรงไหนกัน’<br />‘ดอกไงคะ ดูดีๆ สิ บางคนถึงเรียกว่ากุหลาบเทียมหรือกุหลาบแก้ว”<br /><br />กระต่ายไปค้นข้อมูลเพิ่มที่โรงเรียน ได้ความว่า ชื่อกุหลาบแก้ว ตั้งโดย ดร. ปฏิเวธ อารยะศาสตร์ ซึ่งเป็นคนแรกที่นำพันธุ์ไม้นี้เข้ามาจากประเทศฝรั่งเศส ปี 2502<br /><br />เมื่อนำความกลับมาบอกพี่สุดคะเน สิ่งที่ได้คือรอยยิ้มชวนให้หัวใจพองโต<br /><br />‘เก่งจังกระต่าย ขยันหาความรู้แบบนี้ เค็นคงชื่นใจ”<br /><br />เกี่ยวอะไรกับเค็น...กระต่ายนึกในใจ แต่ไม่พูดเฉยๆ พี่สุดคะเนไม่รู้บ้างหรือยังไง ที่กระต่ายวิ่งทำนั่นทำนี่ตั้งหลายอย่าง...เรื่องของหัวใจหรอก<br /><br />‘อ้อ แล้วกระต่ายรู้มั้ย เมาะลำเลิงเป็นชื่อเมืองเก่าของมอญ แต่มีอีกคำนึงใช้เรียกเมืองๆ นี้ ใบ้ให้ว่าอยู่ในเพลงของจรัล มโนเพชร’<br /><br />กระต่ายคิดหัวแทบแตก ใครจะไปรู้เล่า จรัล มโนเพชรร้องตั้งหลายเพลง ไม่ได้เป็นคนเหนือเหมือนพี่สุดคะเนเสียหน่อย<br /><br />‘เอางี้ กระต่ายไปค้นมาอีกที ตอบถูกจะให้รางวัล’<br />วันนี้แหละ...กระต่ายยิ้มย่อง ยืดตัวลุกขึ้น มีเหตุผลเคาะเรียกพี่สุดคะเนแล้ว!<br /><br /><br /><strong>ประตูเปิดออก แต่คนที่เดินออกมาเป็นผู้หญิงผมยาวนัยน์ตาโศกเหมือนโลกมืดตลอดเวลาคนนั้น</strong><br /><br />เจ้าหล่อนขอบตาช้ำจัด ไม่หลับไม่นอนหรือไง กระต่ายคิดในใจ<br /><br />“พี่ดาว...เดี๋ยวก่อนสิคะ”<br />พี่สุดคะเนถลันตามมา ยังอยู่ในเสื้อยืดเก่าๆ กับกางเกงขาสั้น มือคว้าแขนผู้หญิงคนนั้น<br /><br />“อย่าเพิ่งไปสิคะ คุยกันก่อน”<br />“พี่ต้องกลับแล้วค่ะ”<br /><br />พี่สุดคะเนทิ้งแขนลงอย่างอ่อนแรง สายตาที่มองแขกมาเยือนเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก<br /><br />“พี่คะเนคะ...”<br />ทั้งสองหันขวับ ทำเหมือนกระต่ายเป็นมดแมลง ทั้งที่ยืนหางเปียชี้โด่เต็มตา<br />“กระต่ายรู้แล้วว่า...”<br /><br />“เอาไว้ก่อนค่ะ”พี่สุดคะเนโบกมือ แล้วหันกลับไปหาผู้หญิงบอบบางซีดเซียว พูดด้วยน้ำเสียงต่างกันสิ้นเชิง<br /><br />“อีกสิบนาทีได้ไหมคะพี่ดาว...นะ...ให้คะเนไปส่ง”<br /><br /><br /><strong>กระต่ายหันหลังกลับเข้าห้อง กระแทกประตูสนั่น</strong><br />เค็นสะดุ้ง น้ำแกงในทัพพีแทบกระฉอก<br /><br />“เบาๆ ไม่ได้หรือไงกระต่าย ได้ยินถึงซอยพระครูโน่น”<br />“อย่ายุ่ง!”<br /><br />“อ้าว!” เค็นร้อง “โดนไล่มาอีกซี ก็บอกแล้วไปกวนอะไรเค้า มาเตรียมจานดีกว่า วันนี้แกงพุทราเชียวนะ อร่อยมากๆ ขอบอก”<br /><br />“ไม่เห็นชอบกินเลย” กระต่ายหน้าบึ้ง “อยากกินเคเอฟซีมากกว่า”<br />“กระต่ายนี่” เค็นเป่าน้ำแกงเบาๆ ก่อนชิม<br /><br />“แม่ได้ยินเสียใจตายเลย จำไม่ได้เหรอ ปลายฝนต้นหนาว แม่จะต้องแกงพุทราใส่ดอกแคให้กินกันไข้หัวลม ตอนเด็กๆ เธอโปรดจะตาย”<br />“อย่าพูดถึงแม่ได้มั้ย!”<br /><br />กระต่ายลงไปนั่งกอดเข่ากลางห้อง เค็นชำเลืองดูน้องสาว ผมที่ยาวถึงกลางหลัง และเจ้าตัวถักเปียไว้เสมอ ตอนนี้เริ่มคลายออกตามเคย<br /><br />กระต่ายผิวเหมือนแม่ ตาเรียวเหมือนพ่อ แต่ฤทธิ์ที่มากเหลือเกิน...ไม่รู้เหมือนใคร<br /><br />เค็นละจากโต๊ะปรุงอาหาร ซึ่งมีเพียงกระทะไฟฟ้ากับหม้อหุงข้าวเท่านั้น มานั่งแหมะข้างๆ<br />“เอางี้ เดี๋ยวให้ตุ๊กตา”<br /><br />กระต่ายร้องกรี๊ด ผลักอกเค็นเต็มแรง<br />“อย่าแกล้งเค้านะ!!”<br /><br />“กิ๊วๆ ก็ไหนว่าลืมอดีต โธ่ กระต่าย...ไปกินข้าวกันดีกว่า แกงพุทรา มีทอดมันหน่อกะลาด้วย”<br />กระต่ายชักผิดหู<br /><br />“เค็นไปเอามาจากไหน อย่าบอกนะว่า...”<br />“ฮื่อ” เค็นพยักหน้า “แม่แวะมา เธอขี้เซาแค่ไหนนึกดู แม่มาทั้งคนไม่รู้เรื่อง ใจคอห่วงแต่คนห้องแปด ตื่นมาก็รีบดิ๊กๆ ไปหา”<br /><br />“เอ๊ะ! เค็นนี่ เค้าไม่ใช่หมานะ…แล้วแม่มายังไง มาทำอะไร”<br />“ไม่รู้ อยากทราบไปถามเอาเอง แม่นะ เห็นเธอหลับอุตุยังไม่ยอมให้ปลุกเลย เข้าห้องนิดเดียวก็ไม่เอา กลัวเสียงดัง กลัวนังปีศาจน้อยมันจะตื่น กลัวมันลุกขึ้นมาโวยวายไล่แม่ออกจากห้อง”<br /><br />พูดไปๆ เสียงเค็นก็ชักสั่น กระต่ายเองใจหายวูบกับถ้อยคำเหล่านั้น ตาที่ชี้เฉียงหาขมับมีน้ำคลอปริ่ม รีบเบือนหน้าพูดเสียงแข็ง<br /><br />“พอแล้วไม่ต้องพรรณนา...กินก็ได้! แต่บอกก่อนนะไม่ชอบ เห็นว่าอุตส่าห์ทำหรอก”<br /><br />เค็นยิ้มออก (แต่ซ่อนไว้) ลุกเข้าครัวที่อาจจะเล็กที่สุดในโลก ตักแกงใส่ถ้วย ตักข้าวใส่จาน เตรียมสำรับให้น้องบังเกิดเกล้า<br /><br /><br /><strong>สุดคะเนขบริมฝีปากแน่นเมื่อเดินถึงป้ายรถเมล์ การะเวกเห็นแต่ใบ คราบฝุ่นฉาบหนาจนมีสีคล้ำจัด รถสาย 203 จอดรับส่งผู้โดยสาร แท็กซี่ยังไม่มา</strong><br /><br />“อย่าทานกาแฟมากนะคะ ทานข้าวด้วย”<br />พี่ดาวบอกเบาๆ สุดคะเนเจ็บในหัวใจเหมือนหนามแหลมทิ่มแทง<br /><br />“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คะเนไม่ตายง่ายๆ หรอก”<br />“ค่ะ พี่รู้”<br /><br />แล้วก็เงียบกันไป แท็กซี่คันหนึ่งแล่นใกล้เข้ามา เด็กสาวผมสั้นยืนทื่อ แต่คนผมยาวก็ยังยืนนิ่ง จนรถที่ไร้ผู้โดยสารผ่านไป<br /><br />อีกคันและอีกคัน<br /><br />“ทำไมไม่เรียกละคะ” สุดคะเนหันมาถาม<br />“จนกว่าคะเนจะเข้าใจพี่”<br /><br />สุดคะเนนิ่งไปหลายวินาที<br />“คะเนเข้าใจเสมอ พี่ดาวต่างหากที่...”<br /><br />“พี่รู้ พี่เอาเปรียบคะเนมาโดยตลอด”<br />เสียงที่แผ่วเบาเหมือนมีดอีกเล่มกรีดซ้ำแผลเดิม<br />“แต่พี่มีความจำเป็น เราก็คุยกันแล้วตั้งหลายครั้ง”<br /><br />“คะเนก็แค่...อยากให้พี่ดาวอยู่นานกว่านี้อีกนิด”<br />“พี่หรือจะไม่อยากอยู่” ฝุ่นหรือเปล่า ที่เคลือบคลุมถึงดวงตาสวยโศก “แต่พี่ทำได้แค่นี้ ไม่แน่ด้วยว่าต่อไป จะมาหาคะเนได้อีกกี่ครั้ง...”<br /><br />“ทำไมละคะ ก็ไหนพี่ดาวบอกว่า ถ้าคะเนไม่มีคนอื่นอีก...พี่จะมาหาเท่าที่ทำได้ จะพยายาม...หาทางอยู่ด้วยกัน”<br />“พี่ต้องรักษาตัว”<br /><br />ตาแสนงามมองเข้ามาในตากลมดำ อากาศกำลังเปลี่ยนหรือเปล่า สุดคะเนรู้สึกถึงความเย็นยะเยียบที่ค่อยๆ เลื้อยไล่จากปลายเท้าสู่ศีรษะ หากหยุดชะงักแค่หัวใจ<br /><br />เกล็ดน้ำแข็งก่อตัวแล้ว<br /><br />“...พี่กำลังจะมีน้องอีกคน”<br /><br />แท็กซี่จอดลงจนได้ พี่ดาวก้มตัวลอดเข้าไป สุดคะเนฝืนยิ้มเมื่อร่างบางหันมาโบกมือก่อนเอนหลังพิงเบาะ แล้วรถก็เคลื่อนไป<br /><br />เมฆแตกออกเหมือนถูกลมเป่าคว้าง หรือสุดคะเนต่างหากที่เคว้งคว้างยิ่งกว่าสิ่งใด จู่ๆ ฟ้าก็ร้องครืนครั่น แม่ค้าหน้าตลาดกุลีกุจอเก็บข้าวของ บ้างกางร่ม บ้างคลุมพลาสติก การะเวกดอกหนึ่งปลิดก้านตามลมกรรโชกแรง<br /><br />สุดคะเนยื่นมือคว้า ได้แต่ความว่างเปล่าอย่างนึกไว้ ฝนตกแล้ว เม็ดโตๆ กระแทกทุกอย่างไม่ปราณีปราศรัย ผู้คนวิ่งหลบชุลมุน แต่เด็กสาวยังยืนนิ่ง ไม่รู้จะรีบไปไหน<br /><br /><strong>ไม่รู้จะรีบไปทำไม.</strong></span><br /><strong></strong><br /><em><span style="font-size:85%;"><span style="color:#663366;"><strong>ตีพิมพ์ครั้งแรก</strong><br /></span></span></em><strong><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1356 วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2549</span></em> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-115962148880670743?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1159615266432161682006-09-30T04:19:00.000-07:002006-10-02T05:55:41.796-07:00<strong>ในห้องสีขาวคืนนี้ เปิดไฟโคมเพียงดวงเดียว</strong><br /><br />พี่ดาวอาบน้ำสระผมแล้ว กลิ่นจางๆ ของแชมพูมะลิยังเคลือบคลุมบนเรือนผมที่ยาวถึงกลางหลัง ดำสนิท นุ่มเหมือนเส้นไหม<br /><br />หญิงสาวดึงหนังสือเล่มหนึ่งจากหัวเตียง <em>‘แพลทเทอโร แอนด์ ไอ’ </em><br /><br />สุดคะเนเข้ามานั่งข้างๆ ในมือมีผ้าขนหนูผืนเล็ก ประจงซับหยดน้ำให้<br />พี่ดาวหันมายิ้ม นัยน์ตาบอกถึงความอบอุ่น เป็นสุข สุดคะเนยิ้มตอบ จูบเร็วๆ ที่แก้ม<br /><br />“ไม่ทำงานหรือคะ”<br />“คะ?”<br />“ก็...คะเนต้องเขียนหนังสือไม่ใช่หรือ ไหนว่าพรุ่งนี้ต้องส่งต้นฉบับแต่เช้า พี่ไม่กวนนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ”<br /><br />สุดคะเนหัวเราะ ทิ้งตัวบนเตียง ดึงอีกฝ่ายให้ล้มลงด้วย<br /><br />“อุ้ย!” พี่ดาวขืนไว้ แต่แล้วก็โอนอ่อน<br />“ใครจะบ้าทำอย่างอื่น มีพี่ดาวอยู่ด้วยแบบนี้”<br />“หวานจริง”<br /><br />ตามองตา ชิดจนยินเสียงหัวใจเต้นแรง พี่ดาวพริ้มตาลง<br /><br />“ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้”<br />“นั่นซี” สุดคะเนจูบหน้าผากนวล<br /><em>“...จากคนไกลถึงคนไกล...ให้รับรู้ ”<br />“มาเป็นคู่กรณีกันดีกว่า...”<br /><br />“...ต่างมีศาลชื่อศาล กาลเวลา”<br />“ตัดสินว่าใครคงมั่น...นานกว่าใคร”<br /></em><br />จบคำกลอนที่ท่องต่อกัน พี่ดาวก็ซุกนิ่งในอ้อมแขนสุดคะเน พึมพำ<br /><br />“ไม่นึกเลยว่าจะจำบทกลอนของพี่ได้”<br />“ได้สิคะ” สุดคะเนตอบ “คะเนเก็บสมุดคำกลอนของพี่ดาวไว้กับตัวเสมอ...อ่านบ่อยๆ จำได้แม้แต่ตอนนี้ ในหน้าเดียวกัน มีบางวรรคจากพระอภัยมณีด้วย”<br />“จริงหรือคะ”<br /><br />“จริงสิ...ที่บอกว่า...<em>ด้วยวิสัยในประเทศทุกเขตแคว้น ถึงโกรธแค้นความรักย่อมหักหาย อันความจริงหญิงก็ม้วยลงด้วยชาย ชายก็ตายลงด้วยหญิงจริงดังนี้”<br /></em>“แต่ในความจริง หญิงก็ตายเพราะหญิงได้เหมือนกัน...”<br /><br />“ส่วนหน้าซ้าย...” สุดคะเนต่อ “มาจากนิราศพระบาท...<em>เจ้าของตาลรักหวานขึ้นปีนต้น ระวังตนตีนมือระมัดมั่น เหมือนคบคนคำหวานรำคาญครัน ถ้าพลั้งพลันเจ็บอกเหมือนตกตาล”<br /></em><br />“ทำไมคะเนจำเก่งขนาดนี้”<br />พี่ดาวเงยหน้าขึ้นดูคู่รักซึ่งอายุน้อยกว่าถึง 10 ปี สุดคะเนยิ้มจนเห็นรอยย่นที่หางตา<br /><br />“คะเนความจำดี พี่ดาวไม่รู้หรือ อะไรที่ผ่านไปผ่านมาในชีวิต สำหรับคนอื่นอาจเหมือนลมพัดผ่านไป แต่กับคะเน เหมือนน้ำกับฝั่งมากกว่า”<br /><br />“..................”<br />“ฝั่งที่ถูกน้ำเซาะ น้ำซัด ไม่มีทางจะลบเลือนร่องรอย”<br /><br /><br /><strong>พระจันทร์ขึ้นแล้ว มองจากหน้าต่างบานเกล็ดที่มีมะพร้าวต้นหนึ่งยืนขนาบใกล้ๆ แสงหรุบหรู่ของเดือนดวงเดียวที่มาแล้วจากจรอยู่ทุกค่ำคืน นำพาหัวใจหญิงทั้งสองล่องลอยสู่อาณาจักรเร้นลับ</strong><br /><br />ไม่มีกามาวิถี ถนนที่ทั้งสองเกี่ยวก้อยกันไป เป็นเพียงความเงียบนิ่ง และบทสนทนาถึงเรื่องราวก่อนนั้น<br /><br />วันที่ความสัมพันธ์งอกงามบนหน้ากระดาษ แผ่นแล้วแผ่นเล่า<br /><br />“พี่ได้สมุดเล่มนั้นมา ตอนงานครบรอบสุนทรภู่รำลึก ไปร่วมแข่งขันบทกลอนกับชมรม”<br />“คะเนเคยอ่านสุนทรภู่ตอนเด็กๆ แต่ไม่ติดใจเท่าเรื่องอิเหนา ไม่รู้ทำไม”<br /><br />“พี่ชอบสุภาษิตสอนหญิงของเขานะ”<br />“คะ…”<br /><br />“อย่างที่เขาเขียนว่า...<em>ผู้ใดเกิดเป็นสตรีอันมีศักดิ์ บำรุงรักกายไว้ให้เป็นผล สงวนงามตามระบอบให้ชอบกล จึงจะพ้นภัยพาลการนินทา”<br /></em><br />สุดคะเนนิ่งไป นานจนพี่ดาวประหลาดใจ<br />“...เป็นอะไรไปคะ”<br /><br />“เปล่าค่ะ” เด็กสาวลอบถอนใจแผ่วเบา<br />“คะเนก็แค่คิดว่า ศิลปะวรรณกรรมมีอำนาจจูงใจคน แต่เราจะรู้ได้อย่างไร ว่าอันไหนที่จะพาเราไปทางถูกต้อง…ไม่ใช่สิ อาจจะไม่มีทางถูกต้องก็ได้ แต่เป็นทางที่...เหมาะสม”<br /><br />“คะเนพูดอะไรฟังยากจัง พี่ดาวตามไม่ทัน”<br />“ไม่ต้องตามหรอกค่ะ คะเนก็แค่คิดอะไรตามประสา”<br /><br />เด็กสาวกอดร่างในอ้อมแขนแน่นเข้า<br />“แต่ก็จริงอย่างในนิราศอิเหนา...<em>จะหักอื่นขืนหักก็จักได้ หักอาลัยนี้ไม่หลุดสุดจะหัก สารพัดตัดขาดประหลาดนัก แต่ตัดรักนี้ไม่ขาด...ประหลาดใจ”<br /></em><br /><br /><strong>เสียงขลุ่ยแผ่วหวานมาจากที่ใดที่หนึ่ง น่าจะเป็นเพิงพักคนงานก่อสร้างกลางซอย มีบ้านใหญ่หลังหนึ่งกำลังค่อยก่อรูปขึ้นที่นั่น หลายครั้งที่เดินผ่าน สุดคะเนยังอดไม่ได้ที่จะคิดถึง ‘บ้าน’ ของตัวเอง</strong><br /><br />ที่นี่กรุงเทพมหานคร เด็กสาวบอกตัวเองบ่อยๆ ไกลจากบ้านเกิดหลายร้อยกิโลเมตร แต่ระยะทางไม่ห่างเท่าใจ<br /><br />กี่ครั้ง ที่เห็นภาพตัวเองกับกระเป๋าสีเหลือง รอรถ ขึ้นรถ ลงรถ พบปะสัมพันธ์ผู้คน เปิดปิดประตู ผ่านมา ผ่านไป ชีวิตคือการเปลี่ยนแปลง<br /><br />แต่เวลานี้ ที่มีร่างบางละมุนในอ้อมกอด ยังมีหลายสิ่งติดค้างในห้วงนึกคิด แต่เช่นเคย หัวใจเป็นอิสระ ดังปลาแหวกว่ายสู่ห้วงมหาสมุทร<br /><br />“ทั้งๆที่...ฉันอาจเป็นปลาแม่น้ำ”<br />“อะไรนะคะ”<br />พี่ดาวผงกศีรษะขึ้น<br /><br />“ไม่มีอะไรค่ะ นอนเถอะ” สุดคะเนสัมผัสอีกฝ่ายเหมือนเด็กเล็กๆ ทนุถนอมราวดอกไม้แบบบาง<br />“ชอบผมคะเนจังเลยค่ะ” พี่ดาวเอื้อมมือขึ้นลูบ “ถ้าใส่เจลอีกนิด คงเหมือนเด็กผู้ชายซนๆ”<br /><br />“คะเนชอบใส่ผ้าถุง” เด็กสาวพูด “สบายดีนะคะ”<br />มีความนิ่งไปเช่นกัน ในหน่วยตางาม<br />“พี่ดาวไม่เคยเจอทอมคนไหนเป็นแบบคะเนเลย”<br /><br />แค่บางประโยคเล็กน้อย กลับทำให้สุดคะเนรู้สึกเหมือนมีแมลงไต่ตอมหัวใจ ระคายนิดๆ แต่ยังไม่สามารถเรียบเรียงได้ ขณะร่างกายก่ายกอดชิดแนบบนเตียง ตามองดูพระจันทร์เคลื่อนหายในเมฆแช่มช้า เด็กสาวคิดถึงอะไรต่อมิอะไรมากมาย<br /><br /><strong>ไฟโคมดับลง แสงจันทร์กลับมาอีกครั้ง ในอพาร์ทเม้นท์ขนาดเล็กที่ข้างล่างยังมีน้ำท่วมขัง มะลิซ้อนผลิดอกนอกระเบียง ในความสลัวราง กุหลาบเมาะลำเลิงหลับใหล</strong><br /><br />จูบอีกครั้งที่เปลือกตางาม พี่ดาวขยับริมฝีปากนิดๆ เหมือนละเมอ เบียดเข้าหาอีก แต่สุดคะเนไม่มีความต้องการอื่นใด<br /><br />อีกฟากผนังห้อง เสียงกรนของเด็กหนุ่มบนฟูกดังสนั่น เค็นนอนแผ่หลับสนิทแสนสุข<br />เด็กสาวตัวเล็กในชุดนอนลายการ์ตูนผุดลุกนั่ง หน้าตาบึ้งตึง<br /><br />“โอ้ย!!” เค็นลุกพรวด เมื่อหมอนใบเล็กกระแทกอกเต็มๆ<br />“กระต่าย! เขวี้ยงมาทำไม!!”<br />“เสียงดัง หนวกหู!”<br /><br />“ไรวะ!” เค็นร้อง “เป็นไรกระต่าย อยู่ๆ ก็เป็นแม่นางหูเบา ฉันกรนของฉันตั้งแต่เธอยังไม่เกิด มีปัญหาอะไรตอนนี้!”<br />“ยังมีหน้ายอมรับอีก”<br /><br />“น้อยๆ หน่อยกระต่าย ปากคอร้ายขึ้นทุกวัน...นอนไม่หลับละซี้ คนเค้ามีแฟนมา เป็นเด็กเป็นเล็ก ยุ่งอะไรเกินตัว”<br />“ฉันไม่ชอบยายคนนั้นสักนิด”<br /><br />กระต่ายเม้มปาก<br /><br />“อ้าว!” เค็นแทบหายง่วง “เห็นเค้าแล้วเหรอ แล้วไม่ชอบเค้าทำไม นี่กระต่าย จะบอกอะไรให้ คนเค้าไม่มีใจก็คือไม่มีใจ คนเราต้องยอมรับความจริง”<br /><br />“ไม่!” กระต่ายผมยุ่งเหยิง ตาวาว<br />“พี่คะเนดีเกินกว่าจะตกในมือหญิงแก่แบบนั้น!”<br /><br />เค็นหัวเราะก๊าก<br />“อ๋อ...เหรอ แล้วเด็กหญิงกระต่ายก็จะปลดปล่อยสัตว์โลกงั้นซี นี่กระต่ายขอบอกอะไรอีกที”<br />“อะไร”<br /><br />“คะเนน่ะ เค้าลึกเกินกว่าจะสนใจเด็กอย่างเธอ ยิ่งทำตัวเป็นแฟนคลับเซ้าซี้ เค้ายิ่งหนีไม่เห็นหรือไง ดีที่เค้าเป็นคนสุภาพ และ...” เค็นยิ้มหวาน “มีความสัมพันธ์อันดีกับฉัน”<br />“ไม่ต้องสอน”<br /><br />กระต่ายลุกขึ้น เดินไปเกาะขอบหน้าต่าง มองไม่เห็นอะไรเลย<br />ห้องนี้มีหน้าต่างเพียงสองบาน อยู่ติดประตูหน้าหลัง แต่สองพี่น้องชินแล้วกับที่พักแห่งนี้<br /><br />“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก เด็กก็มีหัวใจ หัวใจของคนอย่างกระต่ายเข้มแข็งกว่าใครๆ คิดด้วย!”<br />“อะจ้า” เค็นลากผ้าห่มขึ้นคลุมโปง<br /><br />“งั้นก็ตามสบาย แม่กระต่ายหมายคะเน อย่ากระซิกทีหลังแล้วกัน อยู่ดีไม่ว่าดี เอาตัวเองไปเข้าแร้วเข้าร่อง”<br /><br />“พูดอะไรเชยชะมัด”<br />กระต่ายเบ้ปาก ใช้มือเล็กๆ สางผมหยักยุ่ง<br /><br /><strong>พรุ่งนี้เถอะ จะไปหาพี่คะเนแต่เช้า.</strong><br /><strong></strong><br /><br /><div align="left"><strong><span style="font-size:85%;color:#663366;"><em>ตีพิมพ์ครั้งแรก</em></span></strong></div><div align="left"><span style="color:#663366;"><em><span style="font-size:85%;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1361 </span><span style="font-size:85%;">วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2549</span></em></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-115961526643216168?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35276285.post-1159585520468181432006-09-29T19:40:00.000-07:002006-10-02T06:05:49.836-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/169/3922/1600/room%2023%20(Medium).0.jpg"></a><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#000000;"><strong>เดือนกันยายน อีก 1 ปีต่อมา</strong><br /><br />สุดคะเนหยุดเดินเมื่อสะพานไม้สิ้นสุดลง ผิวน้ำขุ่นจัด มีเศษปฏิกูลลอยเรี่ย ตาดำสนิทกวาดมองรอบๆ อย่างชั่งใจ น้ำขึ้นสูงกว่าที่คิด และไม่มีทางเลือกนอกจากจะย่ำลงไป<br />เด็กสาวเม้มริมฝีปาก กระชับถุงในมือมั่น พยายามทรงตัว ถลกขากางเกงพับสูงขึ้นอีก<br /><br />“อุ๊ย! ระวัง!”<br />เด็กหนุ่มผิวขาว ตารี เลี้ยวมุมออกมาพอดี<br />“มา เค็นช่วย” คว้าถุงไก่ย่างไปถือ “หอมถึงห้องเลยนะนี่ ว่าจะออกไปซื้อเหมือนกัน หมดหรือยังไม่รู้”<br />“ยังมีนะ” สุดคะเนกล่าวขอบคุณ รับถุงคืน “แบ่งมั้ยล่ะ ซื้อมา 3 น่องแน่ะ”<br />“โอ้โฮ แสดงว่าวันนี้หิวมาก”<br />“ฮื่อ มัวแต่ปั่นงาน รู้ตัวอีกทีคนออกจากออฟฟิศกันหมดแล้ว คุ้ยหาของกินมีแต่ขนมปังกรอบ จะทานข้างนอกก็ห่วงบ้าน แล้ววันนี้ไม่ทำงานเหรอ”<br />“ถือโอกาส...” เด็กหนุ่มแสร้งป้องปาก “ห่วงบ้านเหมือนกัน...จริงๆ ไม่มีอะไรหรอก นานทีจะมีเหตุอันควร”<br /><br />สุดคะเนยิ้มกว้าง เค็นเป็นคนน่ารัก ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่ใหม่ ก็ได้เด็กหนุ่มเป็นเพื่อนอีกคน<br />“อ้อ มีคนมาหาแน่ะ รออยู่หน้าห้อง”<br />“กระต่ายละสิ” สุดคะเนยิ้ม<br />“เปล่า ไม่ใช่”<br />“เอ...งั้นใคร”<br />“ไม่รู้ใคร แต่มาหาคะเนแน่นอน เพราะขึ้นบันไดไปนั่งหน้าห้องเลย เค็นว่าจะถามอยู่เหมือนกัน แต่ท่าทางเค้า...เอ้อ...ดูไม่อยากคุยกับใคร”<br /><br />หางเสียงชายหนุ่มแปลกๆ สุดคะเนขมวดคิ้ว นึกไม่ออกว่าเพื่อนคนไหนแวะมา<br />“ขอบคุณค่ะ งั้นไปก่อนนะ”<br />“ฮะ อ้อ มีจดหมายอีกฉบับด้วย เค็นรับให้ อยู่ในตะกร้า”<br />“ไปรษณีย์เข้ามาด้วยเหรอ” สุดคะเนประหลาดใจซ้ำสอง<br />“สุดยอดอยู่แล้ว ไปซะณีบางอ้อ”<br />เค็นดัดเสียง สุดคะเนขำมาก ยิ้มตาสว่างไสว<br />“ไปเถอะๆ เดี๋ยวไก่หมด”<br />“ก็ถ้าไม่มีเค็นจะกลับมากินด้วย ฮา”<br /><br />เสียงน้ำป๋อมแป๋มห่างไป เค็นบอกว่า ไหนๆ ก็ย่ำมาแล้วตั้งครึ่งทาง เดินบนสะพานไม่ทันใจ<br />สุดคะเนก้าวเท้าลงน้ำ ความอุ่นกับเย็นผสมผสาน แขยงนิดๆ แต่ก็กลั้นใจออกเดิน ชีวิตก็อย่างนี้แหละ ฝนตกน้ำท่วม บางครั้งเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องเปียกแต่โดยดี ยังอยู่ได้ กินได้ มีที่นอนแห้งสนิท<br /><em>...ก็ดีมากแล้ว</em><br /><br /><br /><strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/169/3922/1600/window%20(Large).jpg"></a>อพาร์ทเม้นท์นั้นไร้ชื่อ ทาสีขาวเรียบๆ มีเพียงสองชั้น แบ่งเป็น 8 ห้อง หนึ่งห้องน่าจะกว้างราวๆ 16 ตารางเมตร</strong><br /><br />สุดคะเนย้ายเข้าด้วยกระเป๋าคู่ชีพเพียงใบเดียว แต่สามเดือนให้หลัง เด็กสาวก็จัดมุมเล็กๆ หน้าห้อง ให้เป็นสวนจ้อย (โชคดีได้ห้องท้ายสุด) ลงไม้กระถางหลายชนิด มีม้าหินอ่อนตัวหนึ่งวางขนานระเบียง<br /><br />กุหลาบหนูเรียงแถวในจุดที่แดดลงมากสุด นอกนั้นก็เป็นพลูชนิดต่างๆ คุณนายตื่นสาย ว่านหางจระเข้ เฟิร์น ฯลฯ<br />พี่นิล อาร์ตไดฯ ให้กุหลาบเมาะลำเลิงมาสองต้น อวดดอกสีส้มน่าเอ็นดู พี่นุ่มกับทะเลหุ้นกันให้กระบองเพชรหลากสี แต่ที่ถนอมมากที่สุดคือมะลิซ้อนซึ่งคนขายยืนยันว่า ให้ดอกตลอดปี<br /><br />เงาใครไหวๆ บนระเบียง สุดคะเนล้างเท้าบนลานซีเมนต์ ทะเลมาเยี่ยมกระมัง ตั้งแต่ไม่มีน้ำตาลอีกแล้ว เธอกับเขาก็สนิทมากขึ้น<br />หรือเป็นพี่นุ่ม ซึ่งบางวันแวะมายืมหนังสืออ่านเล่น แต่ไม่สิ คนเหล่านั้นเค็นรู้จัก<br /><br />เด็กสาวไม่คิดแม้แต่นิดเดียวว่า บุคคลที่ก้มหน้า ซ่อนไหล่บอบบางในเสื้อสีควันบุหรี่ คือคนที่เลือนจากความรู้สึกนึกคิด...ระยะหนึ่ง<br /><br /><br />“พี่ดาว! มาได้ยังไงคะ”<br />สุดคะเนตัวแข็ง ถุงใส่อาหารแทบร่วง ทันทีที่พ้นบันไดขั้นสุดท้าย และเห็นดวงตางามแสนเศร้า<br />“พี่ดาว! มีอะไรคะ พี่ร้องไห้ทำไม”<br />สุดคะเนทิ้งถุงอาหารจริงๆ ด้วย ผวาเข้าหาผู้หญิงที่กายไหวระริก โอบกอดด้วยความเป็นห่วงสุดแสน<br />“พี่...พี่นึกว่าคะเนจะไม่อยู่ที่นี่เสียแล้ว”<br />“...อยู่สิคะ คะเนเพิ่งออกไปครึ่งชั่วโมงเอง พี่ดาวสิ มาที่นี่ได้ยังไง แล้วดูสิ เปียกไปหมด”<br />“พี่ตกสะพานน่ะ”<br />“ตายจริง”<br /><br />สุดคะเนกอดร่างบางไว้อย่างไม่แคร์สิ่งใดในโลกเลย ลูบไม้ลูบมือเหมือนปลอบเด็กเล็กๆ จูบผม จูบหน้าผาก กระทั่งอีกฝ่ายยันตัวออก<br />“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวใครเห็น”<br />“ไม่มีใครอยู่ค่ะ ห้องปิดกันหมด มีแต่เค็น...ห้องเจ็ด ไปซื้อของค่ะ เพิ่งสวนกันตะกี้”<br />“พี่อยากเข้าห้องน้ำ”<br />“ได้ค่ะ ได้”<br />สุดคะเนกุลีกุจอไขกุญแจ พี่ดาวมองถุงอาหารที่หล่นบนทางเดิน เข้าไปเก็บให้<br />“คะเนยังไม่ได้ทานอะไรหรือคะ”<br />“พี่ดาวละคะ” แทนคำตอบ เด็กสาวรีบถาม แย่งถุงมาถือแทน<br />“เรียบร้อยแล้วค่ะ”<br /><br />ทั้งสองเข้าข้างใน กลิ่นไก่ย่างอวลขึ้นในห้องแคบ พี่ดาวขอตัวเข้าห้องน้ำ สุดคะเนรีบเปิดประตูที่ทะลุครัวเล็กๆ ยัดถุงอาหารเข้าตู้ ล้างมือลวกๆ<br />กลับมาอีกครั้ง เห็นแขกผู้มาเยือนจ้องนิ่งบนโต๊ะเขียนหนังสือ…รูปสุดท้ายของน้ำตาล ที่นั่งในบ้านตลิ่งชัน<br />“สงสารจังค่ะ ไม่นึกว่าจะอายุสั้นขนาดนี้”<br />สุดคะเนไม่พูด เข้ารั้งร่างที่เปียกน้ำกว่าเดิม<br />“เปลี่ยนเสื้อนะคะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”<br />“คิดถึงคะเนจังเลย”<br />พี่ดาวกลับหมุนตัวมาหา ทาบฝ่ามือบนแก้ม มองอย่างโหยหา<br /><br />หัวใจสุดคะเนแทบขาด วันนี้เธอตื่นหรือหลับฝัน จู่ๆ ผู้หญิงซึ่งเคยมีชีวิตแต่บนหน้ากระดาษก็ปรากฏขึ้น ไม่มีใครอื่น มีแต่ห้วงอารมณ์ที่ผุดพลุ่งเหมือนตาน้ำใต้ดิน<br />มิอาจห้ามการหลั่งไหล มิสามารถหยุดยั้งด้วยสิ่งใด เด็กสาวครางเสียงแผ่วเมื่อริมฝีปากแสนหวานชิดเข้ามา<br />หากพราวน้ำตามิเหือดหาย เพียงย้ายจากคนหนึ่งสู่อีกคน พี่ดาวถอนจูบ สุดคะเนก็ถอนสะอื้น<br /><br />“คะเน...ร้องไห้ทำไม”<br />“แล้วพี่ดาวละคะ ตะกี้ร้องไห้ทำไม”<br />“พี่...กลัวจะไม่เจอคะเน กลัวเจอคะเนอยู่กับคนอื่นอีก...กลัวไปหมด”<br />“ก็เหมือนกัน...คะเนกลัวว่านี่จะเป็นแค่ความฝัน พอขยับตัว พี่ดาวก็จะหายไปอีก”<br />“คนดีของพี่”<br /><br />หญิงสาวผมยาวกอดรัดเด็กสาวผมสั้น ต่างเวียนจูบหอม ด้วยเป็นครั้งแรกที่ได้พบกันในที่ส่วนตัว ไม่มีใครอื่น<br />เดินช้าๆ เถิดนะนาฬิกา สุดคะเนนึกวอน<br /><br /><br /></span></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/169/3922/1600/room2%20copy%20(Small).jpg"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/169/3922/1600/room2%20copy%20(Small).jpg"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/169/3922/1600/room2%20copy%20(Small).0.jpg"><strong><span style="font-family:verdana;color:#000000;"></span></strong></a><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#000000;"><strong>เสียงย่ำน้ำเข้าตึกมาอีกครั้ง เค็นคงกลับมาแล้ว</strong><br /><strong></strong><br />“พี่ดาวอยู่ค้างใช่มั้ยคะคืนนี้” สุดคะเนถามเสียงถามแผ่ว กลั้นใจฟังคำตอบ<br />“ค่ะ”<br />เด็กสาวผมถักเปียที่หิ้วถุงผลไม้ขึ้นบันไดมาชะงัก เมื่อเห็นรองเท้าหน้าห้องริมสุดและยินเสียงลอด<br />“งั้นพี่ดาวอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย ไปค่ะ คะเนหาเสื้อให้”<br />ถึงหน้าประตูห้องเจ็ด แต่ร่างเล็กยังรีรอที่จะไขเข้าห้อง จนเค็นเดินขึ้นตึกมาพร้อมถุงส้มตำ<br /><br />“อ้าว กระต่าย ไหนว่ามีเรียนดนตรี”<br />“ใครมาน่ะพี่เค็น ไม่เคยเห็นรองเท้ามาก่อนเลย”<br />เค็นทำหน้าเหวอมาก<br />“โฮ้ย! น้องสาวชั้น จำรองเท้าคนทั้งประเทศได้ด้วยเหรอนี่”<br />“ไอ้เค็นบ้า!” กระต่ายด่าแต่สายตายังเหลือบแลยังประตูที่ปิดสนิท<br />“บอกหน่อยสิ ผู้หญิง ผู้ชาย เพื่อนคนไหนของพี่คะเน”<br />“แฟนเค้ามั้ง” เค็นตีหน้าตาย “สาว สวย งาม...เหมือนเดินออกมาจากวรรณคดีแน่ะ”<br /><br /></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#000000;"><em>กระต่ายหน้าซีดเผือด...นางในวรรณคดี คนที่อยู่ในเรื่องเล่า เรื่องสั้น บทกวี และงานเขียนมากมายของพี่สุดคะเน<br /><strong>...คนนั้นนะหรือ....</strong></em><em> </em></span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#000000;"><em></em><br /></span><br /><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">ตีพิมพ์ครั้งแรก</span></em></span><br /><span style="font-family:verdana;"><em><span style="font-size:85%;color:#663366;">มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1360 วันที่ 08 กันยายน พ.ศ. 2549</span></em><br /></span><span style="font-family:verdana;"></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35276285-115958552046818143?l=garagay.blogspot.com' alt='' /></div>การะเกต์http://www.blogger.com/profile/14669914214325904686noreply@blogger.com0